Μερική άγνοια

Τι κάνεις αν είσαι Ανδρουλάκης;

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και ο Γιάννης Δραγασάκης άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο για «κυβέρνηση ηττημένων». Ο Τσακαλώτος το είπε και παραστατικά: «αν τρία κόμματα φτάνουν στο 47% θα σχηματίσουν κυβέρνηση ηττημένων; Η ΝΔ επιδιώκει να κυβερνήσει με πολύ μικρότερο ποσοστό». Ο Τσίπρας βέβαια το αποκλείει. Αλλά δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Αν το έβαζε επισήμως στην ατζέντα του θα ήταν σαν να λέει στους ψηφοφόρους του ότι μπορούν να πάνε μία βόλτα μέχρι το ΠΑΣΟΚ ή τον Βαρουφάκη και θα τα ξαναπούν στις διερευνητικές εντολές. Το σενάριο, λοιπόν, είναι ανοιχτό. Αυτό ενδεχομένως να προκαλέσει τρόμο σε ένα κομμάτι του κεντρώου ακροατηρίου που σκεφτόταν να διαμαρτυρηθεί μέσω ΠΑΣΟΚ, αλλά στο τέλος θα σκεφτεί είτε να κάτσει σπίτι του, είτε να δώσει δεύτερη ευκαιρία στον Μητσοτάκη. Αλλωστε μόνο η σκέψη του Βαρουφάκη με χαρτοφυλάκιο ή, τέλος πάντων, με πρόσβαση στο Μαξίμου φέρνει ρίγη σε πολλούς.

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι τα νούμερα βγαίνουν και για πρώτη φορά στην Ελλάδα μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή του πρώτου κόμματος. Και ας δεχθούμε ότι οι προγραμματικές συγκλίσεις μπορούν να επιτευχθούν μέσα σε λίγες ώρες, κάτι που στον υπόλοιπο κόσμο θα θεωρείτο κωμικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ανακτήσει την εξουσία, θα στήσει μερικές εξεταστικές επιτροπές και θα ξεκινήσει την προσπάθεια αφομοίωσης του ΠΑΣΟΚ με στόχο την αυτοδυναμία στις επόμενες κάλπες. Ο Βαρουφάκης, εκεί που ήταν έτοιμος να τηλεφωνήσει στον ατζέντη του για να του κλείσει καμιά ομιλία στο εξωτερικό, θα βάλει πόδι στην κυβέρνηση. Μια χαρά και αυτός. Ο Ανδρουλάκης; Θα μπει σε μία κυβέρνηση αγνοώντας τη βούληση των ψηφοφόρων του; Αν συμμετάσχει, θα του πάρουν το κόμμα χωρίς να το καταλάβει. Αν δεν συμμετάσχει, θα τον κατηγορήσουν ως ουρά του Μητσοτάκη και η πόλωση της δεύτερης κάλπης θα συμπιέσει τα ποσοστά του. Τι κάνεις, λοιπόν, αν είσαι Ανδρουλάκης; Απλό. Περιμένεις να έρθει η δική σου σειρά για να λειτουργήσεις ως εντολοδόχος πρωθυπουργός. Και θέτεις τους όρους σου.

Baby on plane

Παίρνω το ρίσκο να σας θυμώσω, αλλά δεν αντέχω, πρέπει να το βγάλω από μέσα μου. Και ας αποκαλυφθούν τα σκοτεινά ένστικτά μου. Βλέπω στα sites το βίντεο με έναν τύπο που επιβαίνει σε εμπορική πτήση στις ΗΠΑ. Το αεροπλάνο παραμένει καθηλωμένο, λόγω καθυστέρησης. Τα νεύρα των επιβατών αρχίζουν να δοκιμάζονται. Δίπλα στον άνδρα, που πρωταγωνιστεί στην ιστορία, ένα μωρό κλαίει επί σαράντα λεπτά. Ο άνδρας δεν αντέχει. Γίνεται έξαλλος και βάζει τις φωνές στους γονείς και στις αεροσυνοδούς. Ξέρω, είναι απαράδεκτος, κανένας δεν του φταίει σε τίποτα και «μωρό είναι θα κλάψει». Εγώ όμως θα ήθελα να τον γνωρίσω, να τον πάρω στην αγκαλιά μου, να του χαϊδέψω τα μαλλιά και να του ψιθυρίσω ένα «τιμή και δόξα»…

Ο λεβέντης και ο Μπιμπίλας

Ενας σύντροφος του Παύλου Πολάκη καταγγέλλεται για βιασμό. Πώς λέτε να αντέδρασε ο περήφανος Κρητικός; Δεν είπε τίποτα. Κουβέντα. Και στη σελίδα του στο Facebook δεν έγραψε λέξη, δεν έβαλε ούτε τη δήλωση του Τσίπρα που ξεκαθαρίζει ότι «εμείς είμαστε με τα θύματα». Και είναι και οι άλλες κυρίες του ΣΥΡΙΖΑ, γυναίκες, αν έχετε τον Θεό σας, οι οποίες έσπευσαν όχι μόνο να αμφισβητήσουν την καταγγέλλουσα, αλλά να της αποδώσουν και ενδεχόμενο δόλο. Από δίπλα και οι κοινοί ηλίθιοι που διακρίνουν συμπαιγνία των Βέλγων με τον Μητσοτάκη. Μα πόσο χαμηλά μπορούν να πέσουν; Πώς τους έχει κάνει έτσι ο κομματισμός; Περίπου το ίδιο συμβαίνει με τον αδιανόητο Μπιμπίλα του Σωματείου Ηθοποιών. Δήλωσε ότι δεν έλαβαν καμία καταγγελία για τον Γεωργούλη. Φταίνε οι δικαστικές Αρχές του Βελγίου που έστειλαν τον φάκελο στο Ευρωκοινοβούλιο και λησμόνησαν να τον καταθέσουν και στο ΣΕΗ. Αλλά, εντάξει, ο συγκεκριμένος μεταφέρει το επάγγελμα και στη δημόσια ζωή. Διασκεδαστής…