Ο Μαζωνάκης και η πατριαρχία

Αύριο για σας (μεθαύριο για μένα) θα βρεθούμε ξανά στην κάλπη για να επιβεβαιώσουμε τα ήδη επιβεβαιωμένα. Το συγκεκριμένο ρεπό δεν ήταν, θαρρώ, άνευ λόγου, ούτε μια άχρηστη χρονοτριβή λόγω μιας ατεχνίας του εκλογικού συστήματος που δεν λέει να κατασταλάξει. Αυτό το στάσιμο ήταν χρήσιμο για να επανεκτιμηθεί ο αχός, η ανησυχία και η έξαψη που αποτέλεσαν την ουβερτούρα ώστε να μπούμε επιτέλους αυτοσυγκεντρωμένοι και ήσυχοι στο κυρίως θέμα, το αυριανό. Το καταλάβατε, φαντάζομαι. Rien ne va plus, οπότε καμία συζήτηση δεν έχει πλέον νόημα. Ολα έχουν ήδη ειπωθεί, εξηγηθεί, «κωδικοποιηθεί, ταξινομηθεί, αποδελτιωθεί», όπως θα έλεγε στον αιώνα του ο Μανόλης Αναγνωστάκης. Δεν είναι κακό να μεταφέρουμε λίγον από τον ηδύ σαρκασμό του στην αγέλαστη εποχή μας. Είναι άλλωστε αυτονόητο για ποιο λόγο η κεντροδεξιά παράταξη έχει πείσει το «Ακραίο Κέντρο» κι ότι το πολιτικά ασαφές ΠΑΣΟΚ, άπαξ και δεν ενδιαφερθεί να τρυγήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται να γίνει δουλίτσα. Εν τω μεταξύ, στον πάτο του βαρελιού σαλεύουν μύκητες, μικροοργανισμοί και διάφορα πολιτικά παράσιτα που αλληλοτρώγονται σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο.

Δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία αν δεν μου έτριβαν στα μούτρα ρωσοκίνητες χρηματοδοτήσεις, μέσω μάλιστα επαρχιακών ΜΜΕ που επηρεάζουν τα μάλα το φρόνημα των ψηφοφόρων της περιφέρειας ή μέσω του δημόσιου τηλεοπτικού φορέα που με βγάζει από τα ρούχα μου. Δεν βλέπω πώς μπορεί να αλλάξει αυτό ώστε σε τέσσερα χρόνια από σήμερα, εκτός από τον Τούρκο, να μην ψάχνουμε στον κόρφο μας και τον Μόσκοβο…

Η δημοκρατία είναι υποχρεωμένη να ανεχτεί τους εχθρούς της, ιδίως αν είναι πτωχή και νεόκοπη. Για το «πτωχή» δεν νομίζω να υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις. Το «νεόκοπη» όμως, επειδή το ξεχάσαμε, είμαστε εδώ, εμείς οι ουκ ολίγοι ενεργοί, να σας θυμίζουμε το πραξικόπημα του 1967. Σαράντα εννέα χρόνια τώρα απολαμβάνουμε τη μεγαλύτερη δημοκρατικά απρόσκοπτη περίοδο της σύγχρονης ιστορίας μας. Το σκέφτομαι και μελαγχολώ όταν βλέπω στα ρεπορτάζ τον νέο ψηφοφόρο που το ‘χει ήδη κόψει με το σακίδιο «για κάνα νησάκι, χαλαρά» και παριστάνει τον τυπά με τα λεφτά του μπαμπά, του μπαμπά, του μπαμπά. Περισσότερα για την πατριαρχία και τον Μαζωνάκη, προσεχώς.