Παρόν, υπέροχα{CR} συμπαγές

Eχει κάνει επιτυχίες στους πάγκους του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδας, με πιο πρόσφατο το ασημένιο στη Φουκουόκα. Ο Θοδωρής Βλάχος είναι αυστηρός και δίκαιος με τους παίκτες του, που αποτελούν την πιο δεμένη εθνική ομάδα της χώρας μας. Είναι αυστηρός και με τον εαυτό του. Η συγγνώμη και τα δάκρυά του μπροστά στις κάμερες για μια λανθασμένη απόφασή του στον τελικό του Παγκοσμίου, έκανε ακόμα σημαντικότερη την επιτυχία. Και αυτές που, σίγουρα, θα ακολουθήσουν.

Από το 2011 οι αδελφές Νάνσι και Μάγια Γιαμούτ  συναντώνται με δεκάδες κρατούμενους τζιχαντιστές στη Βηρυτό, προσπαθώντας να ρίξουν φως στις αιτίες που οδηγούν νέους σε εξτρεμιστικές οργανώσεις. Στόχος τους, όταν απελευθερωθούν αυτοί οι άνδρες, να μην πέσουν ξανά στα νύχια των τζιχαντιστών. «Ατομική θεραπεία, ομαδικές συνεδρίες, παρεμβάσεις στις οικογένειές τους και επανένταξη στην κοινωνία είναι οι τέσσερις πυλώνες της στρατηγικής μας. Αρκετοί άλλαξαν τη ζωή τους μέσα απ’ αυτά. Ετσι καταλάβαμε ότι είναι δυνατό να τερματιστεί ο κύκλος της βίας».

Για πρώτη φορά, η Αμερική πρόκειται να δικάσει έναν πρώην πρόεδρο επειδή προσπάθησε να καταστρέψει το δημοκρατικό της σύστημα αρνούμενος να παραδώσει την εξουσία. Κι όμως ο Ντόναλντ Τραμπ διεκδικεί με αξιώσεις εκ νέου τον Λευκό Οίκο. Η αμερικανίδα βραβευμένη συγγραφέας Ελίζαμπεθ Στράουτ, δεν είναι αισιόδοξη. «Η συνύπαρξη γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Υπάρχει διχασμός σε οικογένειες, σε φίλους.  Φοβάμαι ότι θα χειροτερέψει. Δεν βλέπω πώς μπορούμε να το ξεπεράσουμε, πώς να βρούμε τρόπο να γίνουμε και πάλι ένα ως χώρα».

Κάθε πρωί ξεκινά να καθαρίσει κτίρια. Πριν από μερικούς μήνες ο 43χρονος ηθοποιός Τζος Χουκς ήταν πολύ κοντά στο να εκπληρώσει τα όνειρά του για το Χόλιγουντ: είχε κλείσει καλούς ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές και σε ταινία. Μετά ήρθε η απεργία των ηθοποιών και των συγγραφέων. «Τώρα προσπαθούμε να επιβιώσουμε». Είναι ένας από τους χιλιάδες που στηρίζουν την απεργία, κάνοντας ό,τι δουλειά βρίσκει. «Για εμάς αυτή η απεργία είναι υπαρξιακή», λέει. «Διακυβεύεται η ικανότητά μας να κάνουμε τη δουλειά που αγαπάμε».

Η σκιά του πέφτει ακόμα στο ελληνικό μπάσκετ. Ο Νίκος Γκάλης τιμήθηκε πριν απ’ τον αγώνα της Εθνικής μας με τη Σλοβενία στο ΟΑΚΑ και η παρουσία του φέρνει μνήμες άλλων εποχών – μέχρι και βρύση του είχαν πετάξει από τις κερκίδες, αφηγείται, σε παιχνίδι Αρης – ΠΑΟΚ την ώρα που σούταρε βολές. Εσκασε δίπλα του, «ευτυχώς που δεν με βρήκε στο κεφάλι. Βέβαια, εκείνη τη στιγμή μέσα στον αγώνα όταν είσαι αναμμένος, δεν φοβάσαι. Ούτε τις βρισιές. Οταν είσαι τόσο αφοσιωμένος στο παιχνίδι, δεν σε σταματά τίποτα».

Ο Πέτρος Δαμιανός είναι διευθυντής του σχολείου των Φυλακών Ανηλίκων Αυλώνα, υπερασπιζόμενος σταθερά το δικαίωμα των ανήλικων κρατουμένων στην εκπαίδευση. Από τον Οκτώβριο δύο από τους μαθητές του θα είναι φοιτητές καθώς πέτυχαν στις Πανελλήνιες. Τονίζει ότι «το σχολείο μας στη φυλακή, δεν δημιουργήθηκε για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, καθώς κάθε προσπάθεια σε όποια βαθμίδα, Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου και ΔΙΕΚ είναι ανεκτίμητη και αξιέπαινη». Αλλά δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά του. Ούτε εμείς τον σεβασμό μας για έναν αληθινό δάσκαλο – έτσι αλλάζουν οι κοινωνίες.