Το παιχνίδι των μεταμορφώσεων

Στη συνείδηση των περισσοτέρων, έχει περάσει ως μια εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιός, η οποία εμποτίζει τον κάθε ρόλο με την ερμηνευτική της χάρη και τον παραδίδει στο πέρασμα του χρόνου με το δικό της προσωπικό αποτύπωμα. Αλλά και ως μια γοητευτική γυναίκα που, ωστόσο, προτιμά να καμουφλάρει τη σαγήνη της, προτάσσοντας το ελεύθερό της πνεύμα και τη σπινθηροβόλα ματιά της στη ζωή και τα πράγματα. Από αυτό το μοτίβο μάλλον δεν ξέφυγε η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη όταν πριν από λίγες εβδομάδες συστήθηκε ξανά στο κοινό ως Φραγκογιαννού, η πρωταγωνίστρια της «Φόνισσας» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στην κινηματογραφική μεταφορά του διηγήματος από την Εύα Νάθενα. Η ίδια, όχι μόνο μεταμορφώθηκε σε μια ώριμη, σκληροτράχηλη γυναίκα του βουνού, αλλά κυρίως σωματοποίησε την οργή της εναντίον μιας κοινωνίας που καταδικάζει τις γυναίκες στη συμφορά από τη γέννησή τους κιόλας και ενδύθηκε τον μανδύα των εγκληματικών πράξεων που κάνει. Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη έγινε μια καθηλωτική Φόνισσα με τη χαρακτηριστική ερμηνεία της, δίνοντας πρόσωπο και φωνή σε μια ηρωίδα περασμένου αιώνα, που θίγει όμως ηχηρά σημερινά ζητήματα όπως η πατριαρχία, η έμφυλη βία, ο σεξισμός και οι κοινωνικές ανισότητες.

Ο ρόλος της Φραγκογιαννούς αποτέλεσε για την ηθοποιό ένα όνειρο ζωής να τον υποδυθεί. Αλλωστε, από την πρώτη στιγμή που είχε πέσει στα χέρια της το διήγημα του Παπαδιαμάντη, είχε γοητευτεί από τον κόσμο του. Θεωρούσε πως κάποια στιγμή θα κατάφερνε να βρει μια χαραμάδα για να τρυπώσει μέσα, στο θέατρο μάλλον που η προσαρμογή του θα ήταν η πλέον αναμενόμενη. Ηρθε όμως με την πρόκληση της κινηματογραφικής ταινίας και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, όπως έχει μάθει να κάνει στην καριέρα της, τη δέχτηκε, την έκανε εντελώς δική της σε μία πολύ απελευθερωτική διαδικασία που χαίρει της εκτίμησης του κοινού αφού καλπάζει η ταινία στις κινηματογραφικές αίθουσες. «Από τα νεανικά μου χρόνια, όταν έπρεπε να παίξω την ωραία γυναίκα, τη μοιραία, δεν αισθανόμουν καθόλου άνετα μέσα σ’ αυτό. Αντίθετα, όταν η ηρωίδα μου πέρναγε σε πιο κατεστραμμένες περιόδους της, εκεί ήμουν ευτυχής. Γιατί, εκεί συναντούσα τον εαυτό μου», ανέφερε χαρακτηριστικά η ίδια σε πρόσφατη συνέντευξή της.

Σε αυτές τις κατεστραμμένες περιόδους τους, συναντήθηκε με τους περισσότερους μεγάλους ρόλους της καριέρας της, για τους οποίους κέρδισε το χειροκρότημα. Οπως της «Ευτυχίας», στην ομώνυμη ταινία του Αγγελου Φραντζή όπου ενσάρκωσε τη σπουδαία στιχουργό Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, της Μάρθας από τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά», την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου του Κώστα Μουρσελά από τον Κώστα Κουτσομύτη και της Μάσα από τις «Τρεις αδελφές» του Τσέχοφ που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Μιχαηλίδης την περίοδο 1989-1990, μια ηρωίδα που άφησε βαθιά το αποτύπωμά της μέσα της.

