Οι δρομείς του μεσονυκτίου

Τα καλοκαίρια στο Τέξας ήταν πάντα ζόρικα. Αλλά αυτό το καλοκαίρι ήταν από τα πιο ακραία που έχει βιώσει ποτέ η πολιτεία των ΗΠΑ και οι επιστήμονες λένε ότι ο Ιούλιος ήταν ο θερμότερος μήνας της Γης ποτέ. Το να προσπαθείς να τρέξεις σε αυτές τις υψηλές θερμοκρασίες μοιάζει αδύνατο. Στον καύσωνα, οι μύες κουράζονται πολύ πιο γρήγορα. Οι αφοσιωμένοι αθλητές φεύγουν από τα σπίτια τους μέσα στο σκοτάδι – εξαιρετικά νωρίς ή αργά τη νύχτα – μόνο για να προπονηθούν.

Το ξυπνητήρι του Τζεφ Κάνιγχαμ τον σηκώνει πολύ πριν ανατείλει ο ήλιος. Σηκώνεται από το κρεβάτι και πίνει  μια τεράστια κούπα καφέ πριν γεμίσει το φορητό ψυγειάκι του με αθλητικά ποτά ηλεκτρολυτών. Η καφεΐνη σύντομα επιδρά. «Είμαι λίγο σαν τσιουάουα που έχει πάρει κρακ», λέει, φτιάχνοντας την προπόνηση της ημέρας για τους αθλητές του, τους κορυφαίους δρομείς αποστάσεων στο Bat City Track Club του Οστιν. Είναι ακόμα σκοτάδι όταν οι περίπου 25 αθλητές πατούν τα ρολόγια τους και ξεκινούν για τρέξιμο να επωφεληθούν από την πιο δροσερή ώρα της ημέρας. Ακόμη και τότε, οι θερμοκρασίες πιάνουν τους 30 βαθμούς, αν και η υγρασία είναι το πιο δύσκολο: μπορεί να κάνει τον αέρα να μοιάζει πιο ζεστός και τους παλμούς να ανεβαίνουν στα ύψη.

Long run μέσα σε σάουνα

Η Αριαν Μίντελ, καθηγήτρια στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, της οποίας η έρευνα επικεντρώνεται στις αστικές υποδομές ενόψει της ακραίας ζέστης, λέει ότι καθώς αυξάνονται οι θερμοκρασίες, ιδιαίτερα σε περιοχές με υψηλή υγρασία, η ικανότητα του σώματος να ψύχεται διακυβεύεται. «Σε συνθήκες υγρασίας, ο ιδρώτας δεν εξατμίζεται τόσο αποτελεσματικά», λέει. Ως αποτέλεσμα, ακόμη και οι πρωινές προπονήσεις με 25-30 βαθμούς και υψηλή υγρασία μπορεί να εκθέσουν τους αθλητές σε κινδύνους όπως η θερμική εξάντληση και η θερμοπληξία. «Είναι σαν να προσπαθείς να κάνεις long run μέσα σε μια σάουνα» λέει ο Κάνιγχαμ.

Ο Κάνιγχαμ παίρνει πολύ σοβαρά την υγεία των αθλητών του. Απαιτεί από τους δρομείς να επιβραδύνουν τον ρυθμό τους και κατά τη διάρκεια των μεγάλων προπονήσεων, τους βάζει να σταματήσουν εντελώς για να μειώσουν τους καρδιακούς παλμούς τους, να πιουν ή να πάρουν τροφοδοσία και μετά να ξεκινήσουν ξανά. «Υπάρχει λόγος για τον οποίο δεν υπάρχουν παγκόσμια ρεκόρ καταγεγραμμένα με 30άρια στη θερμοκρασία. Το μυαλό συχνά δεν λειτουργεί σωστά. Η Μητέρα Φύση είναι μια πολύ μοχθηρή κυρία».

Συναγερμός κινδύνου

Τον Ιούλιο, ο Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε τον πρώτο «συναγερμό κινδύνου» για τη ζέστη καθώς οι θερμοκρασίες στο Τέξας ξεπέρασαν τους 38 βαθμούς Κελσίου για αρκετές συνεχόμενες ημέρες. Αυτή η ζέστη κράτησε όλο το καλοκαίρι. Η ζέστη των 42 βαθμών στις 20 Αυγούστου – η 22η συνεχόμενη ημέρα άνω των 37 βαθμών στην πόλη – έσπασε ρεκόρ. Το 2023 ήταν επίσης το πιο θανατηφόρο καλοκαίρι στο Τέξας. Οι προειδοποιήσεις των Αρχών ακούγονται «κλασικές»: αναλάβετε δράση αμέσως μόλις αδιαθετήσετε, μην αφήνετε κανέναν σε παρκαρισμένο αυτοκίνητο, τσεκάρετε τους φίλους και τα μέλη της οικογένειας και πίνετε νερά. Ωστόσο, πολλοί αθλητικοί σύλλογοι και ομάδες έχουν αρχίσει να κάνουν μόνο νύχτα τις προπονήσεις τους: σκέιτερ, ομάδες φούτμπολ, ιππικοί σύλλογοι, ακόμη και κλαμπ του γκολφ.

