Κάθε προετοιμασία είναι ταξίδι

Ο κύβος ερρίφθη. Θα τρέξω μαραθώνιο την άνοιξη παρότι μέχρι πριν από μερικές ημέρες το «ζύγιζα» μέσα μου αν πρέπει να ξεκουραστώ λίγο από τον μεγάλο όγκο χιλιομέτρων ή να μπω ξανά σε φουλ προετοιμασία για τα 42.195 μέτρα.

Η απόφαση ελήφθη και έτσι στις 21 Απριλίου, πρώτα ο Θεός, θα βρεθώ στην εκκίνηση του Major London Marathon.

Τι σημαίνει αυτό; Οτι ήδη ξεκίνησα μια ακόμα προετοιμασία για να σταθώ έτοιμος πίσω από τη γραμμή για 17η φορά.

Οχι, δεν ήταν αυτός καθαυτόν ο αγώνας που καθόρισε πού θα γύρει η πλάστιγγα στην απόφασή μου. Δεν ήταν η συμμετοχή στον μαραθώνιο του Λονδίνου το βασικό κίνητρο παρότι πρόκειται για «αστεράτο» αγώνα, από αυτούς που αποτελούν όνειρο ζωής για τους δρομείς να πάρουν μέρος.

Ακόμα κι αν δεν έτρεχα στη βρετανική πρωτεύουσα, ισορροπούσα ανάμεσα στο δίλημμα να τρέξω μαραθώνιο κάπου αλλού ή να μην τρέξω πουθενά.

Από τη μία πλευρά σκεφτόμουν να ξεκουράσω το σώμα από τις διαδοχικές προετοιμασίες σε τέτοιο επίπεδο. Η σκέψη ότι τους επόμενους μήνες θα έβγαινα από το σπίτι μόνο για να κάνω χαλαρό τζόκινγκ, ήταν έντονη.

Από την άλλη πλευρά, αναρωτιόμουν αν θα έχω κίνητρο να τρέχω και με ποια συχνότητα θα το έκανα.

Κακά τα ψέματα, οι αγώνες δίνουν κίνητρο και στην περίπτωσή μου είναι διπλό. Πρώτον, η κοινωνική προσφορά που συνοδεύει τους δικούς μου μαραθωνίους και δεύτερον, αυτό το μοναδικό συναίσθημα που νιώθεις όταν τερματίζεις!

Εγινε μάχη μέσα μου. Και τελικά ανακάλυψα ότι προς το παρόν δεν έχω επιλογή. Είναι το πεπρωμένο μου; Δεν ξέρω να απαντήσω. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν ήρθε η ώρα ακόμα να κατεβάσω ταχύτητα.

Θα τρέξω λοιπόν στο Λονδίνο και παρότι έμεινα πίσω στις προπονήσεις το προηγούμενο δίμηνο, ξεκίνησα δυναμικά.

Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε! Γιατί κάθε προετοιμασία είναι και ένα πανέμορφο ταξίδι με προορισμό την ημέρα του αγώνα.