«Να δούμε τις κρυμμένες πτυχές πριν βγάλουμε συμπεράσματα»

Η Δώρα Αναγνωστοπούλου, για τέταρτη χρονιά, αναζητά, αφουγκράζεται, ακούει και αναδεικνύει ιστορίες για τα μεγάλα αλλά και τα μικρότερα γεγονότα της ζωής μέσω από το «Mega Stories». Η εκπομπή έρευνας, από τη Δευτέρα 9 Οκτωβρίου επιστρέφει για μία ακόμα σεζόν στο Mega. Με ιστορίες που αφορούν τον τηλεθεατή, με δημοσιογραφικές αποστολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, και με εργαλεία τη δημοσιογραφική έρευνα, τη διασταύρωση των στοιχείων και την αξιολόγηση των γεγονότων, το «Mega Stories» επιμένει να αποτυπώνει τη συχνά αθέατη ή ακόμα και την παρεξηγημένη πλευρά των ειδήσεων, τη ζωή που συνεχίζεται όταν τα φώτα και οι κάμερες απομακρύνονται. Εκτός όμως από τη συγκεκριμένη εκπομπή, η δημοσιογράφος από Δευτέρα έως Παρασκευή, παρουσιάζει και το μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων «Mega Γεγονότα» τις καθημερινές, μεταδίδοντας τον παλμό των εξελίξεων, με έγκυρη και ψύχραιμη ματιά. Με αφορμή τη νέα τηλεοπτική σεζόν, η δημοσιογράφος μίλησε στα «Πρόσωπα».

Τέταρτη σεζόν για το «Mega Stories». Τι ιστορίες θα διηγηθείς φέτος;

Οταν ξεκίνησε το εγχείρημα «Mega Stories» ειλικρινά δεν είχα φανταστεί ότι θα αφηγούμασταν τόσες πολλές και διαφορετικές ιστορίες. Ξέρεις, έχω συμπληρώσει 20 χρόνια στη δημοσιογραφία και πάντα μέσα στους καταιγιστικούς ρυθμούς της ειδησεογραφίας που «καταπίνει» θέματα που εσένα μπορεί να σε έχουν αγγίξει και να τα κουβαλάς μέσα σου για καιρό, σκεφτόμουν πόσο σημαντικό είναι να στεκόμαστε λίγο παραπάνω, να φωτίζουμε τις κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις, να αφηγούμαστε την ιστορία, πίσω από έναν τίτλο, να γνωρίζουμε τους ανθρώπους που πρωταγωνιστούν σε αυτές. Εκτιμώ πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσουμε μια συλλογική «ενσυναίσθηση» στα πράγματα. Αυτός είναι ο στόχος μας και για αυτή την τέταρτη σεζόν που διανύουμε. Ακουμπάμε ζητήματα που πότε μας τρομάζουν, άλλοτε μας σοκάρουν και κάποτε μπορεί να μην τα κατανοούμε απόλυτα. Θα πρέπει και οφείλουμε να δούμε τις κρυμμένες πτυχές πριν βγάλουμε τα συμπεράσματά μας.

Στο πρώτο επεισόδιο η εκπομπή καταπιάνεται με τον αδικοχαμένο Αντώνη Καργιώτη. Ποια άγνωστα στοιχεία της ιστορίας του φέρνει στο φως;

Η ιστορία του Αντώνη Καργιώτη, είναι μια ιστορία που μας πλήγωσε όλους. Αμέσως είδαμε τη διαρροή του βίντεο δεν υπήρξαν περιθώρια για συγκάλυψη. Είδαμε το γλυκό του πρόσωπο στις φωτογραφίες και είπαμε όλοι στα δελτία και τις εκπομπές για το χαμογελαστό παιδί που δολοφονήθηκε στο λιμάνι. Ομως αυτό που οφείλουμε στον Αντώνη και στους «Αντώνηδες» αυτής της χώρας, που είναι ευάλωτοι κοινωνικά πολίτες, είναι να τους προστατεύουμε. Γι’ αυτό ταξιδέψαμε με την ομάδα μου στην Κρήτη, στον Αγιο Νικόλαο, για να γνωρίσουμε ποιος ήταν, να ανατρέξουμε στις αναμνήσεις του αδελφού του και τις μαρτυρίες των κατοίκων για να κατανοήσουμε τελικά πόσο οικείος μας ήταν. Και ναι, μπορεί να μην ήταν «Πακιστανός» ή «μαύρος» γιατί ακούσαμε πολλά εξοργιστικά, ήταν όμως ένα μεγάλο «παιδί», που δεν κατάφερε να προστατευθεί αλλά ούτε εμείς καταφέραμε να τον προστατεύσουμε. Οπως θα οφείλαμε να κάνουμε στην περίπτωση που θα ήταν πρόσφυγας ή μετανάστης. Πρέπει να αναστοχαστούμε πάνω σε αυτή την τόσο βίαιη σκηνή που είδαμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας και αυτό επιχειρούμε σε αυτή την εκπομπή που για εμάς ήταν οφειλόμενη…

Εχοντας πλέον διανύσει μεγάλη πορεία με το «Mega Stories», ποιος θα έλεγες πως είναι ο προσανατολισμός της;

