Ενα ματς, ένα πρωτάθλημα

Την Κυριακή ο Παναθηναϊκός θα υποδεχτεί την ΑΕΚ στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Οποια από τις δύο ομάδες κερδίσει το ματς, θα κατακτήσει, πλην συγκλονιστικού απροόπτου, και τον τίτλο. Δεν το λένε αυτό τα μαθηματικά, διότι θα υπάρχουν στη συνέχεια τρία παιχνίδια ακόμα. Ο ΠΑΟ έχει να παίξει με τον Αρη και τον ΠΑΟΚ εντός έδρας και τον Ολυμπιακό στο άδειο Καραϊσκάκη. Η ΑΕΚ έχει ένα ματς στο Βικελίδης με τον Αρη και θα υποδεχτεί τον Ολυμπιακό και τον Βόλο. Το πρόγραμμα των δύο μονομάχων δεν είναι απλό. Πλην όμως στην Ελλάδα οι ποδοσφαιρικές αυτοκτονίες δεν προβλέπονται από κανένα σενάριο: όποιος θέλει τρία αποτελέσματα στα τρία τελευταία ματς της χρονιάς, θα τα βρει.

Παράπονα

Παρά τα μεγάλα λόγια περί συναρπαστικότητας του πρωταθλήματος κ.λπ. ήταν φανερό από νωρίς ότι ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ θα διεκδικούσαν το πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ που προσπάθησαν να μπουν σφήνα στον ανταγωνισμό τους, είχαν προβλήματα και όχι τυχαία και παράπονα και οι δυο από τη διαιτησία. Ο Ολυμπιακός αποφάσισε να αλλάξει ριζικά την περσινή του ομάδα και στη συνέχεια έμπλεξε με αλλαγές προπονητών που πάντοτε είναι στον καιρό μας πρόβλημα: όχι για τον Ολυμπιακό, αλλά και για την Μπάγερν Μονάχου και την Τσέλσι. Ο Ραζβάν Λουτσέσκου από την άλλη, μετά το μετριότατο ξεκίνημα του ΠΑΟΚ, αποφάσισε να εμπιστευθεί πιο πολύ τους μικρούς – τον Κουλιεράκη και τον Κωνσταντέλια, αλλά και τον Ντάντας. Ολα αυτά έχουν κόστος. Κι όταν ομάδες που θέλουν να κάνουν restart βρίσκουν απέναντί τους και διαιτητές που κάνουν λάθη απερίγραπτα δύσκολα αντέχουν μέχρι τέλους.

Ψυχραιμία

Ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ δεν είχαν τέτοια προβλήματα κι αυτό είναι το ένα τους κοινό. Το άλλο κοινό είναι ότι αντιμετώπισαν τις ήττες τους χωρίς να χάσουν την ψυχραιμία τους. Ο ΠΑΟ δεν αντέδρασε υστερικά όταν έπεσε στη μαύρη τρύπα των κακών αποτελεσμάτων τον Φεβρουάριο, χάνοντας από την ΑΕΚ την πρωτιά που του είχαν δώσει 12 νίκες σε 13 ματς στον εντυπωσιακό του πρώτο γύρο. Εκείνα τα σερί άσχημα και συχνά απροσδόκητα αποτελέσματα οδήγησαν τους πάντες να στοιχηθούν πίσω από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς, τον μόνο στον οργανισμό του ΠΑΟ που είχε κάνει πρωταθλητισμό έστω και στην Κύπρο. Η δε ΑΕΚ ξεπέρασε χωρίς κραδασμούς ήττες συχνά σοκαριστικές (όπως από τον ΠΑΣ στα Γιάννενα) γιατί από την αρχή της σεζόν πορεύεται με τη βεβαιότητα της μεγάλης της βελτίωσης. Είναι ωστόσο εντυπωσιακό το πόσο διαφορετικές είναι κατά τα άλλα οι δυο αυτές ομάδες που σήμερα θα διεκδικήσουν τον τίτλο.