Ο δρόμος της υποκριτικής ήταν για την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη εκείνος που την έφερε στο προσκήνιο κι από ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας τη βάφτισε μεγάλη πρωταγωνίστρια που αναγνωρίζεται μόνο με το μικρό της όνομα. Γεννήθηκε στη Δόξα του Εβρου, σε ένα καθαρά αγροτικό περιβάλλον που παρά τις δυσκολίες, της επέτρεψε να δει τον κόσμο με άλλα μάτια. Οταν ήταν 12 ετών, οι γονείς της πήραν την απόφαση να μετακομίσουν στη Θεσσαλονίκη ώστε να προσφέρουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής στα παιδιά τους. Με το θέατρο άρχισε να γνωρίζεται όταν ξεκίνησε τις σπουδές της στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στη δραματική σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, από το οποίο αποφοίτησε ως αριστούχος. Αν και είχε δικαίωμα να ενταχθεί λόγω της διάκρισής της στο δυναμικό της δεύτερης μεγαλύτερης κρατικής σκηνής, προτίμησε να συμβάλει στην ίδρυση της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης, ακολουθώντας το ένστικτό της το οποίο της υποδείκνυε να δοκιμαστεί σε νέες μορφές, στο θεατρικό αβανγκάρντ. Εκεί, ανέβασαν ιδιαίτερες παραστάσεις όπως το «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ και «Η παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη.

Κλείνοντας τον κύκλο της Θεσσαλονίκης, μετακόμισε στην Αθήνα, έπειτα από πρόσκληση της Μάγιας Λυμπεροπούλου, της οποίας υπήρξε μαθήτρια στο ΚΘΒΕ. Ενωσε τις δυνάμεις της με τον Γιώργο Μιχαηλίδη, με τον οποίο ανέπτυξε σχέση ζωής και τον ακολούθησε στο Ανοιχτό Θέατρο, ζώντας κυριολεκτικά για την τέχνη από το 1984 μέχρι το 1992. Μαζί, δούλεψαν μεγάλα έργα όπως «Η τρικυμία» του Σαίξπηρ, «Ο πελεκάνος» του Στρίντμπεργκ, οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη, η «Λούλου» του Βέντεκιντ, το «Κρίμα που είναι πόρνη» του Τζον Φορντ και ο «Αμλετ» του Σαίξπηρ.

Οταν αποφάσισε να κάνει το επόμενο βήμα στην καριέρα της, αφήνοντας πίσω της τη δίψα της πρώτης νιότης για καλλιτεχνική πρωτοπορία, μπήκε σε μια πιο επαγγελματική σχέση με το θέατρο. Χαρακτηριστικοί σταθμοί της ήταν η συνεργασία με την Κάτια Δανδουλάκη στον «Γλάρο» του Τσέχοφ, με τον Γιώργο Κιμούλη στη «Δεσποινίδα Τζούλια» του Στρίντμπεργκ, με το Εθνικό Θέατρο οι κεντρικοί ρόλοι της στις τραγωδίες «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, «Μήδεια» του Ευριπίδη και «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, δουλειές με τις οποίες ταξίδεψε σ’ όλο τον κόσμο από το 1997 έως το 1999 για να τις παρουσιάσει. Φέτος εμφανίζεται στις «Τρεις Ψηλές Γυναίκες» που σκηνοθετεί ο Μπομπ Γουίλσον στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Παράλληλα με το θέατρο, άνθησε και κινηματογραφικά. Συμμετείχε σε ταινίες όπως ο «Μελισσοκόμος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, η «Ελεύθερη Κατάδυση» του Γιώργου Πανουσόπουλου, το «Blackout» του Μενέλαου Καραμαγγιώλη και ο «Εργένης» του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Πιο πρόσφατα την είδαμε επίσης στο «Ο άνθρωπος του Θεού» της Γέλενα Πόποβιτς. Ασυγκίνητη δεν άφησε με το πέρασμά της ούτε τη μικρή οθόνη αφού συνδέθηκε τηλεοπτικά με πολλές χαρακτηριστικές παραγωγές όπως «Ο κίτρινος φάκελος», «Ο μεγάλος θυμός», «Η τελευταία παράσταση», «Αγάπη παράνομη» και «Φλόγα κι άνεμος».