Δεν ξέρω αν είναι σωστή λέξη ο προσανατολισμός ή η προσέγγιση. Είμαστε προσανατολισμένοι σε θέματα και σε ανθρώπινες ιστορίες που απασχολούν και ιντριγκάρουν όλους μας. Αυτό που προσπαθούμε κάθε φορά είναι η προσέγγισή μας να έχει ουσιαστικά και ανθρώπινα κίνητρα. Να φωτίσουμε τα γεγονότα με τέτοιον τρόπο ώστε να πάρει λίγο χρόνο μετά στον τηλεθεατή να σκεφτεί τι είδε και να μην οδηγηθεί σε γρήγορα συμπεράσματα. Αν κινδυνεύουμε από κάτι ως κοινωνία είναι οι βεβαιότητές μας και δεν μιλώ για αξίες και αρχές. Εμείς δεν θα υποδείξουμε στον τηλεθεατή ποια είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας. Αλλά θα τις φέρουμε πιο κοντά και ίσως αναδείξουμε κάτι που δεν έχει δει.

H Μάγια Αγγέλου είχε πει πως «δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγωνία από το να κουβαλάς μέσα σου μια ανείπωτη ιστορία». Εσύ ποια ιστορία έχεις λαχτάρα να διηγηθείς;

Την ιστορία του πρώτου εξωγήινου που θα μας συστηθεί. Μπορεί να αστειεύομαι, αλλά ξέρεις, η επικαιρότητα είναι συναρπαστική. Αρκεί να έχεις πάντα την ελπίδα ότι ο κόσμος μας θα γίνεται καλύτερος. Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν είναι πολλά αυτά που μας κρατούν αισιόδοξους.

Στην εκπομπή κάθε φορά έχεις περισσότερη ελευθερία στη διαχείριση των προσώπων που φιλοξενείς και της κουβέντας μαζί τους, ενώ στο δελτίο πρέπει να μπεις σε ένα καλούπι. Πώς χειρίζεσαι αυτά τα δύο αντίθετα μοντέλα παρουσίασης; Σε ποιο νιώθεις πιο κοντά εσύ ως Δώρα;

Δεν μπορώ να σου πω. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές, το δελτίο σίγουρα με έχει «εκπαιδεύσει». Και όχι μόνο ως επαγγελματία, με το αυστηρό πλαίσιο χρόνου και προσέγγισης στα θέματα, αλλά και ως άνθρωπο. Εχω αποκτήσει μια εγκράτεια ίσως ως προς τις αντιδράσεις. Θυμάμαι κάποτε ένας διευθυντής μου, μου είχε πει πως για να λέω δελτία ειδήσεων πρέπει «να περιορίσω τα εκφραστικά μου μέσα». Η εκπομπή δεν σε βάζει σε τέτοια καλούπια. Γιατί βρίσκεσαι είτε στο πεδίο, σε εκπομπές όπως μετά τον καταστροφικό σεισμό στην Τουρκία που το περιβάλλον και η καταστροφή γράφονται στο πρόσωπό σου, είτε είσαι ακροατής μιας ιστορίας που ο αφηγητής σε βάζει στον δικό του κόσμο.

Πλέον βλέπουμε στο τιμόνι των περισσότερων δελτίων ειδήσεων γυναίκες. Αυτό συμβαίνει γιατί η ελληνική τηλεόραση αποφάσισε επιτέλους να εμπιστευτεί θέσεις ευθύνης σε γυναίκες ή οι ίδιες απέδειξαν ότι είναι καλύτερες για τον ρόλο αυτόν;

Πολλές και άξιες συνάδελφοι έχουν γράψει ιστορία στη δημοσιογραφία της χώρας μας, όχι μόνο στο στούντιο αλλά και σε αποστολές σε εμπόλεμες ζώνες, σε φωτιές και πλημμύρες. Δεν θα έλεγα ότι έχει να κάνει με το φύλο, ακριβώς γιατί ανισότητες βλέπουμε δυστυχώς ακόμα και σήμερα σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους. Ούτε είμαστε περισσότερο ευαίσθητες απέναντι στα γεγονότα απ’ ό,τι άνδρες συνάδελφοι. Σίγουρα μένει πολύς δρόμος ακόμα να γίνει για να μιλάμε για ισότητα των φύλων και σίγουρα έχουμε κάνει βήματα ως κοινωνία.

Ως επαγγελματίας της ενημέρωσης, καταλαβαίνω ότι πρέπει να είσαι σε απευθείας σύνδεση με την επικαιρότητα διαρκώς. Αυτό όμως σου φέρνει αντίστοιχο συναισθηματικό ή ψυχικό βάρος; Πώς καταφέρνεις να αποφορτίζεσαι;

Δύσκολη η αποφόρτιση, δεν θα το κρύψω. Το σπίτι είναι καταφύγιο, η οικογένεια, τα αγόρια μου. Αγαπώ πολύ το σινεμά, όταν δεν είμαι σπίτι, είμαι σε κάποια σκοτεινή αίθουσα και ξεχνιέμαι στις ιστορίες της μεγάλης οθόνης.