Και τώρα τι και πώς;

Οι πρόσφατες διπλές εκλογές οδήγησαν τη χώρα σε ένα νέο, αναμφίβολα, κεφάλαιο της Μεταπολίτευσης.

Βασικά του χαρακτηριστικά: ο θρίαμβος της ΝΔ, η συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, η για πρώτη φορά τόσο ισχυρή εκπροσώπηση στη Βουλή νεοφασιστικών, παραθρησκευτικών, ανορθολογικών – ψεκασμένων κομμάτων, η αποχή που άγγιξε το 50%. Σοβαρότερο όλων, όμως, η ανισορροπία του πολιτικού συστήματος, με μια κυβέρνηση παντοδύναμη και μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση μικρομεσαίων κομμάτων. Μια εκδοχή της θεωρίας του ενάμισι κόμματος.

Αυτή η εξέλιξη απειλεί ευθέως την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Η αλαζονεία και το ανεξέλεγκτο της παντοδυναμίας τείνουν στον αυταρχισμό και την «ανελεύθερη δημοκρατία».

Πώς φτάσαμε εδώ; Η ΝΔ εκμεταλλευόμενη την αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας και αξιοποιώντας ευρωπαϊκούς πόρους, έκτακτους και τακτικούς, καθώς και το αποθεματικό – προίκα που άφησε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μοίρασε σε τρία χρόνια με αδιαφανή και πελατειακά κριτήρια περί τα 60 δισ. ευρώ. Ευρύτερα κοινωνικά στρώματα ένιωσαν μια πλαστή κι εφήμερη ευημερία. Ετσι το σύνθημα της «σταθερότητας» ήταν πολύ πιο γοητευτικό από τη θολή υπόσχεση της «αλλαγής».

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ πλήρωσε αναδρομικά την αδυναμία υπεράσπισης των μεγάλων επιτευγμάτων της κυβερνητικής περιόδου σε συνδυασμό με την αποφυγή θαρραλέας δημόσιας κριτικής αποτίμησης λαθών, αδυναμιών και ελλειμμάτων του αυτής της περιόδου. Και βέβαια πλήρωσε την κυριαρχία του στερεοτυπικού, καταγγελτικού αντιδεξιού λόγου αντί των θετικών εναλλακτικών προτάσεών του στη θητεία του στην αντιπολίτευση. Ας μην παραλείψουμε πως η ανοχή ή η υπόθαλψη υβριστικών συμπεριφορών, ξένων στην κουλτούρα της Αριστεράς, αποστέρησε το εγχείρημα της διεύρυνσης από σημαντικό αριθμό προοδευτικών πολιτών.

Προϋπόθεση επαναφοράς της ισορροπίας στο πολιτικό μας σύστημα αποτελεί η γρήγορη ανασυγκρότηση – αναδιοργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και η αποκατάσταση σχέσεων συνεννόησης – συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ κι όσες δυνάμεις αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικές. Μακριά από σύνδρομα, τραύματα του παρελθόντος και μικροπαραγοντισμούς, πρέπει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις, στη βάση των εκλεκτικών πολιτικών συγγενειών, ανάληψης κοινών πρωτοβουλιών στη Βουλή και την κοινωνία.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα έρθει γρήγορα αντιμέτωπη με τη νέα σκληρή πραγματικότητα επαναφοράς των δημοσιονομικών κανόνων. Επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, αντιμετώπιση του διευρυνόμενου ελλείμματος ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, αντιμετώπιση του προσαυξημένου κατά 53 δισ. ευρώ δημόσιου χρέους, καθώς και του θεόρατου ιδιωτικού χρέους. Και βέβαια από 1/1/2024 τέλος κάθε επιδόματος η ενίσχυσης.

Στον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ οφείλουμε να διαβάσουμε κριτικά, με τόλμη κι ευθυκρισία, τον απολογισμό της θητείας μας στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση. Να διαχειριστούμε τις αντιφάσεις, τις αδυναμίες, τις παθογένειές μας. Με όρους αυτογνωσίας να οικοδομήσουμε τη σύγχρονη κεντροαριστερή φυσιογνωμία μας.

Η γενναία, ανθρώπινα και πολιτικά, στάση του Αλέξη Τσίπρα επαυξάνει το βαρύ πολιτικό του κεφάλαιο, κρατώντας τον ως βασικό παράγοντα στον δύσκολο και μακρύ αγώνα ανάκαμψης της Ευρωπαϊκής συνολικά Αριστεράς.

Η αξιοπιστία του χώρου θα οικοδομηθεί ξανά αν αρθρώσει πειστικό λόγο για τα μεγάλα που γεμίζουν φόβο, αβεβαιότητα κι ανασφάλεια τους πολίτες: την κλιματική αλλαγή και την παραπαίουσα πράσινη μετάβαση, την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση με τον ψηφιακό μετασχηματισμό και την τεχνητή νοημοσύνη, με ό,τι αυτά φέρνουν, την πλήρη απορρύθμιση της εργασίας, το Προσφυγικό, την απειλή κατά των ελευθεριών και δικαιωμάτων, την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών.

Ο Σπύρος Δανέλλης είναι συντονιστής του Τμήματος Ευρωπαϊκής Πολιτικής της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, πρώην βουλευτής Ηρακλείου