Επιδόσεις

Ο ΠΑΟ ποντάρει στην καλή του αμυντική λειτουργία, αποτέλεσμα του γεγονότος ότι έχει έναν προπονητή που δουλεύει στην ομάδα για δεύτερη σεζόν. Η άνοδος των επιδόσεων της άμυνας είχε και πέρυσι μετά τον Φεβρουάριο βοηθήσει τον Παναθηναϊκό να εξελιχθεί: ο ΠΑΟ σταμάτησε να δέχεται εύκολα γκολ και σταμάτησε και να χάνει. Αυτό ήταν η επιδίωξή του και φέτος. Η ομάδα του Γιοβάνοβιτς σκόραρε λίγο, πήρε πολλά ματς στο γκολ και πάνω στη βεβαιότητα ότι της αρκεί ένα γκολ για να κερδίσει έχτισε την πορεία της προς την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Μάλιστα όταν οι νίκες σταμάτησαν ο Γιοβάνοβτς έψαξε το γιατρικό στην άμυνα! Ενας άλλος θα έψαχνε τρόπους να κάνει την επίθεση αποτελεσματικότερη διότι ο ΠΑΟ όταν έχανε βαθμούς (στη Λεωφόρο από τον ΟΦΗ, στην Τρίπολη από τον Αστέρα, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στη Νίκαια με τον Ιωνικό κ.λπ.) το πάθαινε γιατί δεν σκόραρε, αλλά ο Γιοβάνοβιτς ήταν άλλης λογικής. Πίστευε πως η ομάδα του θα επανέλθει στις επιτυχίες αν σταματήσει να δέχεται γκολ κι έτσι κι έγινε. Στα play offs ο ΠΑΟ κρατήθηκε πρώτος γιατί σε πέντε ματς έχει δεχτεί ένα γκολ (αυτό από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα) το οποίο μάλιστα δεν του στοίχισε. Αντίθετα η ΑΕΚ πορεύεται από την αρχή της σεζόν προς την κατάκτηση του πρωταθλήματος με όπλο την επίθεσή της. Τα ματς που δεν σκόραρε είναι ελάχιστα, οι πρωταγωνιστές της στη σεζόν είναι οι επιθετικοί της, ο πάγκος της είχε πάντα τέτοιους έτοιμους να μπουν και να βοηθήσουν και το βασικό μέλημα του κόουτς Αλμέιδα ήταν η αξιοποίησή τους. Το ότι θα έπαιζε στο νέο της γήπεδο αυτό το επέβαλε.

Καθόλου

Ακόμα και οι προπονητές των δυο ομάδων δεν μοιάζουν καθόλου ως άνθρωποι. Ο Γιοβάνοβιτς μοιάζει ένας άγιος των γηπέδων: έχει πάντα ένα καλό λόγο για όλους, δεν καβγαδίζει, δεν προκαλεί. Ούτε ο Αλμέιδα το κάνει αλλά αυτός έχει άλλου είδους παρελθόν: δεν έχει κρύψει τα προβλήματα που είχε με το αλκοόλ π.χ. και στην Ελλάδα ήρθε για να κάνε μια νέα αρχή. Οχι στο ποδόσφαιρο. Στη ζωή του.

Εντάσεις

Εκεί ωστόσο που οι δυο ομάδες διαφέρουν ακόμα πιο πολύ είναι στα εξωαγωνιστικά τους. Ο ΠΑΟ προτίμησε φέτος να κρατά χαμηλά τους τόνους, απέφυγε τις πολλές διαμαρτυρίες, δεν ήθελε εντάσεις. Η ΑΕΚ αντιθέτως άλλο που δεν έψαχνε! Εγινε ασπίδα των ανθρώπων της ΕΠΟ, έβγαλε ανακοινώσεις για το οτιδήποτε (ακόμα και για να μας θυμίσει ότι ήταν πάντα υπέρ των ξένων διαιτητών, πράγμα που δεν ισχύει), πρωταγωνίστησε σε πρωτοφανείς ιστορίες όπως το αξέχαστο μέτρημα των δοκαριών στο Περιστέρι ή η αντικατάσταση των πολωνών διαιτητών πριν από το ματς με τον Αρη. Η ΑΕΚ επιτέθηκε ακόμα και στον πρόεδρο του ΠΑΟ Γιάννη Αλαφούζο προσωπικά κατηγορώντας τον ότι πούλησε την ψυχή του στον διάβολο για ένα πρωτάθλημα, ενώ πέταξε εκτός γηπέδου τους δημοσιογράφους του ραδιοφωνικού σταθμού του – έχει ξανασυμβεί, αλλά είναι από τα σπάνια! Την Κυριακή θα δούμε αν θα δικαιωθεί η στρατηγική της μετριοπάθειας που ακολούθησε φέτος ο ΠΑΟ, ή η στρατηγική της έντασης στην οποία η ΑΕΚ κατέφυγε ρίχνοντας συχνά και λάδι στη φωτιά. Η λογική λέει πως ένα τέτοιο πρωτάθλημα το κερδίζει στο τέλος αυτός που κατάφερε να έχει πιο καθαρό μυαλό και που αφιερώθηκε στον στόχο χωρίς να ασχολείται ακόμα και με τις εκλογές της Σουπερλίγκ2. Αλλά εδώ είναι Ελλάδα. Και η λογική πάει πολύ συχνά περίπατο.

Κρίμα

Πολύς κόσμος (μαθαίνω και πολλά κυβερνητικά στελέχη) θέλει να τελειώσει το πρωτάθλημα την Κυριακή: να υπάρξει ένας νικητής και να ξεκινήσει την προετοιμασία της φιέστας του. Εγώ θέλω μια ισοπαλία. Γιατί ειδικά το εφετινό πρωτάθλημα ήταν θεαματικό τις μέρες που δεν υπήρχαν ματς: το πριν και μετά τα παιχνίδια ήταν ένα καταπληκτικό παρασκηνιακό πανηγύρι που το επέτρεψε η κυβέρνησή μας με την ανοχή της. Κρίμα είναι το πανηγύρι να τελειώσει τόσο νωρίς.