Μερική άγνοια

Ανήθικη πρόταση

Το πιο χυδαίο (και έχω διαλέξει προσεκτικά τη λέξη) προεκλογικό εύρημα των ημερών, ανήκει στη Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ που καλεί τους νέους να ψηφίσουν το σωστό κόμμα, ώστε να μπουν στο Πανεπιστήμιο χωρίς Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής. Και είναι χυδαίο επειδή λέει στους νέους ότι η επιτυχία δεν είναι θέμα προσπάθειας, αλλά άλλων επιλογών. Ψηφίζουν, βλέπετε, παιδιά που φέτος ή του χρόνου θα δώσουν εξετάσεις για την εισαγωγή τους στο Πανεπιστήμιο. Και με την ανήθικη πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν πλέον να σκέφτονται ότι δεν χρειάζεται να ανοίξουν βιβλίο, αλλά να κλείσουν τον φάκελο με το σωστό ψηφοδέλτιο. Ασφαλώς δεν τους λένε όλο το story. Διότι ο πιτσιρικάς που θα περάσει σε μία σχολή χωρίς Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, το πιθανότερο είναι να βρεθεί κάπου μακριά από το σπίτι του σπουδάζοντας κάτι που ουδόλως τον ενδιαφέρει. Ακόμα και αν πάρει το πτυχίο δεν θα ξέρει τι να κάνει με αυτό. Απλώς για μερικά χρόνια θα κοροϊδεύει τους γονείς του παριστάνοντας ότι σπουδάζει κάτι με προοπτική. Οι γονείς θα κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και θα ματώνουν οικονομικά για να τελειώσει το παιδί το Πανεπιστήμιο. Και όλους μαζί θα τους έχει κοροϊδέψει το κόμμα.

Ναι βέβαια, είναι εκλογές και τα κόμματα λένε μια κουβέντα παραπάνω. Αν είναι χυδαία η υπόσχεση για είσοδο στο Πανεπιστήμιο, το ίδιο ισχύει και για τη διαγραφή χρεών, τη ρύθμιση δανείων, την επιπλέον σύνταξη. Οχι, δεν είναι το ίδιο. Διότι για τα άλλα, για εκείνα που μετριούνται σε χρήμα, το αλισβερίσι ανάμεσα στο κόμμα και στον ψηφοφόρο είναι κομμάτι της πολιτικής μας παράδοσης. Και εν τέλει ο ψηφοφόρος γνωρίζει ότι αυτά που του τάζουν διατηρούν αποστάσεις από την πραγματικότητα. Είδατε κανέναν να παίρνει στα σοβαρά τις προγραμματικές δεσμεύσεις του Τσίπρα; Ομως στην περίπτωση των παιδιών παρατηρούμε μία συνειδητή προσπάθεια για τον πολιτικό εκμαυλισμό τους, ένα επικίνδυνο παιχνίδι με το μέλλον τους στο τραπέζι. Και κυρίως με το μήνυμα που λαμβάνουν: δεν χρειάζεται κόπο, θέλει τρόπο. Δεν έχει σημασία τι θα σπουδάσεις ή τι θα κάνεις στη ζωή σου. Αρκεί να χωθείς κάπου. Και το ξανασυζητάμε στις επόμενες εκλογές.

Οχι εμείς, αλλά κάποιοι άλλοι

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε τη λήξη της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης για την πανδημία. Η είδηση δεν έπαιξε και πολύ ψηλά. Δεν βγήκε ούτε ένα alert στην οθόνη του κινητού. Ε, ναι, αφού πλέον η πανδημία ανήκει σε άλλο σύμπαν, σε διαφορετικές διαστάσεις του χωροχρόνου. Και όμως, θυμάστε τι λέγαμε όταν πλέναμε χεράκια και φωλιάζαμε στον καναπέ, κλεισμένοι μέσα στο σπίτι; Οτι ο κόσμος άλλαξε, τίποτα πλέον δεν θα μείνει ίδιο, τελειώσαν οι αγκαλιές και οι χειραψίες, η μάσκα θα ανήκει στα χαρακτηριστικά του προσώπου μας. Ηρθε η κανονικότητα και αποκατέστησε την τάξη. Και όλα εκείνα δείχνουν τόσο μακρινά που είναι λες και δεν τα ζήσαμε ή, τέλος πάντων, τα ζήσαμε, αλλά δεν ήμασταν εμείς εκεί, ήταν κάποιοι άλλοι.

Ενας ξεχωριστός κόσμος

Αν είσαι ο παραγωγός του «The Crown» τώρα ψάχνεις ξυράφι για να κόψεις φλέβα. Πώς θα γυρίσεις τη στέψη του Κάρολου; Οσο μπάτεζτ και αν εξασφαλίσεις, τίποτα δεν μπορεί να προσεγγίσει το θέαμα που παρακολουθήσαμε. Ναι, κάπως έτσι, αν και λίγο πιο λιτά, θα ήταν και πριν από διακόσια χρόνια. Με μία βασική διαφορά: τότε οι άνθρωποι στους δρόμους του Λονδίνου θα γονάτιζαν με δέος όταν περνούσε η βασιλική άμαξα. Τώρα σήκωσαν τα κινητά για να πάρουν βίντεο, κίνηση που μας θυμίζει ότι στους καιρούς μας η βρετανική βασιλεία είναι το μεγαλύτερο και το ακριβότερο ριάλιτι του κόσμου. Ακόμα και αν σου φαίνεται αστείο ή εξοργιστικό, κάθεσαι και το παρακολουθείς. Πόσοι άνθρωποι χάζεψαν έστω για λίγα λεπτά την τελετή; Θα είναι δισεκατομμύρια. Ναι, οι περισσότεροι το είδαν ως σόου, καμία αντίρρηση. Ομως θα θυμήθηκαν γιατί η Βρετανία ήταν αυτοκρατορία και σήμερα παραμένει ένας ξεχωριστός κόσμος μέσα στον κόσμο.