Μερική άγνοια

Προς τα πίσω

Η Τετάρτη που μας πέρασε ήταν μία ενδιαφέρουσα μέρα για την Παιδεία. Οχι επειδή προβλήθηκε το debate, ένα γεγονός που, όπως και αν το προσεγγίσεις, έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα – μόνο η Παναγιά η Γκέισα και οι αλουμινένιες ανεμογεννήτριες του Γιάνη αποτελούν πολύτιμη γνώση που δεν διαθέταμε μέχρι το βράδυ της Τετάρτης. Την Τετάρτη πραγματοποιήθηκαν οι εξετάσεις για την «ελληνική PISA» και οι φοιτητικές εκλογές. Δύο γεγονότα που στο κέντρο τους είχαν παρκαρισμένη τη χρονοκάψουλα για το ταξίδι στο παρελθόν.

H PISA είναι ένας διεθνής μαθητικός διαγωνισμός που διοργανώνεται από τον ΟΟΣΑ προκειμένου να σταθμίζεται το επίπεδο εκπαίδευσης σε κάθε χώρα. Εμείς πατώνουμε. Τα παιδιά μας υστερούν στα Μαθηματικά και στην κατανόηση κειμένου. Το υπουργείο Παιδείας διοργάνωσε, λοιπόν, έναν αντίστοιχο ελληνικό διαγωνισμό με τη συμμετοχή 6.000 μαθητών από όλη τη χώρα. Η επιλογή των σχολείων έγινε δειγματοληπτικά και τα αποτελέσματα αξιολογούνται με τους εξεταζόμενους να μένουν ανώνυμοι. Ο εκπαιδευτικός συνδικαλισμός κήρυξε απεργία. Και, διαβάζοντας τις ανακοινώσεις τους, αδυνατώ να καταλάβω πλήρως τον λόγο. Κάτι λένε για «αντιδραστική νοοτροπία» που έχει σκοπό να «κατηγοριοποιήσει σχολεία και μαθητές». Κοινώς βγάζουν τον φόβο τους για την αξιολόγηση. Οτιδήποτε σχετίζεται με αυτήν, απορρίπτεται από εκείνους που παραμένουν οχυρωμένοι πίσω από τα προβλήματα στέγης και υποδομών. Λες και αν δεν έχεις άρτιες υποδομές δεν μπορείς καν να αξιολογήσεις τους μαθητές και το εκπαιδευτικό έργο.

Την ίδια μέρα είχαμε και τις φοιτητικές εκλογές. Παιδιά σαν τον Μπέντζαμιν Μπάτον, δηλαδή γέροι με νεανικό πρόσωπο, συμμετέχουν σε ασκήσεις των κομματικών ακαδημιών. Και ενώ ο πλανήτης έχει περάσει το κατώφλι της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης, εμείς βλέπουμε στα πανεπιστήμια να χορεύουν τον ύμνο του ΕΑΜ ή να μουγκρίζουν με «ου» και τη ΔΑΠ ΝΔΦΚ. Από τη μία οι εκπαιδευτικοί, τουλάχιστον σε συνδικαλιστικό επίπεδο. Και από την άλλη οι φοιτητές που παριστάνουν τους πολιτικοποιημένους. Ολοι τους θέλουν να σπρώξουν τη χώρα προς τα πίσω, διεκδικώντας εύσημα προόδου. Είναι τρελό, αν το καλοσκεφτείτε. Αλλά όχι και τόσο σημαντικό για να τεθεί στο debate…

Ενας νέος κόσμος, πρόεδρε

Στη Βρετανία γεννήθηκε το πρώτο μωρό από τρεις γονείς ή, για να το πούμε πιο σωστά, με DNA στο οποίο ανιχνεύονται τρεις άνθρωποι, όχι δύο. Το μωρό γεννήθηκε με εξωσωματική γονιμοποίηση. Το σπέρμα του πατέρα γονιμοποίησε το ωάριο της μητέρας και στη συνέχεια προστέθηκαν μιτοχόνδρια από το DNA τρίτης, υγιούς δότριας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην περάσουν στο έμβρυο παθογένειες από το μητρικό DNA. Είναι καταπληκτικό, γοητευτικό, συγκλονιστικό. Και θα μπορούσαμε να το αφιερώσουμε με αγάπη και κατανόηση στον Αντώνη Σαμαρά που ανησυχεί για τη «woke ιδεολογία», την πολυπλοκότητα στον προσδιορισμό των φύλων και τη γονεϊκή κατάταξη σε «Γονέας 1» και «Γονέας 2». Είναι ένας νέος κόσμος, πρόεδρε που καθιστά μάταιη κάθε αντίσταση. Μπορείς πάντα να μην τον δέχεσαι, αλλά κάποια στιγμή θα αισθανθείς ότι σε αφήνει στην άκρη.

Χωρίς τιμωρία και παρηγοριά

Αυτό που συνέβη στην Αρτα δεν χωράει ούτε σε δράμα μυθοπλασίας. Η τραγωδία υφαίνεται από τα πάθη των ανθρώπων. Ενίοτε και από τα λάθη. Οχι όμως και από την αφηρημάδα τους. Και είναι από τα δράματα που οι ψύχραιμοι, οι συνετοί, εκείνοι που δεν βγάζουν αφρούς από το στόμα, προσπαθούν να αντιληφθούν την τραγικότητα του φέροντος την ευθύνη. Αλλά δεν μπορούν. Γιατί ακόμα και αν προσπαθήσεις να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση του πατέρα, διαπιστώνεις ότι δεν μπορείς, είναι αδύνατο. Για αυτόν τον άνθρωπο δεν υπάρχει μήτε παρηγοριά, μήτε τιμωρία. Οπου και αν αναζητήσει εξιλέωση, δεν πρόκειται να τη βρει. Το μίσος για τον εαυτό του θα είναι μεγαλύτερο από τον πόνο για τον χαμό του παιδιού του. Διαβάζω τώρα στα social αφορισμούς. Τον καταριούνται για την ανευθυνότητά του. Και ο χορός των ικανών, των συνετών και των υπεύθυνων τον δίκασε και τον καταδίκασε. Συγγνώμη, αλλά αυτό έχει δικαίωμα να το κάνει μόνο η μάνα του παιδιού.