«Η αγάπη είναι πιο δύσκολη πίστα»

Τα υποκριτικά της διαπιστευτήρια τα έχει καταθέσει προ πολλού στο θέατρο και τον κινηματογράφο όπου δουλεύει συστηματικά. Φέτος, ωστόσο, στον δρόμο της ήρθε η τηλεόραση με το «Μαύρο ρόδο». Στη δραματική σειρά του Mega η Σίσσυ Τουμάση υποδύεται τη Θάλεια, μια νεαρή αστυνομικό που βρίσκεται σε μυστική αποστολή να ξεσκεπάσει τα κυκλώματα της νύχτας στην Πάτρα. Οταν όμως ο έρωτας της χτυπάει την πόρτα, η ψύχραιμη φύση της ταράσσεται και η ζωή της ανατρέπεται. Με αυτή την αφορμή, η Σίσσυ Τουμάση μιλάει στο «Νσυν».

Πώς αντιμετωπίζετε τον ρόλο
της Θάλειας;

Η Θάλεια εκ πρώτης άποψης είναι ένας κόντρα ρόλος για µένα. Αυτό από µόνο του είναι µια όμορφη πρόκληση που αισθάνομαι ότι µε εξελίσσει ως ηθοποιό. Εχω καλούς συνεργάτες και µε χαροποιεί πολύ το ότι ταίριαξα τόσο καλά μαζί τους. Ο κόσμος πραγματικά έχει αγαπήσει αυτή τη σειρά και αυτό είναι η μεγαλύτερη επιτυχία. Εχω την τιμή να συνεργάζομαι µε εξαιρετικούς ανθρώπους και επαγγελματίες και να δουλεύω σε ένα προστατευμένο και υγιές εργασιακό περιβάλλον. Για µένα όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά καθώς δεν είναι αυτονόητα. Νιώθω τυχερή που μπορώ να λέω ότι απολαμβάνω αυτό που κάνω.

Η Θάλεια είναι μια ηρωίδα που κινείται στην κόψη του ξυραφιού. Εσάς, προσωπικά, αυτό το παιχνίδι µε τη φωτιά σάς φαίνεται γοητευτικό;

Αντιθέτως, µε αγχώνει τρομερά. Προτιμώ τη σταθερότητα στη ζωή µου και να βιώνω τους κινδύνους μέσα από τα µάτια των ρόλων που καλούμαι να υποδυθώ. Επιλέγω να πορεύομαι χτίζοντας ένα ασφαλές πλαίσιο γύρω µου, ώστε να έχω μια βάση για να μπορώ να αντιμετωπίζω το ασταθές και μονίμως μεταβαλλόμενο φαινόμενο της ζωής. Η ασφάλεια και η σταθερότητα µε γοητεύουν πολύ περισσότερο διότι είναι στοιχεία δυσεύρετα.

Ερωτες σαν αυτόν που ζει η Θάλεια µε τον Λουκά μπορούν να υπάρξουν χωρίς το πρόσημο του κινδύνου ή σβήνουν όταν πέφτει η αδρεναλίνη;

Ο έρωτας από µόνος του ενέχει τον κίνδυνο, είναι µάλλον συνυφασμένος µε αυτόν και είναι μια από τις πιο στρεσογόνες και χαοτικές καταστάσεις που βιώνει ο άνθρωπος. Είναι μια περίοδος δημιουργική, καταστροφική και ζωογόνος ακριβώς την ίδια στιγμή. Αποτελεί δηλαδή κινητήριο δύναμη δύο όψεων, καθώς μπορεί να διαλύσει ζωές ή να αποτελέσει εφαλτήριο για εξέλιξη.

Ο έρωτας προϋποθέτει τον θαυμασμό για τον άλλον συνεπώς εμπεριέχει το θαύμα. Ενα θαύμα που αποτελεί την ύψιστη µορφή τέχνης και δημιουργίας. Ο έρωτας όμως µε τη μορφή που τον αντιλαμβανόμαστε σβήνει γιατί είναι γεννημένος για να σβήσει. Αν πάρουμε για παράδειγμα το έργο του Σαίξπηρ «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», όπου έμεινε στην ιστορία ως ένας έρωτας – σύµβολο, συνειδητοποιούμε ότι ο λόγος που αυτή η ιστορία θεωρείται ένας ύμνος στον αιώνιο έρωτα είναι γιατί τα δύο ερωτευμένα πρόσωπα πέθαναν. Δεν ολοκληρώθηκε ποτέ η ιστορία τους και δεν θα µάθουµε ποτέ τι θα γινόταν αν ζούσαν. Δανείζομαι την ιστορία του Σαίξπηρ για να πω ότι στη συνείδησή µας ο έρωτας παραμένει ζωντανός µόνο µέσω του θανάτου και µε τη μεταφορική και µε την κυριολεκτική έννοια. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας για παράδειγμα είναι και αυτός που δεν σβήνει ποτέ.

