Ποιος είναι ο στόχος;

Θα είναι σε κάτι διαφορετικό το αποτέλεσμα των εκλογών της επόμενης Κυριακής σε σχέση με το αποτέλεσμα των εκλογών της 21ης Μαΐου; Δύσκολα. Πόσω μάλλον όταν δεν υπάρχει επί της ουσίας καμία σοβαρή αλλαγή στη συμπεριφορά και στον λόγο της αντιπολίτευσης: η ΝΔ, ως νικήτρια των προηγούμενων εκλογών, δεν χρειαζόταν να αλλάξει κάτι. Ο ΣΥΡΙΖΑ τελεί υπό σύγχυση εξαιτίας της ήττας. Αλλά και το ΠΑΣΟΚ μοιάζει σαν να θόλωσε: η δυσκολία και των δύο οφείλεται στην έλλειψη ξεκάθαρου στόχου.

Η απόρριψη της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ τον οδήγησε εμφανώς σε ένα αδιέξοδο σχεδόν υπαρξιακό: είχε υποσχεθεί τόσο πολλά, ώστε δεν υπάρχει κάτι περισσότερο να πει. Και ο Αλέξης Τσίπρας είχε τόσο πολύ μονοπωλήσει την προεκλογική καμπάνια, ώστε εντέλει αυτό που απορρίφθηκε ήταν κι ο ίδιος ο Τσίπρας. Το ΠΑΣΟΚ όμως φάνηκε να μπερδεύεται ξαφνικά. Και πολύ μάλιστα.

Τον Μάιο, η προεκλογική θέση «ούτε Μητσοτάκης, ούτε Τσίπρας», έδωσε στο ΠΑΣΟΚ ένα ρόλο ξεκάθαρο: όποιος δεν ήθελε τους δύο μονομάχους το ψήφισε – βρήκε στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ μια διέξοδο. Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών του Μαΐου το τρικ αυτό δεν είχε νόημα. Αν το ΠΑΣΟΚ ήθελε να μεγαλώσει τα ποσοστά του ένας τρόπος υπήρχε: να εστιάσει στο εκλογικό κοινό που ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ τονίζοντας κάτι απλό, ότι δηλαδή ο αρχηγός του Νίκος Ανδρουλάκης την επόμενη των εκλογών θα είναι παρών στις κοινοβουλευτικές μάχες, την ώρα που το μέλλον του Τσίπρα ως αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ είναι άγνωστο. Ο Ανδρουλάκης έπρεπε να προτάξει στο προεκλογικό του αφήγημα την ανάγκη μιας μοντέρνας και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης και να τονίσει ότι αυτό το εγγυάται η δική του βέβαιη παρουσία στο τιμόνι του ΠΑΣΟΚ, ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ μετεκλογικά θα μεγαλώσουν τα μυστήρια. Αντί για αυτή την απλή στρατηγική από το ΠΑΣΟΚ προτιμήθηκε ένα είδος προβολής κάποιων μάλλον μπλεγμένων προτάσεων – ειδικά για την οικονομία. Προτιμήθηκε δηλαδή η θολούρα από την ξεκάθαρη στόχευση.

Για ένα μήνα ο μεν Τσίπρας δεν μπορούσε να κάνει καμία σχεδόν συζήτηση, αφού το πολιτικό του προφίλ είναι βαθιά τσαλακωμένο, ο δε Ανδρουλάκης έκανε μια λάθος συζήτηση, προσπαθώντας να δείξει πως ξέρει να κάνει στη ΝΔ καλύτερη αντιπολίτευση από όσο ο κόσμος νομίζει. Οι εκλογές, όμως, δεν είναι εξετάσεις, ούτε ριάλιτι  – αυτό που χρειάζεται είναι να πείσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε τον Μάιο ότι μπορεί να ξανακυβερνήσει και έτσι έζησε τη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση σαν μαρτύριο. Ο Ανδρουλάκης από την άλλη, νόμιζε πως όλοι θα τον κοιτάζουν με περιέργεια για να δουν αν και τι είναι ακριβώς ικανός να κάνει, αλλά πολύ φοβάμαι πως το εκλογικό σώμα δεν λειτουργεί έτσι. Το εκλογικό σώμα επιβραβεύει όποιον έχει συγκεκριμένη στόχευση. Ο Τσίπρας φοβάμαι πως σε αυτές τις εκλογές δεν είχε καμία. Ο Ανδρουλάκης θα έπρεπε να έχει ως στόχο το να πείσει τον κόσμο που έφυγε από το ΠΑΣΟΚ να επιστρέψει σε αυτό: δεν μου φάνηκε να το έκανε.

Δεν είναι παράδοξο ότι δημοσκοπικά προκύπτει ότι τα μικρά κόμματα θα ανεβάσουν τα ποσοστά τους. Ορίζοντας ως σκοπό να πιάσουν το περίφημο 3% δεν χάθηκαν σε γενικότερες συζητήσεις και δεν παρασύρθηκαν σε μαξιμαλιστικούς στόχους: ζητάνε ψήφους για κάτι συγκεκριμένο – για να μπουν στη Βουλή. Ομοίως συγκεκριμένη είναι και η στόχευση του Κυριάκου Μητσοτάκη: ζητά την αυτοδυναμία για να υπάρχει σταθερότητα. Δεν έχω καταλάβει, έξι μέρες πριν από τις εκλογές, ποιος είναι ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο ένας θέλει τη στοργή μας κι ο άλλος την προσοχή μας. Ψήφους θέλει κανείς;