Αμφιθυμία

Το ξεφόβισμα των νοικοκυραίων, με υποσχέσεις σαν την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, κρίθηκε απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη του στόχου της πρώτη φορά Αριστεράς χωρίς εσωκομματικές γκρίνιες. Τη μισή τετραετία 2019-2023, πάλι, το κόμμα βρισκόταν σε δίλημμα. Δεν συμφωνούσαν όλοι με την παραπάνω στρατηγική. Κάποιοι ζητούσαν επίμονα μια ριζοσπαστική στροφή κι έβλεπαν πιθανά εκλογικά κέρδη μόνο στις δεξαμενές των νέων και των απογοητευμένων από την κυβέρνηση.

Οι μεσαίοι, στις κατ’ ιδίαν αναλύσεις τους, αδυνατούσαν να συλλάβουν την ανάγκη για οποιουδήποτε είδους επαναστατική γυμναστική. Γιατί ήταν συντηρητικοί οικογενειάρχες μικροαστοί που ασχολούνται μόνο με το μαγαζί τους, όπως ο κυρ-Παντελής του τραγουδιού.

Σήμερα, βέβαια, οι εκφραστές της ταξικής μεροληψίας – ή του αριστερού ελιτισμού, όπως θα έλεγαν οι άσπονδοι πλέον εχθροί τους στον χώρο – έχουν φύγει απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, η άποψή τους έχει ξεβάψει πάνω στο κόμμα. Οχι γιατί η Ομπρέλα υπήρξε τόσο επιδραστική αλλά επειδή το σύνολό του αντιμετώπιζε με αμφιθυμία τη μεσαία τάξη. Ακόμη κι εκείνοι που την αναγνώριζαν ως κρίσιμη εκλογική μάζα δεν ξεπέρασαν ποτέ τα αριστερά κλισέ για όσους δεν είναι αριστεροί με τα οποία γαλουχήθηκαν πολιτικά.