Μερική άγνοια

Αύγουστος

Λέω να ξεκινήσω το κομμάτι με τον Ουμπέρτο Εκο και τον Αύγουστο που δεν υπάρχουν ειδήσεις. Ετσι, για να σας ξεκάνω από την πρώτη αράδα. Διότι, πράγματι, η είδηση του Αυγούστου θα είναι να γραφτεί ένα κομμάτι χωρίς παραπομπή στον Εκο. Μπορεί να είναι η περίοδος των διακοπών, αλλά είναι και ο μήνας των ανυπόφορων κλισέ. Με πρώτη την πανσέληνο. Αλίμονό μας. Ανοίγουν βραδιάτικα οι αρχαιολογικοί χώροι, και μάλιστα γεμίζουν.

Και έτσι ύστερα από αιώνες κάποιος αρχαιολόγος θα δημοσιεύσει εργασία και θα αποκαλύπτει ότι οι αρχαίοι Ελληνες έστριβαν ωραία τρίφυλλα. Θα μάθουν τα εισιτήρια του μετρό από τις τζιβάνες, ανάμεσα στις πέτρες. Στην πανσέληνο έχει νυχτερινό μποτιλιάρισμα προς τις παραλίες. Κατεβαίνουν τα ζευγάρια και κοιτάζουν το φεγγάρι σαν λυκάνθρωποι. Και έρχεται η κρίσιμη στιγμή που η κοπελιά αγκαλιάζει το αγόρι της και το ρωτάει: «Μ’ αγαπάς μωρέ;». Αυτό δεν τολμάει να το καταγγείλει κανένας στην εποχή του #MeΤoo.

Toν Αύγουστο γράφονται και εκείνα τα κομμάτια για όσα μπορείς να κάνεις στην Αθήνα, για το πόσο ωραία είναι η πόλη, διαθέσιμη να την κατακτήσεις, σιωπηρή, με τα μυστικά της κρυμμένα κάτω από ένα πέπλο ζέστης – ήδη ανακατεύομαι. Και αν θέλει ο αρθρογράφος να σε αποτελειώσει, σου πετάει και κάτι για το γιασεμί στο θερινό σινεμά. Πλέον δεν σε λυπάται κανένας. Προσωπικά απορώ με τους φωτογράφους που βγαίνουν και κάνουν λήψεις της άδειας Αθήνας όταν μπορούν να δώσουν ακριβώς τα περσινά αρχεία.

Απλώς δεν τραβάς την Πανεπιστημίου. Μεταξύ μας, ναι, το κέντρο αξίζει τον Αύγουστο. Αν όχι να το περιδιαβαίνεις, σίγουρα για να οδηγείς. Μη χαλάσεις και το ρεπορτάζ που λέει ότι μόνο τουρίστες και τσολιάδες βρίσκονται στο Σύνταγμα. Ε, μετά λέμε για το φθινόπωρο που είναι κρίσιμο ή καυτό και θα βγει στο τραπέζι η ατζέντα της ΔΕΘ. Του χρόνου, γεροί να είμαστε, υπόσχομαι ότι θα δημοσιεύσω το ίδιο κομμάτι και δεν θα το καταλάβει κανείς. Το βάζω και στοίχημα από τώρα. Ενα θερινό σινεμά, να μυρίζουμε τα γιασεμιά.

Το τραγούδι της Σελίν

Θέλω να βάλετε το τραγούδι της Σελίν Ντιόν από τον «Τιτανικό» ή έστω να το φέρετε στο μυαλό σας, στην εισαγωγή, πριν μπει η φωνή. Ωραία. Και τώρα προσεγγίστε με αυτή τη διάθεση όσα συμβαίνουν με την απόσυρση Πατούλη και την υποψηφιότητα Χαρδαλιά. Διαβάστε τη δήλωση του νυν περιφερειάρχη και πιστού στρατιώτη της παράταξης. Την αναγνώριση από τον Μητσοτάκη και τη ζεστή αναφορά της Μαρίνας. Και θα αισθανθείτε αμέσως τη ζεστασιά της ανθρωπιάς, την αύρα της συγκίνησης, στοιχεία που κάνουν το συμφέρον να παραμερίζει μπροστά στον κοινό στόχο. Και τώρα ελάτε στο ρεφρέν, με τη φωνή της Κατερίνας Στανίση. «Κοντά, μακριά, όπου και αν είσαι, πιστεύω ότι η καρδιά συνεχίζει. Για άλλη μια φορά ανοίγεις την πόρτα και είσαι εδώ, στην καρδιά μου». Και αφού η καρδιά ευφρανθεί, η Κατερίνα μπορεί να της δώσει και κάτι πιο βαρύ να σηκώσει. «Δεν άκουσα, πώς είπατε, ορίστε; Συγγνώμη κύριε, ποιος είστε;».

ΣΥΡΙΖΑ για την Αθήνα

Για να κατεβάσεις έναν πλήρη συνδυασμό στον Δήμο Αθηναίων χρειάζεσαι 351 ανθρώπους, όσους, δηλαδή, παρουσίασε και ο Μπακογιάννης ως υποψήφιους δημοτικούς και διαμερισματικούς συμβούλους. Δεν ξέρω αν στον ΣΥΡΙΖΑ, δεδομένης της συγκυρίας, μπορούν να πείσουν τόσους ανθρώπους να δώσουν μία μάχη που είναι χαμένη από τα αποδυτήρια. Γι’ αυτό και απορώ με τον συνωστισμό υποψηφίων. Να πω και εγώ γνώμη; Θα πω γιατί, εν προκειμένω, δεν έχει καμία αξία. Εγώ θα κατέβαζα τον Κώστα Ζαχαριάδη. Γιατί έχει κομματικό φιλότιμο, τρώει πάρα πολύ ξύλο στα social αλλά αντέχει και η μη εκλογή του στο Κοινοβούλιο πρέπει να είναι η μεγαλύτερη αδικία ανάμεσα στους αποτυχόντες του ΣΥΡΙΖΑ. Αν πάντως επιλέξουν τον Παππά, θα έχει πλάκα διότι θα υποστηρίζουν έναν υποψήφιο που ο ίδιος δεν τους υποστηρίζει.