Δίλημμα

Η θεσμοθέτηση της ισότητας στον γάμο, λοιπόν, δεν έχει πακεταριστεί από την αρχή μαζί με όσα επικοινωνούνται σαν πειστήρια μεταρρυθμιστικής διάθεσης κι εκσυγχρονιστικής αξιοπιστίας της κυβέρνησης. Σημειολογικά μιλώντας, δεν υπάρχει προφανής εξήγηση γι΄αυτή την επιλογή. Μικροπολιτικά μιλώντας, μπορεί κανείς να βρει αρκετές.

Η συμπολίτευση δεν θα τη στηρίξει σύσσωμη, αναφέρουν βουλευτές της υποβαθμίζοντας τις αντιδράσεις που ήδη ψιθυρίζονται στους κόλπους της μετά από εκείνες που ακούστηκαν φωναχτά στα μίντια. Η ψήφιση του νομοσχεδίου εξαρτάται από την αντιπολίτευση αφού ο πρωθυπουργός δεν ελέγχει την ΚΟ του, σημειώνουν χαιρέκακα πολιτικοί αντίπαλοι της ΝΔ.

Ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένο πως θα ψηφίσουν όλοι υπέρ, προσθέτουν οι πιο ρεαλιστές επικαλούμενοι τις επιφυλάξεις για το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στην τεκνοθεσία που εξέφρασε τις προάλλες ένας αριστερός εθνοπατέρας τηλεοπτικά.

Οι προβληματισμοί όποιων εκπροσώπων του έθνους εμφανίζονται να αφουγκράζονται τις ανησυχίες συντηρητικών εκλογικών ακροατηρίων επαναφέρουν στην πολιτική επικαιρότητα ένα δίλημμα: οι κυβερνητικές πλειοψηφίες πρέπει να νομοθετούν ικανοποιώντας πάντα ό,τι εκτιμούν πως είναι το κοινό αίσθημα ή οι δημοκρατίες οφείλουν να εκπαιδεύουν τους πολίτες τους μέσα από τους νόμους; Υποτίθεται ότι οι εκσυγχρονιστές έχουν απαντήσει σ’ αυτό προ πολλού, πάντως.