Οι Τεξανοί περηφανεύονται για το πόσο σκληροτράχηλοι είναι και πολλοί άνθρωποι απλά θα συνεχίσουν τις υπαίθριες προπονήσεις ό,τι κι αν γίνει, αλλά ο Κάνιγχαμ και η Μίλερ τονίζουν και οι δύο πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι αυτή η νοοτροπία. «Είναι λογική άλλης εποχής», λέει ο Κάνιγχαμ. Η Σέρι Κάρνι συμφωνεί. Μεγαλωμένη στην πόλη Σαν Αντζελο του Δυτικού Τέξας κοντά στην άκρη της ερήμου Τσιουάχουαν, λέει ότι υπήρξαν μέρες με 40 βαθμούς όλο το καλοκαίρι όσο μπορεί να θυμηθεί. Είναι η επικεφαλής σε ένα μεταμεσονύκτιο τουρνουά σόφτμπολ που διεξάγεται τέλη Ιουλίου κάθε χρόνο εκεί, εδώ και 30 χρόνια. Κορίτσια από όλο το Τέξας ταξιδεύουν στο Σαν Αντζελο, παίζοντας σόφτμπολ όλη τη νύχτα και κοιμούνται όλη την ημέρα για να νικήσουν τη ζέστη.

Το υψόμετρο του… φτωχού

Πολλοί γιατροί επέκριναν ένα πρόσφατο άρθρο σχετικά με τον τρόπο δημιουργίας ανοχής στη θερμότητα, αλλά ορισμένοι έμπειροι αθλητές έχουν πετύχει τον εγκλιματισμό όταν προσεγγίζονται με σύνεση και προσοχή. Η Λούσι Μπέατριξ, πρωταθλήτρια στους δρόμους αποστάσεων, μετακόμισε στο Οστιν στα τέλη του περασμένου έτους για να προπονηθεί μακριά από τον κρύο χειμώνα της Νέας Υόρκης με το Bat City Track Club, αλλά έμεινε αρκετό καιρό που ήρθε να ζήσει την άλλη πλευρά αυτού του νομίσματος. Η ζέστη και η υγρασία ήταν μια άγρια προσαρμογή, αλλά τώρα, χάρη στις προπονητικές τεχνικές του Κάνιγχαμ, σκέφτεται τη ζέστη ως ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Οπως το θέτει εκείνος, «η ζέστη και η υγρασία είναι το… υψόμετρο του φτωχού», μια αναφορά στους δρομείς που προπονούνται σε μεγάλο υψόμετρο για ενίσχυση της απόδοσής τους όταν επιστρέφουν στο επίπεδο της θάλασσας.

Με την προσαρμογή στη ζέστη και τον σεβασμό της, ο Κάνιγχαμ έχει προπονήσει πολλούς αθλητές και μετατρέπει την ομάδα του σε μια ελίτ δύναμη. Ενώ η απόφαση να φιλοξενηθούν του χρόνου οι δοκιμές για πρόκριση στην ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ στο Ορλάντο της Φλόριντα με ώρα έναρξης το μεσημέρι ήταν αμφιλεγόμενη, οι δρομείς του Bat City Track Club δεν φοβούνται. Ξέρουν πώς να διαχειρίζονται τη ζέστη και να δουλεύουν εκμεταλλευόμενοι τις βάναυσες συνθήκες.

Ολα θα γίνουν χειρότερα

Η μαραθωνοδρόμος Λούσι Μπέατριξ έχει χτίσει σιγά σιγά μια ζωή που περιστρέφεται γύρω από το τρέξιμο. Δύο τρεξίματα την ημέρα, το ένα στις 8 το βράδυ και το άλλο τα μεσάνυχτα, μπορεί να την εμποδίσουν να φάει βραδινό παρέα με τον φίλο της, αλλά «έτσι έχει γίνει η ζωή μου», λέει. Και σίγουρα ξεπερνά την υπερβολική κούραση που επικρατεί τις ημέρες που τολμά να κάνει μεσημεριανά χιλιόμετρα. «Και πού είμαστε ακόμη, όλα θα γίνουν ακόμη χειρότερα με την κλιματική αλλαγή. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να φοβόμαστε», λέει. Προς το παρόν όμως επικεντρώνεται απλώς στο να σηκώνεται νύχτα για να τρέξει, όσο ακόμα μπορεί.