Αντισύστημα…

Στις κάλπες προσέρχονται οι μισοί ψηφοφόροι. Ενα ακόμα μικρότερο ποσοστό τους ταυτίζεται με το κόμμα τους. Ολες οι μετρήσεις αυτό δείχνουν. Μια πολύ ισχυρή και καλοσχηματισμένη, ενσυνείδητη πάντως, απόσταση και από την εκλογική διαδικασία και από τους κομματικούς δειγματισμούς. Κρύα, ανόρεχτη και άπιστη ψήφος ορίζει την πολιτική σκηνή. Συγκροτεί ένα πολιτικό και εκτελεστικό οικοδόμημα μιας βραχύβιας και σχεδόν περιθωριοποιημένης πολιτικής ανεπιθυμίας. Το έχουν εντοπίσει πολλοί. Στην πολιτική διατύπωση υπερισχύει η απόρριψη, όχι η επιλογή. Ενώ υπάρχει αυτή η απόσταση από τα κόμματα και τις παραδοσιακές ιδεολογικές στοιχίσεις, αντιθέτως υπάρχουν ολόθερμες ταυτίσεις με διάφορα σύμβολα ή φαινόμενα.

Διεθνή γεγονότα, στιγμιαία σοσιαλμιντιακά συμβάντα, αθλητικές συγκρούσεις κ.λπ. Ανεξήγητοι φανατισμοί, χωρίς καν πολιτική εμβάθυνση, χωρίς πληροφορίες ή έστω (στην περίπτωση του αθλητικού φαινομένου) μια βαθύτερη φίλαθλη συγκίνηση. Οι φανατικές ταυτίσεις διεγείρονται είτε με πρόφαση διεθνή γεγονότα (για παράδειγμα, τον πόλεμο που μαίνεται στη Μέση Ανατολή) ή αθλητικά (τις γνωστές καταστροφικές συμπεριφορές με κέντρο την κτητική «αγάπη» σε κάποια ομάδα) ή συμβάντα διαδικτυακής επικαιρότητας. Σαν να αναζητούνται «εκπρόσωποι», πρωταγωνιστές, μέσα από τους οποίους θα υπάρξει η συναισθηματική λύτρωση του πολίτη, αφού η παραδοσιακή πολιτική σκηνή δεν φαίνεται επαρκής για κάτι τέτοιο. Τα γεγονότα συχνά σκηνοθετούνται με τεράστιες αφαιρέσεις και απλουστεύσεις. Για να αντιστοιχηθούν με τα βαθύτερα, προκατασκευασμένα σχήματα ταυτίσεων. Φαίνεται ότι δεν πρόκειται απλώς για ανεπάρκεια πολιτικής κρίσης, αλλά για μία ακόμα εκδήλωση πολιτικής νωθρότητας, που καταφεύγει στα εύκολα και εικονογραφικά ευκρινή. Ασπρο – μαύρο.

Ο διεθνής Τύπος, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης ή οπτικής γωνίας, περιγράφει ευκρινώς ότι έχει υφανθεί ένα δίκτυο από σχετικά αυτόνομες και εν μέρει αμοιβαία εξαρτημένες πολεμικές ομάδες, που διασπαρμένες σε διάφορες χώρες λειτουργούν συμπληρωματικά και έχουν πολύ συγκεκριμένη στοχοθεσία. Είτε χτυπούν ευθέως (όπως η Χαμάς), ενώ παράλληλα απασχολούν, παραπλανούν ή κάνουν αντιπερισπασμό (όπως η Χεζμπολάχ), είτε διευρύνουν το πολυμέτωπο και στο εμπορικό – οικονομικό πεδίο (όπως οι Χούτι). Ομάδες εκτός, όχι μόνο πολιτικών κανόνων, πολεμικών κανόνων (εάν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι), αλλά και οικονομικών κανόνων και αναφορών.

Που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν οικονομικές, θεσμικές επιπτώσεις στις ίδιες από τις ενέργειές τους. Δεν κινδυνεύουν με μια «κακή αξιολόγηση» από κάποιον αξιολογικό οικονομικό οίκο, όπως τα οργανωμένα κράτη, δεν έχουν επιπτώσεις από χρηματιστηριακές διακυμάνσεις, από την τιμή των διεθνών προϊόντων αναφοράς κ.λπ. Δεν έχουν αναπτύξει κάποια οικονομική κοινωνική τάξη που να σχετίζεται με την εργασία και η οποία να έχει συμφέροντα από την ειρηνική οικονομική ανάπτυξη. Ζουν σε μια οικονομία – σκιά.

Χρηματοδοτημένες ομάδες από «επίσημες» χώρες, τις οποίες ουσιαστικά εκπροσωπούν στρατιωτικά, σε ένα σύνθετο και αναδιατασσόμενο γεωπολιτικό πεδίο. Φιλοξενούνται τα στελέχη τους, εξοπλίζονται, αλλά αποκρύπτουν ή δίνουν άλλοθι στους εντολείς τους. Δεν έχει σημασία εάν οι ενέργειες αυτών των ομάδων βλάπτουν τον λαό που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται, αν τον βυθίζουν στον θάνατο και στην οικονομική καταστροφή. Σημασία έχει η διατήρηση του ενεργού ιστού που περισφίγγει τον «εχθρό». Ετεροκαθορίζονται (και νομιμοποιούνται) από τον «εχθρό», που σημαίνει ότι περιοδικά πρέπει να «επικαιροποιούν» την εικόνα του.

Μια χώρα έχει διεθνείς δεσμεύσεις, είτε το θέλει είτε όχι. Συμμετέχει σε διεθνείς οργανισμούς, έχει αμοιβαία οικονομικοπολιτικά συμφέροντα, κεφάλαια σε διεθνείς τράπεζες, μετοχές σε πολυεθνικές, διαμορφωμένες οικονομικές τάξεις, δανειακές υποχρεώσεις και απαιτήσεις, προϋπολογισμό, έσοδα – έξοδα, νομικά συστήματα που καθορίζουν τον βίο των πολιτών τους κ.λπ. Αυτές οι ομάδες όμως όχι, καθώς υφίστανται με «αυτοκανόνες» και υπόγειες χρηματικές διαδρομές. Κανένα περίγραμμα, μόνο μια επιτελεστική πλαστικότητα. Αυτή η «ελευθερία» επιτρέπει την ανάπτυξη, την αναδίπλωση, τη μετακίνηση, επιτρέπει την κατάργηση κάθε κανόνα λειτουργίας, κάθε κώδικα πολιτικής. Ενα πολιτικοστρατιωτικό «κρυπτονόμισμα». Μοιραία θα επιβάλει τους όρους του και στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου.

Το «Gomorra» είναι και ταινία του Ματέο Γκαρόνε πάνω στο βιβλίο του Σαβιάνο. Τίτλος που, ως γνωστόν, μπορεί να προσληφθεί είτε ως Kαμόρα είτε ως το βιβλικό Γόμορρα.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