Συντηρητικοί {LF}και Ακροδεξιά

Ο συντηρητικός χώρος στην Ευρώπη βρίσκεται σε κρίση. Παραδοσιακά κεντροδεξιά κόμματα βρίσκονται απέναντι σε ολοένα μεγαλύτερες προκλήσεις από τα δεξιά τους, από κόμματα τα οποία εμφανίζονται πιο ενεργητικά και με ακραίες προτάσεις για την αντιμετώπιση των πολλαπλών κρίσεων που αντιμετωπίζει η ήπειρος. Ενώ όμως τα κεντροδεξιά κόμματα δεν έχουν να προσφέρουν πολλά σε επίπεδο ιδεών για την επίλυση των πολλαπλών κρίσεων της Ευρώπης, εξακολουθούν να γνωρίζουν πώς να μάχονται για την εξουσία. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης οδηγεί τους συντηρητικούς προς πιο ριζοσπαστικές θέσεις, ειδικότερα σε ζητήματα εθνικής προέλευσης, με σκοπό να δημιουργήσουν ανάχωμα στους επελαύνοντες ανταγωνιστές τους.

Υπάρχει εξήγηση για το γεγονός ότι η θεωρία της «μεγάλης αντικατάστασης» αποτελεί ένα θέμα που επαναλαμβάνεται διαρκώς στο πλαίσιο αυτής της μετατόπισης της ευρωπαϊκής Δεξιάς. Η αποτυχημένη απάντηση που δίνει ο συντηρητισμός στα κοινωνικά προβλήματα είναι να τα εξατομικεύει και να αποδίδει τις ευθύνες για πολλά ζητήματα σε εκείνους οι οποίοι τα αντιμετωπίζουν.

Η αλήθεια είναι ότι οι συντηρητικοί αισθάνονται γενικά άβολα όταν αποδίδουν σε δομικά αίτια τα προβλήματα, ειδικά όταν τόσο πολλές κρίσεις συνδέονται με το οικονομικό μοντέλο το οποίο υπερασπίζονταν φανατικά τόσες δεκαετίες. Εδώ είναι και το σημείο στο οποίο εισέρχεται στην εξίσωση η γνωστή θεωρία της «μεγάλης αντικατάστασης». Οσο κάλπικη και διαταραγμένη και αν είναι, προσφέρει μια δομική ερμηνεία για πολλές πλευρές αυτής της πολυκρίσης, ενώ ενσωματώνει και την αγωνία των πολιτικών που σπεύδουν να την εκμεταλλευτούν.

Κλιματική κρίση είπατε; Δεν προέρχεται από τα ορυκτά καύσιμα, αλλά από τον υπερπληθυσμό της γης. Οικονομική κρίση; Δεν είναι η λιτότητα και η επιχειρηματική ισχύς που στερεί από τους πολίτες τη σταθερή δουλειά και τις αξιοπρεπείς και λειτουργικές υπηρεσίες – είναι οι μετανάστες. Εγκληματικότητα και κοινωνική αποξένωση; Δεν ευθύνονται η φτώχεια και οι στερήσεις, αντιθέτως είναι οι μετανάστες αυτοί που έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον μας και έχουν καταστρέψει τις αλκυονίδες μέρες της συνεκτικής λευκής κουλτούρας.

Οι συντηρητικοί πιθανότατα θα συνεχίσουν να κινούνται ακολουθώντας τη βαρυτική έλξη που ασκείται στα κόμματά τους προς τα δεξιά, προκειμένου να αποτρέψουν την κατάρρευσή τους. Εφόσον δεν είναι σε θέση να διαμορφώσουν τις δικές τους συνταγές και δομικές ερμηνείες για μια κρίση στην οποία είναι συνυπεύθυνοι, οι τεμπέληδες και κυνικοί θα συνεχίσουν να νιώθουν τη γοητεία μιας θεωρίας όπως αυτή της «μεγάλης αντικατάστασης».

Είναι κάτι που τους επιτρέπει να αποσυνδεθούν από τις αποτυχίες ενός κόσμου που συνέβαλαν να οικοδομηθεί και τους επιτρέπει να παρουσιάζονται ως λαϊκιστές. Ολα δείχνουν ότι ο ευρωπαϊκός συντηρητικός χώρος απορροφά την Ακροδεξιά. Ετσι, ας αναμένουμε να ακούμε διαρκώς περισσότερα για τη θεωρία της «μεγάλης αντικατάστασης».