Παραμύθι η «θερμή υποδοχή»

Αν δεν τον δουλεύουν, είναι σίγουρο ότι βρίσκονται σε τόσο τραγική κατάσταση, που κάνουν ό,τι μπορούν για να δείξουν ότι εξακολουθούν να είναι υπολογίσιμη δύναμη. Αναφέρομαι στους συριζαίους, και ειδικότερα στον πρόεδρο Αλέξη, ο οποίος βρέθηκε μπροστά σε ένα αποκαρδιωτικό θέαμα και στο Ρέθυμνο και στο Ηράκλειο. Χθες λοιπόν πήγε στον Αγιο Νικόλαο κι ένας παππούς βρέθηκε εκεί για να τον χαιρετήσει και του ευχήθηκε «Δύναμη να αντέξεις, αν, ο μη γένοιτο, δεν αντέξεις, χαθήκαμε, θα μείνουμε με τους δήθεν»!!

Αυτό λοιπόν τα συριζομέσα, μετά τη σχετική «γραμμή» του κόμματος, το μετέφρασαν ως «θερμή» υποδοχή Τσίπρα στον Αγιο Νικόλαο. Τον έναν ηλικιωμένο οπαδό, που είπε μια παρόλα της στιγμής, τον μετέβαλαν σε «θερμή υποδοχή»! Θεοί στο παραμύθι…

Αλήθεια, γιατί δεν μας λένε και για την «υποδοχή» στο Ρέθυμνο, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει για να ξανακερδίσει την έδρα από το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να εκλεγεί ο Α. Ξανθός στη θέση του Μαν. Χνάρη; Που ήταν πιο παγωμένη από την Ανταρκτική τέτοια εποχή; Και γιατί δεν λένε τίποτε και για το Ηράκλειο όπου απέφυγε να πραγματοποιήσει ανοιχτή συγκέντρωση και προτίμησε να απευθυνθεί απλώς σε ένα (παγωμένο) κοινό, το οποίο υποτίθεται αποτελούσαν μικρομεσαίοι της περιοχής; Στο Ηράκλειο, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει επίσης να χάσει μία έδρα από το ΠΑΣΟΚ, καθώς η διαφορά τους στις εκλογές ήταν σχεδόν μία μονάδα, σημειώνω. Και μάλλον δεν θα το αποφύγει το «κακό»…

Debate ή μπάσκετ;
Εγώ Παναθηναϊκός είμαι, πάντα «πράσινος», και το έχω το δίλημμα απόψε, αν θα παρακολουθήσω τον τέταρτο τελικό, στο «δικό μας» ΟΑΚΑ, με τον Ολυμπιακό στο μπάσκετ. Ωστόσο, αν και βλέπω να με τρώει το «ζάπινγκ», μετά τις 10 το βράδυ θα δω το debate των πολιτικών αρχηγών, εάν τελικά δεν αναβληθεί λόγω του τριήμερου εθνικού πένθους. Θες από επαγγελματική διαστροφή, θες από περιέργεια να δω αν αλλάζει τίποτε σε σχέση με όσα είχαμε παρακολουθήσει πριν από ακριβώς έναν μήνα, στο debate θα αφοσιωθώ. Μπορεί να έχουμε καμιά – μη αναμενόμενη – έκπληξη και δεν θέλω να τη χάσω. Το συνιστώ, επίσης.

Μην ξεχνάτε ότι το προηγούμενο μας πρόσφερε μερικά αξιοσημείωτα γεγονότα: τη βελτιωμένη εικόνα του Νίκου Ανδρουλάκη που μετείχε για πρώτη φορά σε μια τέτοια διαδικασία, την αδιαμφισβήτητη «επιτυχία» του Κυριάκου Βελόπουλου να εμφανίσει σε πανελλήνια «πρώτη» την «Παναγιά την γκέισα» και βεβαίως τη μη ήττα του Κυριάκου Μητσοτάκη που βρέθηκε απέναντι στα πυρά τεσσάρων πολιτικών αρχηγών και έξι δημοσιογράφων και κατάφερε να βγει αλώβητος. Για να δούμε τι θα δούμε απόψε. Ποιος θα κάνει πάλι την έκπληξη; Και ποιος το μεγάλο λάθος;

Καμία δουλειά
Η αλήθεια είναι ότι μου είχαν διαφύγει τα όσα σημαντικά είπε σε μια συνέντευξή του προχθές στο Α’ Πρόγραμμα της ΕΡΤ ο επικοινωνιολόγος κύριος Γιάννης Λούλης – ο άνθρωπος που κάποτε έκανε πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή και τα τελευταία δύο χρόνια τον πήρε μεταγραφή από το αεροδρόμιο ο Αλέξης Τσίπρας. Μου τα επεσήμανε χθες ένας φίλος. Από όσα είπε, λοιπόν, θα αναδείξω μια σκέψη του, την οποία προφανέστατα έχει εισηγηθεί στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και σύμφωνα με την οποία εκείνος πρέπει «να φτιάξει μια καινούργια Κεντροαριστερά και όσοι θέλουν να μείνουν, να μείνουν. Αλλά να αλλάξει πραγματικά. Και από εκεί και πέρα το γήπεδο είναι ανοιχτό τώρα, δεν υπάρχει σοβαρός ανταγωνιστής για τον ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο της αντιπολίτευσης, γιατί η μετριότητα βασιλεύει αυτή τη στιγμή».

