«Δεν ξεκίνησα το θέατρο για να παίξω Αμλετ»

Ενα αξεδιάλυτο μείγμα πραγματικότητας και φαντασίας. Ενα συνειρμικό ντόμινο που οδηγεί σε ένα διαφορετικό κειμενικό και ηχητικό σύμπαν. Ενα παιχνίδισμα με γεγονότα που τραβάνε την προσοχή σαν στιγμιαίοι ηλεκτρικοί σπινθήρες και γίνονται αφετηρίες ιστοριών. Αυτό είναι το «Νυξ», η νέα παράσταση σε σύλληψη, κείμενο και σκηνοθεσία του Γιάννη Νιάρρου που ανεβαίνει στο Θέατρο Σημείο. Ο ταλαντούχος ηθοποιός συναντιέται επί σκηνής με τους μουσικούς Γιάννη Παπαδόπουλο (keyboards), Δημήτρη Κλωνή (τύμπανα) και Γιώργο Μιζήθρα (ηλεκτρονικά) και παντρεύει με ιδιαίτερο τρόπο τις μελωδίες και τους ήχους με τα κείμενα του Πάνου Κουτρουμπούση και του Χούλιο Κορτάσαρ.

ΚΟΡΤΑΣΑΡ ΚΑΙ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΟΥΣΗΣ. «Ο Κορτάσαρ είναι τεράστιος και πολύ παραπάνω από άρτιος, μεγαλοφυής. Σε επίπεδο θεματολογίας και ύφους, είναι πολύ κοντά σε μένα, γιατί είναι παιχνιδιάρης, αλλάζει το πρίσμα με το οποίο βλέπουμε μια ιστορία από ποιου την οπτική είμαστε. Διαβάζοντας ξανά τα κείμενά του έφτασα στο πόρισμα ότι θα είναι μια παράσταση με αφήγηση. Δεν θα υπάρξει κάποιο έργο, κάποιος ρόλος και τελικά εγώ απλώς θα μεταδώσω την αγάπη μου για τη μουσική και τους συνανθρώπους που είμαστε όλοι μαζί. Κάπου εκεί κάπου ήρθε ο ντανταϊσμός και ο Κουτρουμπούσης. Εχουμε μπλέξει πάρα πολλά πράγματα μέσα στο “γλυκό”. Με απενοχοποίησε όμως ο ντανταϊσμός και η έννοια του ότι η τέχνη δεν χρειάζεται να είναι υψηλή ή καλαίσθητη ή να έχει νόημα. Ψάχνοντας στην Ελλάδα να δω ποιος είναι κοντά σε αυτό, κατέληξα στον Κουτρουμπούση. Ο Κουτρουμπούσης είναι ένας ποιητής αλλά ταυτόχρονα πάρα πολύ αστείος. Οταν μιλάμε για τα εικαστικά του έργα, γιατί είναι και τρομερός εικαστικός, ζωγραφίζει πάνω σε ένα τραπεζομάντιλο και αυτό του φτάνει. Στα έργα που γράφει, βλέπεις πάντα ένα παιχνίδισμα, ένα κλείσιμο ματιού. Εμπνέεται από τα κόμικς, από το horror που και εγώ αυτό τον καιρό έχω “καεί”», αναφέρει ο Γιάννης Νιάρρος μιλώντας στα «Πρόσωπα».

ΤΕΛΜΑ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ. Στο «Νυξ», ο ίδιος πηγαίνει κόντρα στην καθιερωμένη θεατρική φόρμα που συνήθιζε να υπηρετεί τόσα χρόνια κι αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο να πειραματιστεί με τους συνεργάτες του σε νέα δημιουργικά στοιχεία που τον εκφράζουν τώρα. «Κάπως όλα αυτά τα στοιχεία απενοχοποιημένα είπα ότι εφόσον μου αρέσουν αυτή τη στιγμή, ίσως πρέπει να αρκεστώ σε αυτό και να μη βρω την ανάγκη να φτιάξω εγώ, να παίξω ένα ρόλο σε ένα έργο ή να γράψω ένα μιούζικαλ. Ηθελα απλώς να επαναδιαπραγματευτώ τη φάση μου αλλά και καλλιτεχνικά, σαν ηθοποιός και άνθρωπος του χώρου που θα κάνω το επόμενο μου βήμα. Αυτό με εκφράζει πάρα πολύ γιατί όντως έχω φτάσει σε ένα τέλμα σε πολλά μέτωπα σε σχέση με το τι θα ήθελα να κάνω, τι θα με ενέπνεε. Και αυτό με ενέπνευσε. Γιατί από την απόλυτη ευτέλεια του και τη βαθιά του επιφάνεια, μια ωραία ατάκα του Κουτρουμπούση, μιλάμε για τα ταχυγράμματα, για ιστοριούλες οι οποίες γεννιούνται και πεθαίνουν και ο σουρεαλισμός και η ανάγκη του να τις αφηγηθείς είναι αυτά που τις δένουν μεταξύ τους. Ετσι προήλθε και το “Νυξ”. Γιατί πιο πολύ κατά τη διάρκεια της νύχτας συμβαίνουν αυτές οι ιστορίες, ως συνειρμικές ενός μυαλού. Από ένα κείμενο που διάβασες, από ένα τηλεφώνημα που έκανες, κάτι που είδες, μια αφίσα. Ολα αυτά θα φτιάξουν ένα τεράστιο χυλό που το βράδυ στον ύπνο σου, σε κάποιους και στον ξύπνιο τους, θα σε ταξιδέψουν και θα έχουν μουσική υπόκρουση», δηλώνει ο ηθοποιός.

