Μάρκετινγκ
Θέλεις φίλο {LF}στην Κουμουνδούρου; Πάρε ένα σκύλο
Το πολιτικό μάρκετινγκ πολλοί εμίσησαν, τα αποτελέσματά του ουδείς. Ακόμη κι ο συριζαίος αρχηγός που μέχρι τώρα είχε αποφύγει να εκθέσει την οικογενειακή του ζωή στον προβολέα των παραδοσιακών ή των νέων Μέσων βρέθηκε χθες στο πλατό ενός πρωινάδικου για μια «πιο ανθρώπινη» συνέντευξη. Οι ρεαλιστές των κομματικών επιτελείων θυμίζουν, βέβαια, ότι πρώτος κατέρριψε αυτόν τον μύθο της σοβαροφανούς Αριστεράς ο γενικός γραμματέας του Περισσού, ο οποίος κάθισε στον κίτρινο καναπέ μιας λαϊφστάιλ εκπομπής και εξήγησε πώς βγήκε η ατάκα «αλλά αυτοί είστε» – η ατάκα που έχει γίνει καλτ τσιτάτο της πολιτικής σάτιρας, φέρνοντας στο ΚΚΕ διαδικτυακή δημοσιότητα μεγαλύτερη της εκλογικής του απήχησης. Οι αμερικανικές πινελιές στην επικοινωνιακή στρατηγική μιας προεκλογικής περιόδου έχουν πλέον απενοχοποιηθεί. Τα πρόσωπα των αρχηγών, άλλωστε, είναι εργαλεία με τα οποία κερδίζονται εκλογές. Οι πολιτικές τους θέσεις δεν αρκούν πάντα προκειμένου να δημιουργηθούν οι απαραίτητες ταυτίσεις, οι ψηφοφόροι θέλουν να μετρήσουν και τη συναισθηματική τους ευφυΐα, λένε οι επικοινωνιολόγοι.
Ισορροπία
Πρόκειται για μέθοδο παλιά και δοκιμασμένη. Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, οι γκουρού της πολιτικής επικοινωνίας υποστηρίζουν ότι στα εγχειρίδια που καταγράφεται υπάρχουν «dos and don’ts», «πρέπει και δεν πρέπει», τα οποία οφείλει να ακολουθήσει ευλαβικά εκείνος που αποζητά τα οφέλη της. Για παράδειγμα, οι εξομολογήσεις, η περιγραφή προσωπικών στιγμών ή το ποστάρισμα χαλαρών φωτογραφιών δεν πείθουν ότι ο πολιτικός είναι ένας άνθρωπος σαν όλους τους υπόλοιπους αν δεν ακούγονται κι αν δεν φαίνονται αυθεντικές. Με άλλα λόγια: για να πετύχουν τον προεκλογικό τους σκοπό δεν πρέπει να μαρτυρούν την αγωνία του αρχηγού, ή του οποιοδήποτε υποψηφίου, να βγάλει προς τα έξω μια συγκεκριμένη εικόνα. Επίσης, οι infotainment εμφανίσεις δεν είναι απαραίτητα ένα ασφαλές είδος αυτοπροβολής. Οταν η πολιτική πληροφορία πακετάρεται σαν ψυχαγωγία μπορεί να φτάσει στους απολιτίκ ή όποιους δεν παρακολουθούν φανατικά ειδήσεις αλλά ταυτόχρονα ο πολιτικός παίρνει το ρίσκο να θεωρηθεί ρηχός απ’ το πολιτικοποιημένο εκλογικό σώμα. Στην περίπτωση, μάλιστα, που δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στην ιδιωτική του ζωή, κινδυνεύει να ζημιώσει το επαγγελματικό του προφίλ. Τα περάσματα από τα cosy τηλεοπτικά σαλόνια είναι δύσκολες ασκήσεις ισορροπίας.














