Επίδραση

Μπορεί μια υπόθεση για την οποία αρμόδια είναι η βελγική Δικαιοσύνη – και όπως όλα δείχνουν θα χρειαστεί πολύ ακόμη χρόνο για να καταλήξει σε ετυμηγορία – να επηρεάσει την ελληνική προεκλογική περίοδο που θα λήξει την 21η Μαΐου; Οι αντιδράσεις των εδώ επαγγελματιών της πολιτικής στην είδηση πως η πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου έλαβε αίτημα άρσης της ασυλίας του Αλέξη Γεωργούλη μαρτυρούν ότι μπορεί. Οχι τόσο γιατί η καταγγελία εις βάρος του ευρωβουλευτή είναι σοβαρή. Αλλά κυρίως επειδή το πολιτικό προσωπικό της χώρας μοιάζει εκπαιδευμένο να λειτουργεί μόνο σε συνθήκες τοξικής πόλωσης. Ηδη Χαριλάου Τρικούπη και Κουμουνδούρου τσακώνονται για το ποιος αποκάλυψε την ταυτότητα της καταγγέλλουσας, ενώ κυβερνητικοί, παρότι δηλώνουν πως δεν θα εργαλειοποιήσουν το θέμα, έχουν αδράξει την ευκαιρία και θυμίζουν το ύφος της πολιτικής αντιπαράθεσης που ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μέινστριμ – εκείνο των χάσταγκ «ΝΔ παιδεραστές» και των αριστερών βουλευτών οι οποίοι ρωτούσαν γαλάζιους συναδέλφους τους στη Βουλή πώς αισθάνονται που ανήκουν σε κόμμα βιαστών.

Απαξίωση

{ARX}Επισήμως, όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν υπάρχει κομματική ευθύνη. Οτι, δηλαδή, η συμπεριφορά ενός στελέχους δεν χαρακτηρίζει ένα ολόκληρο κόμμα. Ανεπισήμως, όμως, κάποιοι προσδοκούν οφέλη απ’ τη ζημιά που εκτιμούν πως θα υποστούν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι. Οι θιασώτες της ρεάλπολιτικ λένε πως έτσι δουλεύουν οι κομματικοί μηχανισμοί – ειδικά σε περιόδους έντονου ανταγωνισμού όπως εκείνες που προηγούνται μιας εθνικής κάλπης. Ωστόσο, ειδικά τότε η ανάδειξη της μπρούτας πλευράς της πολιτικής ενδέχεται να έχει αρνητικότερες απ’ ό,τι συνήθως συνέπειες για το σύνολο εκείνων που πολιτεύονται. Αναλυτές και μελετητές των μετρήσεων επαναλαμβάνουν σχεδόν μονότονα τις προειδοποιήσεις τους για τον μεγαλύτερο κίνδυνο που ενέχει η τοξικότητα: τον κίνδυνο της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος. Κι όμως, οι πολιτικοί φαίνεται να τις αγνοούν όταν στην επικαιρότητα κυριαρχούν ζητήματα τα οποία διχάζουν τη σοσιαλμιντιακή δημόσια σφαίρα. Τα ντεσιμπέλ και οι υπόνοιες για το πολιτικό ήθος των απέναντι κρίνονται ως αποτελεσματικότερα εργαλεία προσέλκυσης ψήφων. Στην πραγματικότητα, πάντως, έτσι ντοπάρονται μόνο οι προσηλυτισμένοι σε κάθε κόμμα, όχι όποιοι αμφιταλαντεύονται{ARX}.