«ΜΕ ΑΦΗΣΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ». Φέρνοντας κοντά το λυρικό στοιχείο του Κορτάσαρ και το πιο νουάρ του Κουτρουμπούση, ο Γιάννης Νιάρρος απελευθερώνει και τη δική του δημιουργικότητα, μια κρίσιμη λεπτομέρεια για εκείνον. «Ηθελα να κάνω μια παράσταση που να μην προσφέρεται προς ερμηνεία ή προς κριτική. Πρώτα απ’ όλα για τον ίδιο μου τον εαυτό, να απεγκλωβιστώ εγώ από αυτό και να μην το ερμηνεύσω είτε σαν ηθοποιός είτε σε σκηνοθέτης. Είναι πολύ κάτι πολύ αγαπησιάρικο», υποστηρίζει ο Γιάννης Νιάρρος. «Εδώ καλώς ή κακώς, με άφησαν τελείως ελεύθερο. Πάντα προσπαθούσα αφού είναι ζητούμενο, υποθέτω, να καταθέτεις τον εαυτό σου σε οποιαδήποτε δουλειά κάνεις δημιουργική αλλά συνήθως έχεις να υπηρετήσεις τον από πάνω, το έργο, μια ιδέα, κάτι. Εδώ που όντως είχαμε να αναρωτηθούμε τι είναι ενδιαφέρον, γιατί να έρθει ένας άνθρωπος να κάτσει μια ώρα, να κλείσουν τα φώτα και να γίνει όλο αυτό, έβγαλα πραγματικά τις δικές μου ανησυχίες. Εν τέλει καταλαβαίνω ότι είμαι 32 χρονών πια, αλλά παραμένουν αρκετά παιδικές και επιφανειακές και μ’ αρέσει αυτό. Δεν με τρομάζει, ενώ πριν, στα 20 μου, έλεγα ότι πρέπει να ωριμάσω, να μεγαλώσω, να αρχίσω να καταλαβαίνω γιατί αυτά τα μεγάλα έργα είναι μεγάλα, γιατί οι κλασικοί μας είναι κλασικοί. Και το έκανα ως ένα βαθμό και τώρα πια απενοχοποιημένα μπορώ να πω ότι παρ’ όλα αυτά, μου αρέσει να βλέπω ένα ρομποτάκι να χορεύει και να ακούω τέκνο από πάνω και να μην αναρωτιέμαι γιατί και πώς. Ή μ’ αρέσει ένα πολύ ωραίο λογοτεχνικό κείμενο να προσπαθήσω να το παίξω με μουσική και να το μεταδώσω σε έναν άνθρωπο που μπορεί να μην έχει διαβάσει ποτέ του λογοτεχνία, αλλά τέλος πάντων να γουστάρει. Τόσο απλοϊκά. Αυτό ήταν και ο λόγος που ξεκίνησα το θέατρο. Ποτέ δεν ξεκίνησα για να παίξω για παράδειγμα Αμλετ. Ωραίος μεν αλλά δε θα κλάψω αν δεν τον παίξω», λέει με ειλικρίνεια ο ιθύνων νους του «Νυξ».

«ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΤΟ ΠΟΠ». Οσο αντισυμβατική κι αν είναι η παράσταση που προτείνει αυτήν την περίοδο στους θεατές, ο Γιάννης Νιάρρος συνεχίζει να θεωρεί τον εαυτό του παιδί του mainstream. «Ας μη γελιόμαστε, δεν είμαι αντισυμβατικός καλλιτέχνης. Απλά γουστάρω το ποπ, τη mainstream κουλτούρα, απλά πάντα θα προσπαθώ να μην εφησυχαστώ στο ότι έρχεται κόσμος στην παράσταση, άρα είναι καλό. Προσωπικά μιλώντας, έλεγα ότι αυτό δεν είναι κριτήριο αλλά ταυτόχρονα δεν σημαίνει ότι αυτό που κάνω πιστεύω ότι έχει κάτι να διδάξει κάποιον ή να μάθει κάτι. Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα για μένα. Είναι αυτά τα δύο άκρα που πάντα με τσαντίζουν.  Λέω ρε γαμώτο, σίγουρα μπορεί κάποιος να πάει να δει κάτι άρτιο καλλιτεχνικά μη συμβατικό, το οποίο δεν προσφέρεται προς τεράστια ερμηνεία. Να είναι ένα αισθητηριακό πάρτι, ένα όμορφο ταξίδι ή και το αντίθετο», ξεκαθαρίζει και συνεχίζει. «Γενικά βαριέμαι πάρα πολύ στο θέατρο. Το διάστημα της προσοχής μου είναι μωρουδιακό. Μετά από πέντε δευτερόλεπτα σε μια ατάκα, αν ο άλλος δεν μου το αντιμετωπίζει σαν κάτι εκτός πραγματικότητας το θέατρο, δεν μπορώ, βαριέμαι. Είναι πρόβλημα αυτό γιατί δε μπορεί σε όλες οι παραστάσεις να βγαίνουμε πάνω με φτερά, να κάνουμε κωλοτούμπες και να τραγουδάμε. Υπάρχει και το άλλο θέατρο που θα βγουν δυο τύποι να μιλάνε μεταξύ τους. Εγώ θέλω κάτι πάρα πολύ εξωπραγματικό για να συνδεθώ και γι’ αυτό θα πάω σε πιο κουλά όταν είναι να κάνω πράγματα. Δεν το κάνω δηλαδή από κάποια αντισυμβατικότητα με πεποίθηση. Το κάνω από δικό μου προσωπικό γούστο», καταλήγει.