Ολα αυτά µε τη συμβολή της τέχνης έχουν κατά κάποιον τρόπο εξωραϊστεί και «ροµαντικοποιηθεί» στη συνείδησή µας. Θεωρώ όμως πως τίποτα δεν είναι πιο ρομαντικό από τον (φαινομενικό) θάνατο του έρωτα που μετουσιώνεται σε αγάπη. Ισως αυτό να είναι και το πιο επαναστατικό και απελευθερωτικό κίνημα που µπορεί να υπάρξει σήμερα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Αλλωστε όλοι οι άνθρωποι ερωτεύονται. Ομως δεν είναι όλοι εξοικειωμένοι µε το να αγαπούν ή να δέχονται την αγάπη. Ισως γιατί η αγάπη είναι πιο δύσκολη πίστα που απαιτεί µία «διά βίου ψυχική εκμάθηση» και πολύ κόπο.

Ο έρωτας πάντοτε θα είναι παροδικός και παρορμητικός γιατί η φύση του είναι θνησιγενής. Ανήκω σε αυτούς που πάντα θα πιστεύουν ότι η αγάπη είναι η μόνη δύναμη που είναι ικανή να αλλάξει τον κόσμο. Σε αυτούς που βλέπουν τον έρωτα ως εξέγερση και την αγάπη ως επανάσταση.

Τις τελευταίες σεζόν, πολλοί θεατρικοί ηθοποιοί μεταπήδησαν στην τηλεόραση. Ακολουθώντας κι εσείς την ίδια διαδρομή, πώς κρίνετε αυτή την εξέλιξη; Θεωρείτε ότι αναβαθμίστηκε έτσι η ποιότητα των σειρών;

Τα τελευταία χρόνια, έχουν αυξηθεί πολύ οι τηλεοπτικές παραγωγές, άρα αυτομάτως απασχολούνται και περισσότεροι ηθοποιοί. Προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι έναν ηθοποιό ως θεατρικό ή τηλεοπτικό και νομίζω πως το γεγονός ότι αυτός ο διαχωρισμός έπαψε πλέον να υφίσταται είναι από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της τηλεόρασης. Δουλειά του ηθοποιού αποτελούν εξίσου το θέατρο, το σινεμά, η τηλεόραση, οι εκφωνήσεις, η διαφήμιση κ.τ.λ.

Το τι επιλέγει κανείς να κάνει, σε τι αποδίδει καλύτερα, τι του προτείνουν ή τι ευκαιρίες του δόθηκαν είναι ένα άλλο κοµµάτι. Η τέχνη της υποκριτικής προϋποθέτει ο καλλιτέχνης να είναι ένας εύπλαστος καμβάς και όχι κάποιο εγκλωβισμένο και μονοδιάστατο εργαλείο.

Είναι λοιπόν αρκετά απελευθερωτικό το ότι καταρρίφθηκαν οι διαχωρισμοί αυτοί και δόθηκε επιτέλους η ελευθερία στους ηθοποιούς να δοκιμάζουν και να δοκιμάζονται σε ό,τι επιθυμούν.

Η µμυθοπλασία στην τηλεόραση αναβαθμίστηκε γιατί δόθηκε μεγάλη σημασία στο σενάριο, στη σκηνοθεσία, στην παραγωγή και στο τεχνικό κοµµάτι. Αυτό µε τη σειρά του προσέλκυσε όλο και περισσότερους ηθοποιούς και κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στο να έχουμε πληθώρα σειρών µε εξαιρετική πλοκή και ερμηνείες. Εάν όλα αυτά απουσίαζαν και τους καλύτερους ηθοποιούς να βάζαμε να παίξουν, οι σειρές δεν θα βλέπονταν.

