Τα φθινοπωρινά ανάκτορα

Διαβάζοντας τις αντιδράσεις ορισμένων αριστερών της παλαιάς φρουράς, μετά τη νίκη του Στέφανου Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορώ να μη χαμογελάσω – πικρά (όση πίκρα μπορεί να νιώθει ένας που εξυβρίστηκε από πρόσωπα τα οποία σήμερα αισθάνονται μετέωρα). Ο Νίκος Φίλης, ας πούμε, που χθες ανακάλυψε ότι ο Κασσελάκης είναι Μπέπε Γκρίλο και Τραμπ και θεωρεί ότι ο Τσίπρας συνέβαλε καθοριστικά στην εκλογική συντριβή του κόμματος (προσθέτω: και στην ηθική συντριβή του), διετέλεσε υπουργός σε μια εποχή που οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επιχειρούσαν να χειραγωγήσουν τον δημόσιο λόγο. Απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση επειδή το ζήτησε ο Καμμένος και, παρ’ όλα αυτά, παρέμεινε ενεργότατα στο κόμμα και στους μηχανισμούς του, απολαμβάνοντας το βουλευτιλίκι και την κοινωνική επιφάνεια που απορρέει απ’ αυτό. Επένδυσε στο αντιμνημόνιο και ανέχτηκε την πολιτική μονοκαλλιέργεια του αντιμητσοτακισμού. Πόσο βάρος μπορούν να έχουν λοιπόν σήμερα οι όψιμες ενστάσεις του;

Καταλαβαίνω, βεβαίως, τον πόνο. Εμπειρότατα στελέχη που ανάλωσαν τη ζωή τους σε διαδικασίες, ψηφοφορίες, ίντριγκες και φράξιες την πάτησαν σαν άπειρα παιδάρια από τον ουρανοκατέβατο νέο αρχηγό. Ο οποίος, με ένα σπριντ στις παρυφές του θεσμικού ξεχειλώματος της λαϊκής βούλησης που ανέχτηκαν, πήρε το κόμμα και τους μηχανισμούς και τα πάντα όλα. Μόνος του; Μαζί του, φανερά, είναι ο Πολάκης, ο Παππάς, ο ναύαρχος με τη σαλοπέτα, ο ξάδερφος Τσίπρας, η Αυγέρη, η Ακρίτα, ο Αντώναρος και μερικά ακόμα παιδιά. Μπορεί να μην αρέσει στον Φίλη αλλά με όλους αυτούς συνυπήρχε. Και με τον Καμμένο, με τη Ραχήλ Μακρή, με τον Χαϊκάλη, με τέτοιους κι άλλους.

Ας λέει. Αυτό που πονάει πραγματικά, και τον Φίλη και τους παλαιούς αριστερούς που «έχουν χτίσει» τις οργανώσεις, είναι ότι χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν το κόμμα πέταξε μέσα από τα χέρια τους. Τα γραφεία, τα κλειδιά, τα μίντια, η Κοινοβουλευτική Ομάδα, τα επαγγελματικά στελέχη, τα Ινστιτούτα, ό,τι έχει αξία αυτή τη στιγμή το διαχειρίζεται ο Στέφανος Κασσελάκης – και ο έμπειρος στις επιχειρήσεις πατέρας του, που είδαμε ότι διεκδικεί να έχει λόγο. Συνέβη κατόπιν εκτελέσεως σχεδίου του Αλέξη Τσίπρα, όπως κατήγγελλε χθες ο (επίσης πονεμένος) Νίκος Ξυδάκης;

Εχει μια λογική: ο Τσίπρας αναθέτει σε έναν άγνωστο να καταλάβει τον ΣΥΡΙΖΑ – έγινε πιο γρήγορα και πιο θεαματικά από την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων του Τσάρου από τους μπολσεβίκους. Αλλά αυτό δεν φτάνει. Μένει να φανεί αν θα συνεχίσει να έχει τα ηνία. Ο προκάτοχος του Τσίπρα, ο Αλέκος Αλαβάνος, που επιχείρησε να τον χρησιμοποιήσει, τα έχασε μαθαίνοντας τι σημαίνει ετερογονία των σκοπών. Ο Κασσελάκης, ως επίγονος, μπορεί ακόμα να ψαρώνει μπροστά στον μέντορά του, αλλά υπάρχει οικογενειακή πείρα στα βαψίματα: ένα πιο φωτεινό χρώμα στη βαφή και τα φθινοπωρινά ανάκτορα δεν θα θυμίζουν ό,τι ήταν.

Διαβάζω ότι ο Φίλης και κάποιοι άλλοι ομοϊδεάτες του απειλούν να λύσουν τις διαφορές τους στο συνέδριο. Παραμένουν ρομαντικοί. Ακόμα και ο άπειρος Κασσελάκης είναι σε θέση να φτιάξει ένα συνέδριο με τεράστια πλειοψηφία – ας ρωτήσουν τον επίσης πικραμένο Θεοχαρόπουλο πώς στήνονταν οι πλειοψηφίες υπέρ του Φώτη Κουβέλη στη ΔΗΜΑΡ.

Εχω λοιπόν την εντύπωση ότι, με άδηλο το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, μεγάλη μερίδα εξωκοινοβουλευτικών συριζαίων οσονούπω θα κάνει νέα καριέρα στον χώρο των ανένταχτων. Δεν είναι και τόσο κακό. Συνταξιούχοι οι περισσότεροι, θα ενδυναμώσουν τον χειμαζόμενο θεσμό του ελληνικού καφενείου. Η κοινωνία πάντα θα είναι στο επίκεντρο.