«Ξεφορτώθηκα το ρολόι·ήταν μια αποκάλυψη»

Στις αρχές του 2018, έκανα προετοιμασία για τον Μαραθώνιο του Λονδίνου – τον πρώτο και τελευταίο μαραθώνιο που θα έτρεχα ποτέ στη ζωή μου. Είχα φροντίσει να αγοράσω ένα ακριβό ρολόι γυμναστικής που παρακολουθούσε τον χρόνο, τον ρυθμό, τα κομμάτια της διαδρομής μου – κάθε πληροφορία που θα ήθελα να μάθω για αυτό που μόλις είχα υπομείνει.

Στο τέλος του τελευταίου προπονητικού μου long run – ένα εξαντλητικό 34άρι, κατά το οποίο χάθηκα σε ένα πάρκο κοντά στον Τάμεση και έκλαψα λίγο στο λεωφορείο έπειτα – έπεσα ανάσκελα στο πάτωμα με το που έφτασα σπίτι και κοίταξα το ρολόι μου με προσδοκία, μόνο και μόνο για να το δω να πεθαίνει. Τριάντα τέσσερα χιλιόμετρα έλαμψαν για λίγο στην οθόνη προτού εκείνη αναβοσβήσει και η καταχώριση εξαφανιστεί για πάντα.

Αντί να νιώθω περήφανη για τον εαυτό μου όσον αφορά το εκπληκτικό επίτευγμα αυτού του τρεξίματος, παρ’ όλο που μου πήρε κάτι γ…μημένους αιώνες να το ολοκληρώσω, εγώ άρχισα να ουρλιάζω από τα νεύρα μου γιατί δεν υπήρχε κανένα καταχωρισμένο στοιχείο για αυτό. Οι πονεμένοι μύες μου, τα χείλη μου με κρούστα από αλάτι που είχαν γεύση ιδρώτα και ενεργειακών τζελ, οι ολοένα και πιο αηδιαστικές φουσκάλες στα πόδια μου – όλα αυτά δεν σήμαιναν τίποτα για μένα. Ηταν σαν να μην είχα τρέξει καν το long run.

Αυτομαστίγωση

Αυτή η τραγική εικόνα μου να κλαίω αγκαλιά με το παγωτό της παρηγοριάς στο πάτωμα του σαλονιού μου συνοψίζει σε μεγάλο βαθμό τη σχέση μου με την τεχνολογία καταγραφής και παρακολούθησης της άσκησης. Θα ήθελα να πω σε αυτό το σημείο ότι αντιλαμβάνομαι πως οι δρομικές εφαρμογές είναι εξαιρετικές για μερικούς ανθρώπους. Για κάποιους μπορεί να είναι η απόλυτη ευτυχία το να βλέπεις τα στατιστικά σου να αλλάζουν καθώς γίνεσαι πιο δυνατός και πιο γρήγορος. Κάποτε το ρολόι μου μού έδινε κι εμένα ώθηση, αλλά από ένα σημείο και μετά πήρε τη μορφή μαστιγίου με το οποίο αυτομαστιγωνόμουν για να τιμωρηθώ. Εβλεπα τον ρυθμό μου (αργό, πάντα αργό), τον συνέκρινα με άλλους ανθρώπους, τα έβαζα με τον εαυτό μου που δεν έκανα αυτό το επιπλέον χιλιόμετρο ή ότι δεν το έκανα 10-20 δευτερόλεπτα πιο γρήγορα όπως το είχα κάνει την προηγούμενη φορά. Ετρεχα 9 χιλιόμετρα, έφτανα στο σπίτι και ένιωθα απογοητευμένη από τον εαυτό μου που δεν έκανα στρογγυλό δεκάρι.

Παρακολούθηση

Ποτέ δεν αναγνώρισα πραγματικά την παρακολούθηση της άσκησης ως πρόβλημα, επειδή είχα συνηθίσει τόσο πολύ να παρακολουθώ και να καταγράφω τη ζωή μου. Τα πράγματα που έχω παρακολουθήσει περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τις θερμίδες που καταναλώνω, το βάρος μου, τον ύπνο μου, τα βήματά μου, την ταχύτητά μου, τον καρδιακό μου ρυθμό. Μου φάνηκε ότι αυτή η παρακολούθηση ήταν ο δρόμος προς την αυτοβελτίωση. Και το ζητούμενο είναι να βελτιωθούμε, έτσι δεν είναι; Το ζήτημα είναι να γίνουμε καλύτεροι.

