Η στιγμή που αποφασίζεις

Τα παλιότερα χρόνια οι προεκλογικές ανακοινώσεις στήριξης πολιτικών κομμάτων από διάφορες προσωπικότητες ήταν κάτι απολύτως συνηθισμένο. Συνήθως οι προσωπικότητες ήταν πενήντα και συνόδευαν τη στήριξη με ένα κείμενο που δεν διάβαζε κανείς. Δεν θυμάμαι ποτέ αυτές οι δηλώσεις ανοιχτής υποστήριξης να έχουν συζητηθεί, όπως και όσο έγινε φέτος με τη δήλωση του Διονύση Σαββόπουλου ότι θα ψηφίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δεν υπήρξε τέτοιος θόρυβος ούτε κι όταν ο Μίκης Θεοδωράκης τον Νοέμβρη του 1989 αποφάσισε να στηρίξει ανοιχτά τη Νέα Δημοκρατία για να γίνει και υπουργός της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Το ΚΚΕ αποδέχτηκε τότε την απόφαση του Μίκη χωρίς ακρότητες και από σεβασμό στο έργο του κι ας είχε υπάρξει αυτός βουλευτής του. Αντίθετα με τη δήλωση του Σαββόπουλου, που δεν έχει ποτέ του υπάρξει πολιτευτής, έγινε για μέρες χαμός: από τον Νίκο Μπίστη μέχρι τον Νίκο Φίλη και από τα τρολ του Διαδικτύου μέχρι τον Παύλο Πολάκη, που στην προεκλογική περίοδο στόμα είχε και μιλιά δεν είχε, όλοι οι κάτοχοι του αριστερόμετρου αριθμητήριου επιτέθηκαν στον Σαββόπουλο.

Ο Σαββόπουλος, στην τοποθέτησή του είχε δώσει στους πάντες τη δυνατότητα να αποφύγουν τις κραυγές: το έκανε αιτιολογώντας την απόφασή του πολύ γλυκά καθώς μίλησε για ηγέτες αντιπολίτευσης, που του θυμίζουν πρωταγωνιστές φοιτητικού αμφιθέατρου. Θα μπορούσαν να του απαντήσουν πως είναι κρίμα που δεν είναι μαζί τους και πως οι ίδιοι όντως κινούνται με τον ενθουσιασμό μιας νιότης ατελείωτης – το πράγμα θα περνούσε και θα χανόταν, διότι στην καθημερινή εκλογική ατζέντα υπήρχαν πολλά. Γιατί δεν έγινε αυτό; Γιατί η δήλωση του Σαββόπουλου πυροδότησε τα γνωστά άγρια αισθήματα, κυρίως σε ένα κόσμο που ο ΣΥΡΙΖΑ κληρονόμησε από το ΠΑΣΟΚ κι έχει, όχι αντιδεξιά, αλλά αυριανιστικά σύνδρομα. Χωρίς καν να ακούσουν τη συνέντευξη του Σαββόπουλου στον Παύλο Τσίμα (μια σπάνια κατάθεση ψυχής ενός ανθρώπου που μόλις βγήκε από την εντατική παραδίδοντας μαθήματα ζωής) πολλοί θυμήθηκαν την αποστροφή τους (ή την αποστροφή των γονιών τους) για τον Μάνο Χατζιδάκι π.χ. και ξέθαψαν τα καριοφίλια του γκεμπελισμού. Κάνοντας τελικά μεγάλη ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί τα έβαλαν με τον Διονύση (που τις αντιδράσεις τους τις περίμενε και τις ζει από το μακρινό 1989), αλλά γιατί θύμισαν σε πολλούς ότι το να παίρνεις αποστάσεις από τον νεοαυριανισμό δεν είναι απλά πολιτική θέση, αλλά στάση ζωής.

Οι εκλογές αυτές κουβαλούσαν ένα ερωτηματικό που αφορούσε τη στάση όσων ψήφισαν Νέα Δημοκρατία για πρώτη φορά το 2019. Δεν ήταν δεδομένο ότι θα την ξαναψηφίσουν. Πολλοί, μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών, εκδήλωσαν αμφιβολίες και για το ορθό της προ τετραετίας απόφασής τους. Ολοι αυτοί τρόμαξαν όταν είδαν ένα τσούρμο κινούμενο από ένα λυσσαλέο πάθος να επιτίθεται στον Σαββόπουλο, αρνούμενο να δεχτεί τη διαφορετική άποψη. Κάποιοι τον υπερασπίστηκαν δημόσια, αλλά πολλοί περισσότεροι ήταν οι σιωπηλοί που απηύδησαν, διαπιστώνοντας την έλλειψη σεβασμού και για την Τέχνη, αλλά και για τη δημοκρατία.

Ο Αλέξης Τσίπρας, που ξέρει από εκλογές καλύτερα από διακυβέρνηση, κατάλαβε τη ζημιά και προσπάθησε να επαναφέρει στην τάξη τους ξεσηκωμένους που επιχειρούσαν για μέρες να ακυρώσουν ακόμα και το καλλιτεχνικό έργο του τραγουδοποιού. Αλλά ήταν αργά. Οι επιθέσεις είχαν ως αποτέλεσμα, όσοι ήθελαν να ξεχάσουν τις διαφορές τους από τον ΣΥΡΙΖΑ, να τις θυμηθούν και να σταματήσουν να τρώγονται με τα ρούχα τους. Διότι όταν ο Τσίπρας μιμείται τον Ανδρέα Παπανδρέου μπορεί να προκαλεί χαμόγελα. Οταν όμως εμφανίζεται το φάντασμα της «Αυριανής» η ψήφος λειτουργεί ως ευκαιρία για τον εξορκισμό του. Κυρίως από όσους έχουν αποφασίσει εδώ και χρόνια με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν…