Μερική άγνοια

Overdose

Αισθάνομαι ότι πρέπει να γράψω για τον Στέφανο Κασσελάκη, αλλά ο οργανισμός μου αντιστέκεται, απαντά με πονοκέφαλο. Είναι σαν να έχεις φάει μία ολόκληρη τούρτα και μετά ακολουθεί μία πάστα. Εχω συμπτώματα overdose. Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω μπροστά μου τον Τάιλερ, τη σκυλίτσα, τη μαμά, τον θείο, τον αδερφό, τον μπαμπά. Τα ανοίγω και βλέπω πολιτικό τραπέζι στην Τατιάνα. Και μετά ο Ευαγγελάτος έχει θέμα για Τάιλερ που, όπως αποκαλύφθηκε, το 2012 ψήφισε Ρεπουμπλικανούς. Θα πάνε, λέει, στην Αμερική για να φέρουν τα ρούχα τους. Πώς είναι κάτι ερωτικοί μετανάστες που πάνε κάπου διακοπές, γνωρίζουν το πρόσωπο και μένουν μόνιμα; Ε, ο Κασσελάκης έκανε το ίδιο, αλλά με κόμμα.

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που συνέβη κάτι αντίστοιχο. Διότι εδώ βλέπεις και μία χαριτωμένη διάδραση με τους δημοσιογράφους. Λογικό. Μέχρι σήμερα αυτοί που ασχολούνται κυρίως με το σύμπαν Κασσελάκη είναι οι ρεπόρτερ του lifestyle. Μιλάμε, δηλαδή, για εκπαιδευμένα κομάντο που δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα. Και έτσι και πετύχεις αμοντάριστα πλάνα αντιλαμβάνεσαι εύκολα ότι όλοι έχουν γίνει μία παρέα, μία μηχανή παραγωγής θεάματος. Ε, και; Είναι κακό αυτό; Για τον Κασσελάκη σίγουρα δεν είναι. Αν μάλιστα μπορούσε να βάζει τις τηλεοράσεις στο mute όποτε εμφανίζεται, να μην ακούγεται καθόλου, θα ήταν ακόμα καλύτερα. Είναι καλό για την έννοια της πολιτικής; Υπό τη μορφή που την ξέρουμε, όχι, δεν είναι καλό.

Αλλά στην εποχή που οι λέξεις αντικαθίστανται από emojis, το προϊόν του Κασσελάκη δείχνει να μοσχοπουλάει. Ακόμα και αν το θεωρείς κενό περιεχομένου ή και αστείο, κάθεσαι και το χαζεύεις. Πώς θα μετατραπεί όλο αυτό σε εκλογική συμπεριφορά; Είναι νωρίς, θα το δούμε. Τώρα προσπαθώ να μπω στη θέση ενός νέου ανθρώπου που από τη μία βλέπει την Αχτσιόγλου με την υψωμένη γροθιά και τα συνθήματα περί Αριστεράς και από την άλλη τον Κασσελάκη με τον Τάιλερ και τη σκυλίτσα. Τι λέτε να του άρεσε περισσότερο;

Ο αγώνας του Μοράλες

Στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν άνθρωποι που ζουν τα προσωπικά τους δράματα. Πολιτικά και ανθρώπινα. Είναι σαν να τους έχουν πάρει το σπίτι στον πλειστηριασμό. Εχτιζαν για χρόνια έναν κόσμο που αποδείχθηκε ότι ήταν από τραπουλόχαρτα. Και μπορώ να φανταστώ την αγωνία τους. Αισθάνονται ότι βρίσκονται υπό διωγμό – ενδεχομένως και να είναι. Και επειδή αυτές οι καταστάσεις βρίσκονται στο DNA του αριστερού, δεν αποκλείεται να εκδηλωθούν και ακραίες αντιδράσεις. Να κυκλοφορήσει, ας πούμε, παράνομο φύλλο της «Αυγής». Από πολύγραφο και να διακινείται χέρι με χέρι. Να παίζουν αντάρτικα στις μικρές ώρες της ημέρας στο Κόκκινο. Να μπαίνεις στο left.gr, να πατάς στο άρθρο για τον Μπάιντεν, αλλά να οδηγείσαι σε ανάλυση για τον αγώνα του Μοράλες στη Βολιβία.

Οι μύκητες του υπογείου

Οι μηχανές του περίφημου υπογείου της Κουμουνδούρου πήραν και πάλι μπροστά. Και οι ακάματοι εργάτες δουλεύουν με κέφι και μπρίο. Κάθε λέξη που λέγεται ή γράφεται για τον πρόεδρο διυλίζεται. Και αν εντοπιστούν έστω και υπόνοιες κριτικής, το λαϊκό δικαστήριο στήνεται με συνοπτικές διαδικασίες. Δείτε τι συμβαίνει στα social media, ειδικά στο ρυπαρό Χ, από την ομάδα των συριζοτρόλ. Υποθέτω ότι αυτοί που βρίσκονται δίπλα στον νέο πρόεδρο θέλουν να ακολουθήσουν την πεπατημένη, την οδό που γνωρίζουν. Αν όμως ο Κασσελάκης θέλει να επιχειρήσει την απαραίτητη διεύρυνση προς το Κέντρο, θα πρέπει πρώτα να απαλλάξει το κόμμα του από μηχανισμούς και συμπεριφορές που αποπνέουν μπόχα φασιστικής νοοτροπίας. Διαβάζω χυδαίες αναρτήσεις κατά του Νίκου Φίλη, για παράδειγμα, που βγήκε χθες και άσκησε σκληρή κριτική. Με αποθεωτικές αναφορές στον ναύαρχο Αποστολάκη που είπε ότι τελείωσαν οι τάσεις στο κόμμα. Αν ο Κασσελάκης δεν το μαζέψει εγκαίρως όλο αυτό, αυτοί οι μύκητες θα κολλήσουν πάνω του, θα γίνουν κομμάτι της εικόνας του.