Προσωπικά, όλο αυτό µε χαροποιεί ιδιαιτέρως καθώς η τηλεόραση είναι ένα µέσο που αγαπώ διότι επικοινωνεί τη δουλειά µας σε κάθε χωριό και σε κάθε σπίτι και αυτό γκρεμίζει µια σκιά ελιτισµού που διακατέχει συχνά τον καλλιτεχνικό κόσμο. Ο σνοµπισµός που υπήρχε ως προς την τηλεόραση από κάποιους θεατρανθρώπους ίσως να εξυπηρετούσε µόνο τους ίδιους ενώ είναι και εντελώς αντίθετος µε την ίδια τη φύση της ψυχαγωγίας που είναι η ουσία της δουλειάς µας. Επίσης, πρέπει να λάβουμε υπόψη µας ότι ένας ηθοποιός, στην Ελλάδα τουλάχιστον, δεν µπορεί να ζήσει µε τους µισθούς που επικρατούν στο θέατρο αυτή τη στιγμή. Οσοι εργάζονται αποκλειστικά στο θέατρο και επιδεικνύουν και µια επιλεκτικότητα στις συνεργασίες τους είτε έχουν λυμένο το βιοποριστικό τους, είτε δεινοπαθούν. Για αυτό βρίσκω υποκριτικό και προσβλητικό το γεγονός ότι ορισμένοι κάνουν σημαία µια επιλεκτικότητα ως προς τις καλλιτεχνικές τους συνεργασίες. Οσοι προτάσσουν ότι κάνουν τέχνη για την τέχνη και δεν τους αφορούν τα χρήματα είναι επειδή τα έχουν. Για αυτό μπορούν να είναι επιλεκτικοί. Οι υπόλοιποι δεν κάνουμε εκπτώσεις ως καλλιτέχνες αλλά βιοποριζόμαστε από την τέχνη µας και προσπαθούμε να επιβιώσουμε.

Η τηλεόραση έδωσε δουλειά, αναγνώριση και χρήματα. Τρία πράγματα που κάθε εργαζόμενος έχει ανάγκη. Το τονίζω αυτό γιατί ορισμένες φορές αισθάνομαι ότι υπάρχει µια τάση να θεωρείται ο καλλιτέχνης κάποιος που είναι υπεράνω χρημάτων και θυσιάζεται για την τέχνη του δεινοπαθώντας οικονομικά. Λες και είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσεις για την επιλογή σου να είσαι καλλιτέχνης.

Ανήκω κι εγώ σε µία γενιά που βρέθηκα αντιμέτωπη µε το ότι είναι ντροπή να ζητάς και να διεκδικείς περισσότερα χρήματα. Κι όταν λέω περισσότερα αναφέρομαι στα βασικά. Η πλειονότητα των συναδέλφων µου έχει βρεθεί αντιμέτωπη µε θεατρικούς παραγωγούς ή ακόμη χειρότερα σκηνοθέτες που σε έκαναν να νιώθεις σχεδόν ενοχές που τόλμησες να διεκδικήσεις έναν αξιοπρεπή μισθό. Ομως δεν είναι καθόλου έτσι. Η τέχνη είναι και αυτή εργασία, δεν είναι ούτε χόμπι, ούτε λόξα.

Μετά την πανδημία, έχετε κάνει επιλεγμένες θεατρικές δουλειές. Αυτή η ερμηνευτική ανάπαυση νιώθετε ότι σας έχει βοηθήσει;

Η δουλειά του καλλιτέχνη απαιτεί την παύση για να µπορέσει να εξελιχθεί. Η διαρκής «παραγωγή» δίχως περιόδους ψυχικής ανάπαυσης και ανάπλασης είναι αδύνατη, εκτός κι αν µιλάµε για ιδιοφυΐες. Ειδικά στο θέατρο, ο ηθοποιός χρειάζεται να παίρνει µια μικρή ανάσα. Αλλιώς, αναπόφευκτα, τα µάτια και η ψυχή στεγνώνουν. Δεν δίνεις τίποτα καινούργιο απλώς αναπαράγεις τις ευκολίες σου και ξοδεύεσαι. Στην τέχνη δεν µε φοβίζει η παύση, αντιθέτως µε φοβίζει η αντιμετώπισή της µε όρους fast food.

Οταν δε αποφασίζεις να κάνεις τηλεόραση και µάλιστα καθημερινή σειρά, θεωρώ αδύνατον το να µπορέσεις να δουλεύεις παράλληλα και στο θέατρο. Η κόπωση είναι τόσο μεγάλη, ώστε δεν υπάρχει περίπτωση να µην κάνεις εκπτώσεις είτε στο γύρισμα, είτε στην τηλεόραση, είτε και στα δυο. Κι αν αγαπάς και σέβεσαι αυτό που κάνεις, θέλεις να το κάνεις καλά κι όχι να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου ή τον κόσμο.