Τον περασμένο χρόνο, η έννοια του «να γίνεις καλύτερος» απέκτησε για μένα διαφορετικό νόημα. Η ψυχική μου υγεία έκανε μια θεαματική βουτιά στα τάρταρα και πράγματα που κάποτε ήταν εύκολα και στα οποία ήμουν πολύ καλή, όπως το βούρτσισμα των δοντιών μου, το πλύσιμο των ρούχων μου και το να βγω έξω έγιναν αφάνταστα δύσκολα. Το να είμαι καλύτερη σταμάτησε να σημαίνει να γίνομαι πιο γρήγορη, πιο δυνατή, πιο λεπτή, πιο σφιχτή, πιο εντυπωσιακή. Σήμαινε να μπορώ να φροντίζω τον εαυτό μου με την πιο βασική έννοια, να νιώθω έστω και λίγη χαρά σε μια μέρα, να θυμάμαι να παίρνω τα φάρμακά μου, να θυμάμαι ότι όλα είναι προσωρινά.

Διαγραφή

Μόλις άρχισα να αισθάνομαι καλύτερα, σκέφτηκα τι με έκανε ευτυχισμένη και τι όχι. Για το πότε ένιωθα γαλήνη και πότε όχι. Και έτσι σταμάτησα να παρακολουθώ και να καταγράφω τα τρεξίματά μου. Απλώς διέγραψα δεδομένα ετών που κάποτε ήταν πολύ σημαντικά για μένα και τώρα δεν σήμαιναν πλέον τίποτα. Χρόνια με ατομικά ρεκόρ και αρνητικά ρεκόρ και προπονήσεις και στόχους και επιτεύγματα και αποτυχίες. Και μόλις αυτά εξαφανίστηκαν, αυτό που έμεινε ήταν μόνο ο εαυτός μου, ένα ζευγάρι δρομικά παπούτσια και χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων στα οποία προσπαθούσα να καθαρίσω την ομίχλη που είχε εγκατασταθεί τον εγκέφαλό μου.

Αυτό που μου έγινε πολύ ξεκάθαρο από τότε που σταμάτησα να παρακολουθώ τις διαδρομές μου είναι ότι μου αρέσει πραγματικά να τις κάνω. Τρέχω στο πάρκο της γειτονιάς μου με ένα ανόητο μικρό χαμόγελο στα χείλη μου, το αγαπώ τόσο πολύ. Αλλά δεν μου αρέσει να τρέχω γρήγορα. Το μισώ, στην πραγματικότητα. Δεν αγαπώ τους στόχους. Δεν μου αρέσουν οι αγώνες. Δεν θέλω να με πιέζουν άλλοι άνθρωποι να είμαι πιο γρήγορος ή να κερδίσω ένα μετάλλιο. Λυπάμαι που λέω σε όλους τους λάτρεις ότι δεν μου αρέσουν καν οι δρομικές μαζώξεις. Μου αρέσει να τρέχω μόνη μου συνοδευόμενη από ένα μουσικό playlist που δεν με νοιάζει να ξέρει κανείς ποιο είναι.

Συγκέντρωση

Τα πράγματα που παρατηρώ στα τρεξίματά μου τώρα περιλαμβάνουν το πώς νιώθω τα πόδια μου, το πώς νιώθω το μυαλό μου μετά (καθαρό και συγκεντρωμένο). Παρατηρώ πόσες πεταλούδες θα δω τρέχοντας δίπλα στο ποτάμι, τα σκυλιά που τρέχουν εδώ κι εκεί, τη μυρωδιά των λουλουδιών και του χορταριού και τον ήλιο (ΟΚ, και τον άνεμο ή τη βροχή) στο πρόσωπό μου.

Παρατηρώ με ενδιαφέρον πώς μερικές μέρες ένα εικοσάλεπτο τρέξιμο στο πάρκο μοιάζει με μαραθώνιο και πώς άλλες θέλω να κάνω άπειρα χιλιόμετρα, με τα πόδια μου να μοιάζουν ελατήρια γεμάτα με αστείρευτη ενέργεια. Παρατηρώ πώς κανένας δεν είναι καλύτερος ή χειρότερος από τον άλλον, πώς οι ενοχές μου έχουν εξαφανιστεί.

Είμαι καλύτερα. Ή μερικές φορές είμαι χειρότερα. Αλλά σε κάθε περίπτωση, προχωρώ βήμα βήμα, και αυτό είναι αρκετά καλό.

Η Λάουρα Κέι είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας τριών μυθιστορημάτων, συμπεριλαμβανομένου του «The Split», που έχει να κάνει με το τρέξιμο.