Αναποφάσιστος

Θα είμαι ξεκάθαρος: ανήκω στην ομάδα των αναποφάσιστων ως προς τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Κι ανήκω σε αυτή την ομάδα όχι γιατί κάποιος σκληροπυρηνικός ιερέας μου το επέβαλε ή επειδή ζυγίζω το πολιτικό κόστος. Ούτε επίσης επειδή δεν πιστεύω στα δικαιώματα  αυτής της κοινωνικής ομάδας. Συμπολιτών μας που ιστορικά έχουν υποφέρει αδικαιολόγητα με στιγματισμό και αποκλεισμούς.

Επίσης ειλικρινά έχω την άποψη πως η αγάπη και ο σεβασμός προς τα παιδιά είναι δεδομένα ανεξάρτητα του σεξουαλικού προσανατολισμού.

Με λύπη όμως βλέπω πως ο όποιος διάλογος γίνεται σε μια λογική «άσπρου – μαύρου». «Καλών – κακών». Κανένας δεν τοποθετεί τη συζήτηση στην ουσία της. Κανένας δεν θέτει ερωτήματα.

Είμαι λοιπόν σκεπτικός και αναποφάσιστος ως προς την προώθηση αυτού του νόμου καθώς δεν έχω διαπιστώσει από την ελληνική κοινωνία  τη διαδικασία ωρίμανσης των συνθηκών. Καθώς διακρίνω πολίτες που όχι απλά δεν είναι θετικοί, αλλά αντιθέτως είναι -στην καλή περίπτωση – κουμπωμένοι έως κι επιθετικοί στην πιο ακραία έκφρασή τους. Μη γελιόμαστε. Τον Μπέο κάποιοι συμπολίτες μας τον εξέλεξαν. Κάποιοι Ελληνες τον χειροκροτούσαν. Δεν ήλθε από άλλο πλανήτη.

Ακούω λοιπόν με μεγάλο σεβασμό (και αποδοχή από την πλευρά μου) τα περί των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Δεν ακούω όμως κανέναν να μιλά για τα δικαιώματα των παιδιών που νομοτελειακά θα μπορούν να υιοθετούνται από τα ομόφυλα ζευγάρια αν ψηφιστεί ο όποιος νέος νόμος. Και προβληματίζομαι όχι για το αν θα υιοθετούνται παιδιά. Αυτό σε κάποια στιγμή θα συμβεί.

Προβληματίζομαι για το αν η κοινωνία μας είναι αυτή τη δεδομένη στιγμή έτοιμη να δεχθεί τους περίφημους «γονέα Α και γονέα Β». Δυστυχώς η Ελλάδα δεν έχει ακόμα ένα έτοιμο εκπαιδευτικό σύστημα για τέτοιες μεγάλες αλλαγές. Γερμανία ή ΗΠΑ έχουμε γίνει στα λόγια, όχι όμως στα έργα, ως προς την αντιμετώπιση φαινομένων σχολικής βίας. Η Ελλάδα αντιλήφθηκε το bullying μόλις το 2015 με την τραγική αυτοκτονία Γιακουμάκη στα Γιάννενα. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού που πρωτοστατεί στα δικαιώματα των gay, το bullying είναι στη δημόσια ατζέντα από τα 70s. Κάποιοι στην Ελλάδα επιχειρηματολογούν πως ήδη παιδιά gay πολιτών υπάρχουν σε σχολεία, προβάλλοντας όμως μια ιδανική εικόνα. Εχοντας δυο έφηβες κόρες σε ένα από τα πλέον προοδευτικά σχολεία της χώρας με αμερικανικό μάλιστα προσανατολισμό, διαπιστώνω πως ακόμα κι εκεί υπάρχουν σοβαρά ζητήματα. Προβλήματα τα οποία το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν έχει βάλει σε προτεραιότητα. Κι αν κάποιοι νομίζουν πως υπάρχει μόνο η Ελλάδα των βόρειων ακριβών και προοδευτικών προαστίων, θα τους προέτρεπα να δουν και την υπόλοιπη Ελλάδα που κινείται σε άλλη βαθιά συντηρητική τροχιά. Εξάλλου οι νόμοι οφείλουν να ζυγίζουν το σύνολο της επικράτειας. Μιας Ελλάδας που δεν δείχνει ακόμα έτοιμη. Οσο λοιπόν θα ανοίγει η πολιτική συζήτηση, εγώ αλλά κι άλλοι σκεπτικοί πολίτες θα περιμένουμε να δούμε προτάσεις κι απαντήσεις στα ερωτήματα που η κοινωνία – πολύ σωστά – θέτει. Τομές που οφείλουν να υπάρξουν αν θέλουμε όχι απλά να ψηφιστεί αλλά και να λειτουργήσει αυτός ο νόμος.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι δημοσιογράφος, βουλευτής ΝΔ Β’ Πειραιώς