Αναδεικνύω την πρόταση για να τονίσω την… ατυχία του κυρίου Λούλη! Για χρόνια βρισκόταν δίπλα στον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος δεν ήταν απλώς οπαδός της «ήσσονος προσπάθειας» που λέγαμε παλιά, αλλά εξαιτίας της διάρρηξης κάθε δεσμού με την εργατικότητα και την οργάνωση απέκτησε μερικούς επιθετικούς προσδιορισμούς που τον συνοδεύουν εσαεί και που ο ηπιότερος όλων είναι το «κουρασμένος».

Θα προσθέσω ότι ανάλογου εύρους είναι και η διάθεση του νυν «πουλέν» του – το γνωρίζει, δεν μπορεί να μην το γνωρίζει.

Πρόκειται δε για κλασική περίπτωση. Οπότε τι καινούργια Κεντροαριστερά να φτιάξει και με ποιο τρόπο. Για να φτιάξει «καινούργια Κεντροαριστερά» πρέπει να δουλέψει, κύριε Λούλη μου, και το παλικάρι βαριέται. Αφόρητα βαριέται. Τέσσερα χρόνια τώρα, από το 2019 ως σήμερα, δεν έκανε τίποτε. Πήρε το μήνυμα του 23% στις ευρωεκλογές, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τελειώνει, αλλά εκείνος οχυρώθηκε πίσω από το πλασματικό 31,5% των εθνικών εκλογών και περίμενε πότε θα πέσει ο Μητσοτάκης σαν σιτεμένο πάνω στο δέντρο σύκο στα τέλη Αυγούστου. Καμία προσπάθεια, κανένα πρόγραμμα, καθόλου δουλειά. Στο μόνο που τα κατάφερε καλά ήταν να δηλητηριάζει τη δημόσια ζωή.

Γι’ αυτό σας λέω, κύριε Λούλη μου, ατυχήσατε. Πέσατε σε τεμπελάκο, δεύτερη φορά. Απρόσεκτος…

Μήνυμα στον Τσίπρα
Ευκαιρίας δοθείσης, υπέπεσε στην αντίληψή μου βίντεο στο TikTok που ανάρτησε εκείνος ο Βερναρδάκης, επικοινωνιολόγος, αναλυτής δημοσκοπήσεων και… παραμυθατζής κατά το δοκούν. Ανεμίζει ο φουκαράς σε ένα μπαλκόνι, μάλλον ρετιρέ, μια σημαία του ΣΥΡΙΖΑ και μετά περπατάει μόνος στους έρημους δρόμους. Νομίζω ότι ήθελε να στείλει ένα μήνυμα στον Τσίπρα, που επίσης χρησιμοποιεί το TikTok, για να του δείξει ότι υπάρχει και πως κάνει λάθος που βασίζεται στις αναλύσεις του άλλου αστέρα, του Μαραντζίδη, για να πορευτεί τον δρόμο του… ολέθρου και της καταστροφής.

Υπενθυμίζεται ότι κάτω από τις εμπνευσμένες οδηγίες Βερναρδάκη ο Τσίπρας, παραμονές των εκλογών του 2019, είπε το περίφημο «δεν χάνω ούτε μία στο εκατομμύριο από τον Μητσοτάκη»!

Πάρ΄ τον πίσω, αρχηγέ, κρίμα είναι να χαθεί τέτοιο κελεπούρι από την πολιτική…

Πολιτικός «ρεαλισμός»
Αλλά και η προεκλογική αντιπαράθεση των κομμάτων εξελίσσεται πραγματικά σε εξαιρετικά επίπεδα. Διδάσκονται δωρεάν μαθήματα πολιτικού «ρεαλισμού», και μάλιστα στη χειρότερη μορφή του. Αντί συζητήσεων επί προτάσεων για το πώς η χώρα θα προχωρήσει μπροστά, θα οργανωθεί καλύτερα, θα συντρίψει τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά, η συζήτηση αναλώνεται στο ποιος θα κάνει περισσότερες… προσλήψεις στο Δημόσιο!!

Ο,τι πληρώσαμε δηλαδή το 2010-2012 με τα Μνημόνια εξαιτίας του πελατειακού κράτους και της υπερδιόγκωσης του Δημοσίου με τις ρουσφετολογικές προσλήψεις, επανέρχεται με φόρα στη δημόσια συζήτηση του 2023. Εμείς θα προσλάβουμε 20.000. Οχι, εσείς λέτε ψέματα, δεν θα προσλάβετε 20.000, δεν θα προσλάβετε κανέναν. Αν εκλεγούμε εμείς, θα κάνουμε καθαρές προσλήψεις (το είπε η εκπρόσωπος Πόπη του ΣΥΡΙΖΑ, λες και το ζήτημα είναι αν οι προσλήψεις θα είναι «καθαρές» ή «βρώμικες»).

Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα νομίζω ότι έχει ξεφύγει. Εχει πάρει τη μορφή μιας… δημοπρασίας. Πόσες προσλήψεις εσείς; Τόσες. Εσείς; Τόσες. Αλλη προσφορά υπάρχει; Εσείς στο βάθος, πόσες; Ο κύριος προσφέρει τόσες, αντιπροσφορά υπάρχει;

Λυπάμαι, αλλά δεν γίνεται έτσι δουλειά. Κουβαλάνε από την πίσω πόρτα τη ρουσφετολογία. Θα προτιμούσα να άκουγα προτάσεις για τον εξορθολογισμό του Δημοσίου και το πώς θα γίνει πιο παραγωγικός, ώστε να βελτιωθεί κάπως η σημερινή τραγική κατάσταση. Και δεν τις ακούω (ακούμε).