Η δύναμη {LF}του διαλόγου {CR}

Η συνάντηση μεταξύ Κυριάκου Μητσοτάκη και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε προαναγγελθεί ως «χαμηλών προσδοκιών». Η απροσδόκητα μετριοπαθής στάση όμως του τούρκου προέδρου στην Αθήνα, προϊόν της διαφαινόμενης πρόθεσής του να βελτιώσει τις σχέσεις του με τη Δύση, επιτρέπει την ελπίδα ότι ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ο Ερντογάν είναι βέβαια απρόβλεπτος. Δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται διαλλακτικός απέναντι στην Αθήνα, για να ακολουθήσουν μετά οι γνωστές απειλές ότι οι Τούρκοι «θα έρθουν νύχτα». Η επαμφοτερίζουσα στάση του επίσης στις μεγάλες διεθνείς κρίσεις, το γεγονός δηλαδή ότι πατάει και στη δυτική και στην ανατολική «βάρκα», έχει κάνει την Ευρώπη και την Αμερική να αντιμετωπίζουν τα ανοίγματά του με επιφύλαξη. Παρά ταύτα, η πρότασή του να βλέπουμε το ποτήρι «μισογεμάτο» δεν μπορεί παρά να γίνεται δεκτή με ικανοποίηση. Και οι συμφωνίες που υπογράφηκαν στην Αθήνα, όπως και η δήλωση του τούρκου προέδρου για συνεργασία των δύο χωρών στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας δημιουργούν αναμφίβολα ενδιαφέρουσες προοπτικές.

Αποφασιστική σημασία στην προσέγγιση της Τουρκίας με την Ελλάδα, και γενικότερα με την Ευρώπη, φαίνεται ότι παίζει το Μεταναστευτικό. Οπως αποκαλύπτουν μάλιστα σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», ρόλο – κλειδί για την επίλυση αυτού του προβλήματος παίζουν και ορισμένοι από τους τούρκους αξιωματούχους που ήρθαν αφανώς στην Αθήνα. Η Τουρκία γνωρίζει ότι το ζήτημα, εκτός από την Ελλάδα, ενδιαφέρει και χώρες όπως η Γερμανία και η Βρετανία. Γνωρίζει επίσης ότι για να πάψει να είναι η ίδια «χώρα τράνζιτ» προσφύγων και μεταναστών, θα πρέπει να τους κλείσει την έξοδο προς την Ευρώπη. Εμφανίζεται έτσι αποφασισμένη να περιορίσει δραστικά τις μεταναστευτικές ροές, λαμβάνοντας αυστηρά μέτρα ακόμη και στα αεροδρόμιά της.

Ολα αυτά δεν σημαίνουν βέβαια ότι λύθηκαν οι ελληνοτουρκικές διαφορές ή ότι ήλθε πιο κοντά η Χάγη. Η ανάπτυξη όμως των εμπορικών και οικονομικών σχέσεων των δύο χωρών, σε συνδυασμό με τη συνέχιση του μορατόριουμ στο Αιγαίο, οδηγεί, έστω και πρόσκαιρα, σε μείωση της έντασης. Και δικαιώνει όσους δεν έπαψαν να πιστεύουν στη δύναμη του διαλόγου.