Γιαουρτάκια

Τι είδους άτομο είναι αυτός που ασκεί οποιαδήποτε μορφή βίας, συμπεριλαμβανομένης και της επίθεσης με γιαούρτια, εναντίον ενός δημοκρατικά εκλεγμένου πολιτικού, και μάλιστα μπροστά στην οικογένειά του, επειδή διαφωνεί με τις ιδέες του ή με τις πράξεις του; Ενα από τα δύο: ή ψυχάκιας ή φασίστας.

Για την πρώτη περίπτωση δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν: διαταραγμένοι κυκλοφορούν αρκετοί ανάμεσά μας κι αν βάλουν στο μάτι κάποιον την έχει άσχημα. Για τους φασίστες, όμως, φαίνεται πως πρέπει κάθε φορά να γίνονται μερικές διευκρινίσεις. Φασίστας δεν είναι αναγκαστικά κάποιος που συμμετέχει σε ένα φασιστικό κόμμα, είναι κι εκείνος που ακολουθεί φασιστική συμπεριφορά. Η φασιστική συμπεριφορά δεν στρέφεται  αναγκαστικά εναντίον αριστερών, μπορεί θαυμάσια να στρέφεται κι εναντίον δεξιών. Με άλλα λόγια, ο φασίστας δεν είναι αναγκαστικά δεξιός, μπορεί να είναι και αριστερός.

Οταν σημειώνεται, έτσι, μια επίθεση σαν κι αυτή που είχε θύμα τις προάλλες τον Βαρουφάκη ή την περασμένη Κυριακή τον Πλεύρη, η ιδεολογική ταυτότητα του δράστη είναι δευτερεύουσα – ή, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι εκείνη που καθορίζει το αν η πράξη πρέπει να καταδικαστεί ή όχι. Η καταδίκη δεν εξαρτάται επίσης από το αποτέλεσμα της πράξης, αν ας πούμε το γιαούρτι πέρασε ξώφαλτσα ή πέτυχε τον στόχο του. Η βία σε μια δημοκρατία είναι καταδικαστέα, τελεία και παύλα.

Ελάτε τώρα – έγραψε εμφανώς θιγμένος στον τοίχο του ένας συνάδελφος – , «το γιαουρτάκι είναι βία;». Δεν δικαιούται λοιπόν ένας πολίτης να εκφράσει τη διαμαρτυρία του εναντίον ενός ανθρώπου «που κατέστρεψε τα νοσοκομεία»; Τόσοι και τόσοι έχουν φάει γιαούρτι στη μούρη, πρόκειται για «μια διαμαρτυρία πανάρχαια και θεμιτή». Ο ίδιος θα προτιμούσε βέβαια να μην είναι παρόντα μικρά παιδιά, αλλά τα έχει αυτά η πολιτική, όταν κάνεις αυτό το επάγγελμα πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα. Ακόμη και να εξευτελιστείς μπροστά στα παιδιά σου.

Με ανάλογο τρόπο σκέφτονται προφανώς και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. O ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε με μεγάλη καθυστέρηση μια ανακοίνωση όπου θυμίζει τις… Πρέσπες, ενώ ο Δημήτρης Παπαδημούλης καταδίκασε μεν την επίθεση στον Πλεύρη, τον χαρακτήρισε όμως «θύτη». Το ΠΑΣΟΚ, πάλι, βρισκόταν σε πρωτομαγιάτικο mood, με εξαίρεση τον Ανδρέα Λοβέρδο που θύμισε ότι έχει βιώσει και ο ίδιος τέτοιες καταστάσεις και ήλπιζε να μην τις ξαναδεί.

Αλλά θα τις ξαναδεί και θα τις ξαναδούμε. Ο τόπος αυτός εξακολουθεί να μην έχει λύσει τους λογαριασμούς του με τη βία επειδή η αντιμετώπισή της είναι ιδεολογική, ενοχική, μικροκομματική, κυνική, συμψηφιστική ή ναιμεναλλάδικη. Και μόνο το γεγονός ότι ο Θάνος Πλεύρης ένιωσε την ανάγκη να ζητήσει δημοσίως συγγνώμη από τα ανήλικα παιδιά του επειδή στοχοποιούνται για τις επιλογές του δείχνει πόσο ανηφορικός είναι ο δρόμος που έχουμε ακόμη να διανύσουμε.