Πάλι σε κρίση

«Εδώ δεν κάνουμε μπακαλική». Τι υπέροχη, εμβληματική φράση! Την εκστόμισε ο Αλέξης Τσίπρας και νομίζω ότι, αν ποτέ αποκτήσει θυρεό ο οίκος Τσίπρα, αυτή πρέπει να είναι το motto στο οικόσημο: Εδώ δεν κάνουμε μπακαλική. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το είπε όταν προσφάτως διέψευσε τις προθέσεις που του αποδίδονται, για σχηματισμό κυβέρνησης ηττημένων, κατά το λεγόμενο. Ομως, ο Γιάννης Δραγασάκης δεν περιφρονεί την μπακαλική και μάλιστα ασκεί την τέχνη με αξιώσεις, διότι αυτός επανέφερε το θέμα, με αποτέλεσμα να ανοίξει πάλι η συζήτηση για κάτι το οποίο εθεωρείτο λήξαν. Γκάφα ολκής, εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Δεν το λες αλλιώς. Δείχνει ένα κόμμα που παραπαίει και δεν έχει προσανατολισμό για την επόμενη μέρα. Χύμα στο κύμα.

Συγχρόνως, σκάει και η υπόθεση Γεωργούλη. Στο αρχικό της στάδιο, έδειχνε ότι δεν θα είχε σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ – ο Γεωργούλης δεν ήταν σαρξ εκ σαρκός, ήταν μια μεταγραφή από το «προοδευτικό» lifestyle. Αρχίζουν όμως διάφοροι από τον ΣΥΡΙΖΑ (Παπαδημούλης, Τσαπανίδου, ανώνυμες πηγές) να δίνουν εξηγήσεις για το ιστορικό του θέματος και η υπόθεση μπερδεύεται σε ένα κουβάρι αοριστίας και αντιφάσεων. Ετσι, εξελίσσεται σε μείζον θέμα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Οχι τόσο για την προσπάθεια συγκάλυψης ή για τον «οχετό» (δηλαδή, τις επιθέσεις στην καταγγέλλουσα τον Γεωργούλη από στελέχη και τρολ του ΣΥΡΙΖΑ), αλλά για την αδιαφορία που αποκαλύπτει εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ.

Το πλέγμα των αντιφάσεων, των λογικών κενών και των ανακριβειών μας δίνει κάθε δικαίωμα να υποψιαζόμαστε για τον ΣΥΡΙΖΑ ότι, στην πραγματικότητα, ποτέ δεν εξέτασαν το θέμα με τη δέουσα σοβαρότητα. Και πάλι, δηλαδή, χύμα στο κύμα. Είπε ο Τσίπρας «ψάξτε το» (ταρατατζούμ!) και το έψαξαν, παρακαλώ, τους μήνες Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο του 2022! Προφανώς το καταχώρισαν στις συριζαϊκές καλένδες. Προφανώς δεν ασχολήθηκαν, γι’ αυτό και τώρα δεν έχουν μία συγκεκριμένη εκδοχή των γεγονότων να παρουσιάσουν, αλλά θραύσματα που δεν βγάζουν νόημα. Γιατί; Επειδή δεν τους ένοιαξε.

Από σήμερα, έχουμε μπει και επισήμως στον μήνα της προεκλογικής περιόδου και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πάλι σε κρίση. Οπως πάντα, εύχομαι περαστικά, αν και ξέρω ότι δεν είναι. Μπορείς να πάρεις τον ΣΥΡΙΖΑ από το καφενείο, αλλά δεν μπορείς να πάρεις το καφενείο από τον ΣΥΡΙΖΑ.

ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ

Η προεκλογική περίοδος είναι η εποχή της ποίησης του απροσδόκητου. Είδος που λέγεται επίσης ποίηση της μπούφλας, επειδή σου έρχεται σαν μπούφλα (σφαλιάρα) και σε πλήττει εκεί που δεν το περιμένεις. Είναι μια επικίνδυνη εποχή αυτή, διότι σάχλες, κοτσάνες και μπαρούφες εκτοξεύονται αφειδώς και εκατέρωθεν, με πλήρη αδιαφορία για τους αμάχους. Συγκεκριμένο παράδειγμα εκείνο της Νάντιας Γιαννακοπούλου, της βουλευτίνας του ΠΑΣΟΚ, που είναι και πάλι υποψήφια Δυτικού Τομέα. Εδινε συνέντευξη στο ραδιόφωνο και μιλούσε με τη χαρακτηριστική και εξόχως αγχωτική ορμητικότητά της. Δεν έδινες πολλή σημασία στα λεγόμενά της, διότι ήταν το ποίημα, ώσπου πέταξε το υπέροχο ότι φιλοδοξία του ΠΑΣΟΚ είναι «να χαρίσει σε όλους μια καλύτερη ζωή»! Να χαρίσει; Αναρωτιέσαι αν άκουσες καλά. Ερχεται η ίδια όμως να εξηγήσει ότι «το ΠΑΣΟΚ αυτό έκανε πάντα, χάριζε καλύτερη ζωή».

Εχει δίκιο η κ. Γιαννακοπούλου, μόνο που της διαφεύγει ότι την καλύτερη ζωή, που «χάρισε» το ΠΑΣΟΚ, την πληρώσαμε με τον γνωστό τρόπο κατά τη δεκαετία 2009-2019 και προβλέπεται να την πληρώνουμε για πολύ ακόμη. Τίποτε δεν «χάρισε» το ΠΑΣΟΚ. Προεξόφλησε το μέλλον και φόρτωσε το κόστος στις επόμενες γενιές. Είναι κρίμα ότι μια κατά τεκμήριο έξυπνη και ικανή γυναίκα μπορεί να υποστηρίζει την επικίνδυνη ανοησία ότι η καλύτερη ζωή χαρίζεται. Κερδίζεται, κ. Γιαννακοπούλου, ποτέ δεν χαρίζεται! Αυτό ήταν το μάθημα της χρεοκοπίας και της ταπεινωτικής δεκαετίας που ακολούθησε. Οχι όμως και για την καλή βουλευτίνα, αν κρίνω από τις προεκλογικές υποσχέσεις της.