Νεκρά θάλασσα

Η παρουσία μου στη ριζοσπαστική Αριστερά από τη δεκαετία του 2000 αλλά και η συμμετοχή μου ως βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση της περιόδου 2015-2019 μου έδωσαν την ευκαιρία να δω από πρώτο χέρι τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνησης αλλά και ως κόμματος. Είδα από κοντά την κομματική ανθρωπογεωγραφία. Συνεπώς έχω μεν υποκειμενική αλλά σίγουρα πρωτογενή γνώση για να κρίνω την υπάρχουσα κατάσταση.

Την περίοδο 2015-2019, αν όχι σε πολλούς, σε αρκετούς, υπήρχε η πεποίθηση ότι εντός του ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν δύο εκ διαμέτρου αντίθετα πολιτικά σχέδια. Το πολιτικό σχέδιο Τσίπρα, στον πυρήνα του οποίου ήταν η κοινωνική και πολιτική διεύρυνση του κόμματος, οι αλλαγές στο κόμμα, η μεγαλύτερη επαφή με τις κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες κ.λπ. Και από την άλλη το πολιτικό σχέδιο που, τουλάχιστον, εξέπεμπε μια σοβαρή επιφύλαξη έως και αρνητισμό προς όλα αυτά. Η ιδιοκτησιακή αντίληψη η οποία εκφραζόταν εντόνως από υψηλά στελέχη και της κυβέρνησης και του κόμματος ήταν σε όλους εμφανής. Η συνεχής αναφορά στους κοινωνικούς αγώνες αλλά και στην ιστορικότητα αρκετών πολλές φορές έπαιρνε τη μορφή εξαργύρωσης. Ιδια πρόσωπα, μερικές φορές φίλοι γνωστών στελεχών, σε ίδιες ή εναλλασσόμενες θέσεις. Η αξιοκρατία, η διαφάνεια και η λογοδοσία ήταν τα μεγάλα ζητούμενα. Δεν νοείται αριστερό κόμμα να μην επενδύει σε αυτούς τους πυλώνες της κομματικής δημοκρατίας. Υψηλόβαθμα στελέχη, τα οποία στήριξε και το κόμμα και ο λαός, δεν μίλησαν ποτέ για τα μεγάλα προβλήματα. Η κρίσιμη φράση ήταν πάντα «θα μιλήσω στο κόμμα, θα μιλήσω στα όργανα». Στην αρχή πίστευα ότι αυτό ήταν μια ορθή κομματική συμπεριφορά, μέχρι που κατάλαβα πως, ταυτόχρονα, ήταν και ο καλύτερος τρόπος να αποφύγουν τις συγκρούσεις και την προσωπική τους έκθεση.

Κάποια από τα στελέχη αυτά διεκδικούν σήμερα την ηγεσία του κόμματος μιλώντας για μεγάλες θεσμικές αλλαγές, για τις οποίες έπρεπε να έχουν πάρει προσωπικές πρωτοβουλίες εδώ και πάρα πολύ καιρό. Αλλαγές χωρίς σύγκρουση δεν είναι δυνατές. Εκτιμώ πως φοβήθηκαν τη σύγκρουση. Μπορώ να πω ότι επιβεβαίωσα την πίστη μου καθώς δεν άκουσα ίχνος σοβαρής και υπεύθυνης αυτοκριτικής. Μιλώ για πρόσωπα τα οποία ανήκαν στην κορυφή της ηγετικής ομάδας του κόμματος.

Η εμφάνιση του Στέφανου Κασσελάκη έδωσε ζωή στη νεκρή θάλασσα του ΣΥΡΙΖΑ. Η αλήθεια είναι πως δεν του δόθηκε η ευκαιρία, σε μια ήρεμη ατμόσφαιρα, να μιλήσει για τα σχέδιά του. Οι επιθέσεις που δέχτηκε άμα τη εμφανίσει του ήταν πολλές και από πολλά μέτωπα ταυτόχρονα. Ο Στέφανος είναι ένας αριστερός νέος άνθρωπος, όπως οι αριστεροί νέοι άνθρωποι του ’74, του ’80, του ’89, του 2000 και του 2023. Μπορώ να καταλάβω σε έναν βαθμό την αμηχανία που προκάλεσε σε κάποιους η έλευσή του. Ο Στέφανος Κασσελάκης δεν είναι δέσμιος κανενός, εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Αρα θα μπορέσει να πραγματοποιήσει τις αλλαγές που χρειάζονται, παρά την πιθανή σθεναρή αντιπολίτευση, όπως βλέπαμε επί χρόνια από πρωτοκλασάτα στελέχη προς τον Τσίπρα.

Είμαι με τους νέους ανθρώπους που χάραξαν δικούς τους δρόμους χωρίς κομματικές φιλίες. Είμαι με τους νέους ανθρώπους που τολμούν να υπερασπιστούν τον εαυτό και τα θέλω τους. Είμαι με τους νέους ανθρώπους που παλεύουν για το αδιανόητο. Ο Στέφανος μπορεί να συσπειρώσει τον προοδευτικό κόσμο. Μπορεί να τον εμπνεύσει, μπορεί να νικήσει. Να τον στηρίξουμε με λογική και συναίσθημα, να συνταχθούμε δίπλα του. Η απάντηση στο ερώτημα «γιατί είσαι με τον Στέφανο Κασσελάκη;» είναι «γιατί είμαι με τον ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να νικήσει».

Ο Δημήτρης Βέττας είναι πρώην βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