Ειλικρίνεια

Μέχρι την Κυριακή ο Μητσοτάκης μπορεί να πει ότι, με το που βλέπει τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ, παλινδρομεί σε τραυματικές μνήμες από την εφηβεία του και συνεπώς είναι αδύνατο να αντιμετωπίσει τον Ανδρουλάκη ως κυβερνητικό εταίρο. Διότι κάπως θα πρέπει να εξηγήσει στον ψηφοφόρο για ποιο λόγο θα πρέπει να επιστρέψει στις κάλπες και τον Ιούλιο. Ο δε Ανδρουλάκης δεν αποκλείεται να καταφύγει σε αναρτήσεις με τον «Ισοβίτη» του Αρκά, για να συντηρήσει τη συζήτηση περί «φυλακής». Και οι δύο έχουν μία εβδομάδα στη διάθεσή τους για να ανταλλάσσουν πυρά. Γιατί έτσι όπως διαμορφώνονται τα πράγματα, δεν έχουν κανένα λόγο να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι και να μοιράζουν υπουργεία πάνω σε χαρτοπετσέτα.

Ο Μητσοτάκης βλέπει στις δημοσκοπήσεις την αυτοδυναμία που θα βγάλει η δεύτερη κάλπη.

Ο Ανδρουλάκης εκτιμά ότι δεν έχει κανένα λόγο να γίνει «ο Καμμένος του Μητσοτάκη», συνεργαζόμενος με εκείνον που κατονομάζει ως υπεύθυνο για την παρακολούθησή του. Και καθώς σταθμίζει την εσωστρέφεια που θα τυλίξει τον ΣΥΡΙΖΑ μετά από τη διαφαινόμενη ήττα, καλλιεργεί προσδοκίες για την ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ ως αντιπολιτευτικού πόλου.

Εντάξει. Μπορούν όμως να βγουν το βράδυ των εκλογών και να τα εξηγήσουν όλα αυτά στους ψηφοφόρους; Δύσκολο. Ειδικά ο Μητσοτάκης που θα πάρει την πρώτη εντολή. Διότι τώρα μπορεί να ακούγεται κάπως πειστικό το επιχείρημα για το ΠΑΣΟΚ που προσεγγίζει τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά δεν θα ισχύει όταν η Πρόεδρος σηκώσει το τηλέφωνο. Δεν γίνεται να επικαλείσαι προγραμματικές διαφορές χωρίς να συνομιλήσεις θεσμικά με τον άλλον. Αν οι αριθμοί βγαίνουν, υποχρεούται να καλέσει για καφέ τον Ανδρουλάκη. Αν όμως δεν σκοπεύει να συνεργαστεί, τότε ας το αποφύγει, θα είναι σαν να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.

Το καλύτερο που έχει να κάνει ο Μητσοτάκης είναι να απευθυνθεί με ειλικρίνεια στο εκλογικό ακροατήριο. Να πει, δηλαδή, ότι δεν μιλάει με τον Ανδρουλάκη επειδή θέλει την αυτοδυναμία που εξασφαλίζει ελεύθερα χέρια, ταχύτητα και αμεσότητα στη λήψη αποφάσεων. Οτιδήποτε άλλο, θα ελέγχεται για υποκρισία και πολιτικάντικη ίντριγκα.

You Never Walk Alone
Δεν περίμενα ποτέ μου ότι θα παρακολουθώ τον τελικό της Eurovision και θα σκουπίσω δάκρυα από το μάγουλο. Μπορεί να φταίει που μεγαλώνω και γίνομαι πιο ευσυγκίνητος. Ομως δεν πιστεύω ότι ήμουν μόνο εγώ που βρήκα συγκλονιστική την αφιέρωση του «You Never Walk Alone» από το Λίβερπουλ στην Ουκρανία. Οπως ξέρουν οι ποδοσφαιρόφιλοι, το συγκεκριμένο τραγούδι είναι συνδεδεμένο με την ομάδα της Λίβερπουλ. Και στη βραδιά της Eurovision, με όλους τους συμμετέχοντες επί σκηνής, αφιερώθηκε στην Ουκρανία, απ’ όπου ήρθαν πλάνα με την τραγουδίστρια Ρουσλάνα και νέα παιδιά να το ερμηνεύουν στο Κίεβο. Νομίζω ότι δεν έχουμε ξαναδεί τόσο ισχυρή, συγκλονιστική θα έλεγα, συμβολική κίνηση συμπαράστασης προς την Ουκρανία. Και ναι, μπορεί να ακούγομαι υπερβολικός, αλλά αισθάνθηκα και ένα ρίγος υπερηφάνειας επειδή είμαι Ευρωπαίος. Από τη σωστή πλευρά.

Τη θεωρούν πράξη αντίστασης…
Οι κυρίες προεκλογικού περιπτέρου που δεν έδωσαν το χέρι στον Μητσοτάκη θα έχουν να το λένε όσο ζουν. Αγνόησαν φόβους, αναστολές και την απειλή του καθεστώτος, αρνούμενες χειραψία στον Πρωθυπουργό. Ε, όπως και αν το δεις, είναι μια πράξη αντίστασης. Στο πλαίσιο μιας προοδευτικής διακυβέρνησης μπορεί να διεκδικούσαν και σύνταξη καθώς πλέον κατατάσσονται δίπλα σε εκείνες τις κοπελιές που εξασφάλισαν θέση στην αιωνιότητα (και στην καρδιά του λαού) χορεύοντας στο Σύνταγμα το βράδυ του δημοψηφίσματος. Να το δούμε λίγο πιο σοβαρά, αν και παραμένει αστείο; Ασφαλώς είναι θέμα παιδείας, δεν διαφωνούμε. Ομως, όπως και αν το δεις, είναι και μια πράξη πολιτικού αυτισμού. Υπάρχουν άνθρωποι που όλα αυτά τα βιώνουν σε κάθε κύτταρο της ύπαρξής τους. Είναι κομμάτι μιας φαντασίωσης που τους επιτρέπει να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση του κοινωνικού αγωνιστή. Και είναι τόσο χρήσιμοι στο σύστημα, ώστε δεν μπορούν να το αντιληφθούν. Ξεκινούν για αγώνα και καταλήγουν γραφικοί.