Διάλογος με τζιχαντιστή

Κραυγάζεις «Αλλάχου Ακμπαρ!» και ανατινάζεσαι. Ή αρχίζεις να πυροβολείς τους γύρω σου. Η πράξη σου εκτός από αποτρόπαια είναι και ολότελα παρανοϊκή. Πιστεύεις δηλαδή –το πιστεύεις ειλικρινά;– πως ένα υπέρτατο ον έχει το μάτι καρφωμένο επάνω σου, προσδοκά να εξοντώσεις μερικούς άπιστους για να του αποδείξεις την αφοσίωσή σου; Πολλοί σχιζοφρενείς ισχυρίζονται πως μία φωνή μες στο κεφάλι τους τους διατάζει. Και πώς να της αντισταθούν… Αποτελεί συνεπώς ο τζιχαντισμός βαριά ψύχωση;

Εάν κάποιος «μαχητής της τζιχάντ» έμπαινε σε διάλογο μαζί μας –εάν διέθετε ψυχραιμία, φλέγμα– θα μας επεσήμαινε πως αναρίθμητοι φιλήσυχοι, νομοταγείς πολίτες εμφορούνται από την ίδια ιδέα. Εύποροι μουσουλμάνοι στην Αίγυπτο πληρώνουν συσσίτια για τη φτωχολογιά όχι ανιδιοτελώς αλλά με την πεποίθηση ότι κερδίζουν έτσι πόντους για να μπουν στον παράδεισο. Ευλαβείς χριστιανοί επενδύουν στη σωτηρία της ψυχής τους πραγματοποιώντας δωρεές στην εκκλησία. Ανάβουν κεράκια «υπέρ αναπαύσεως» των νεκρών. Οποιος προσεύχεται τι κάνει; Μιλάει σε κάποιον που την ύπαρξή του ουδόλως αντιλαμβάνεται διά των αισθήσεων. Του ανοίγει την καρδιά του, τον ικετεύει. Δεν περιμένει προφανώς άμεση απάντηση. Και την ελάχιστη όμως βελτίωση της καθημερινότητάς του την εκλαμβάνει ως απόδειξη ότι η προσευχή του εισακούστηκε.

«Ο Θεός σας σάς ζητάει να αγαθοεργείτε, να αγαπάτε –κατά παραγγελίαν;– τον πλησίον, να ταπεινώνεστε με νηστείες και μετάνοιες. Ο Θεός μας μάς ωθεί σε πράξεις που σε εσάς φαντάζουν φρικαλέες. Και η δική σας και η δική μας συμπεριφορά υπαγορεύεται εξ ουρανού. Πώς να μην πειθαρχήσουμε;».

Η διαφορά μας με τους «Αλλάχου Ακμπάρ!» είναι ότι εμείς και όταν πιστεύουμε, περνάμε την πίστη μας από την κρησάρα του ορθού λόγου. Και της ανθρωπιστικής μας συγκρότησης. Ποτέ δεν θα αυτοευνουχιζόμασταν για να αποφύγουμε τους σαρκικούς πειρασμούς. Ποτέ δεν θα σκοτώναμε επειδή θα μας διέταζε ένας ιερέας, ένας «άνθρωπος του Θεού», εκφράζοντας δήθεν το θέλημά Του. Οι θρησκευτικοί μας ταγοί ξέρουν τα όριά μας. Και τα σέβονται.

«Εσείς μετέχετε, λίγο ή πολύ, στη δυτική ευημερία» θα έλεγε ο τζιχαντιστής. «Ζείτε σε σχετικά ευρύχωρα σπίτια με σχετικά γεμάτα ψυγεία, σπουδάζετε, σταδιοδρομείτε, ερωτεύεστε, απογοητεύεστε, ξαναερωτεύεστε, απολαμβάνετε τις επιθυμίες σας, ενίοτε και την εκπλήρωσή τους. Εχετε συνεπώς την πολυτέλεια να περιορίζετε τον Θεό σε σχεδόν συμβολικό ρόλο. Να μην ασχολείστε ιδιαίτερα με τον θάνατο – και στις κηδείες σας ακόμα κλειστά φέρετρα, σκουρά γυαλιά, ευπρεπής μελαγχολία…

Είστε, στα επτά δισεκατομμύρια των homo sapiens του 21^ου αιώνα, μια ισχνή αλαζονική μειοψηφία. Ιδρώνει το αφτί σας για τις φαβέλες στη Λατινική Αμερική; Για τις χαμηλές κάστες στην Ινδία; Για τους πληθυσμούς στην Αφρική μα και στα βάθη της Ρωσίας που περισσότερο υποφέρουν από έλλειψη θερμίδων παρά από έλλειμμα δημοκρατίας; Μονάχα όταν νιώθετε την καυτή ανάσα μας στον σβέρκο σας, κατουριέστε από τον τρόμο σας και ολολύζετε για σύγκρουση πολιτισμών και επείγουσα ανάγκη αυτοπροστασίας της Ευρώπης από την ισλαμική απειλή. Σας έχω νέα. Η Ευρώπη έχει ήδη αλωθεί. Οι μαχητές μας δεν έρχονται από αλλού για να σας ανατινάξουν. Εχουν μεγαλώσει στα εξαθλιωμένα προάστια του Παρισιού και των Βρυξελλών. Εσείς τους αποκλείσατε και τους ρίξατε στην αγκαλιά μας»!

«Ούτε οι Ινδοί» θα του απαντούσα «ούτε οι Αφρικανοί καταλήγουν κομάντος αυτοκτονίας. Τα παιδιά στις φαβέλες βγάζουν τη γλώσσα στους φλώρους του ανεπτυγμένου κόσμου πουλώντας τους ναρκωτικά – καμιά φορά γίνονται μάλιστα και είδωλα, μεγάλοι ποδοσφαιριστές. Δεν τα κάνουν οι γονείς τους ανθρώπινες ασπίδες. Το Ισραήλ σας φυλάκισε, λέτε, στη Γάζα. Κι εσείς τη μετατρέψατε σε τεράστιο μπουρλότο – ας πεθάνετε – αρκεί να πάρετε μαζί σας και κάμποσους Εβραίους. Το πιο εξωφρενικό; Οι ηγέτες σας, από τον καιρό τουλάχιστον του Οσάμα Μπιν Λάντεν, ζουν τρυφηλά. Σας κατευθύνουν από θωρακισμένα, χλιδάτα κρησφύγετα. Μόνο όταν ο κλοιός στενέψει γύρω τους, πέφτουν «υπέρ πίστεως». Εσείς είστε οι φουκαράδες των φουκαράδων. Τα κορόιδα του πλανήτη!».