Μερική άγνοια

Αφρική

Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια επέβαινα σε αεροπλάνο που σταμάτησε στο Χαρτούμ του Σουδάν για ανεφοδιασμό. Βλέποντας την πόλη από ψηλά, μου έκανε εντύπωση το τεράστιο σύννεφο σκόνης που κάλυπτε σχεδόν όλη την επιφάνειά της. Οταν το αεροπλάνο προσέγγισε περισσότερο, κατάλαβα ότι επρόκειτο για σκόνη που σήκωναν τα αυτοκίνητα και οι μοτοσικλέτες στους χωματόδρομους. Η πόλη δεν ήταν ασφαλτοστρωμένη. Και αν μάλιστα φυσούσε, όπως εκείνη τη μέρα, τότε τη σκέπαζε μία κουρτίνα από χώμα. Ενας συνεπιβάτης, που γνώριζε καλά την Αφρική, μου εξήγησε ότι αυτός είναι ο κανόνας για τις περισσότερες πόλεις. Η σκόνη σκεπάζει τα πάντα. Ακόμα και τις εικόνες που έρχονται προς τον υπόλοιπο κόσμο.

Αν δεν υπήρχαν οι εγκλωβισμένοι Ελληνες στο Σουδάν, η έκρηξη βίας στη χώρα μετά βίας θα χωρούσε στα πασχαλινά δελτία. Διότι η Αφρική απλώς δεν υπάρχει για τη δυτική κοινή γνώμη. Ξέρει κανείς από σας τι συμβαίνει εκεί; Εχει ευαισθητοποιηθεί ποτέ κάποιος για τις αγριότητες, τις ανθρωπιστικές τραγωδίες και τα εγκλήματα που διαπράττονται καθημερινά; Εχουν ανάψει ρεσό έξω από πρεσβεία; Οχι. Αν δεν κάνω λάθος, την τελευταία φορά που μας έπιασε κάποιος πόνος για την Αφρική ήταν με τον λιμό στην Αιθιοπία. Ρώτησα το Chat GPT για τις συγκρούσεις που βρίσκονται τώρα σε εξέλιξη στην αφρικανική ήπειρο. Και έβγαλε μία σχετικά μεγάλη λίστα με χώρες που εμπλέκονται σε διαμάχες, εμφυλίους και σφαγές για την αξιοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών. Ολα αυτά είναι απολύτως αδιάφορα για μας τους Δυτικούς που μπορεί να βγούμε στους δρόμους για έμφυλα δικαιώματα και την κακοποίηση των ζώων, αλλά όχι για τις καθημερινές σφαγές εκεί κάτω. Οταν το ΔΝΤ ενέκρινε το ελληνικό δάνειο, υπήρξαν κάποιες φωνές διαμαρτυρίας από την Αφρική. Διότι με τα χρήματα που έπαιρνε η Ελλάδα, θα μπορούσε να αλλάξει ο αναπτυξιακός χάρτης σε πολλές χώρες. Οι ενστάσεις θεωρήθηκαν περίπου γραφικές. Τι σημασία έχουν οι Αφρικανοί μπροστά στη σταθερότητα της ευρωζώνης; Η Αφρική δεν πουλάει ως θέμα γιατί η μοίρα της θεωρείται προδιαγεγραμμένη και οι πληγές της δεν απασχολούν κανέναν. Εκτός και αν υπάρχουν τίποτα λευκοί εγκλωβισμένοι.

Ας πρόσεχαν στον ΣΥΡΙΖΑ

Πρώτα τα αυτονόητα. Η υπόθεση του Αλέξη Γεωργούλη είναι πολιτική στον βαθμό που έχει να κάνει με την επιλογή των υποψηφίων για την Ευρωβουλή. Και μέχρι εκεί. Δεν υπάρχει όμως κομματική ευθύνη ως προς τις πράξεις για τις οποίες κατηγορείται. Θα μπορούσε να ανήκει σε οποιαδήποτε παράταξη. Και αυτά συμβαίνουν όταν τα κόμματα επιλέγουν υποψηφίους με βάση το «γκελ» στο ευρύ ακροατήριο, χωρίς άλλα κριτήρια αξιολόγησης. Τώρα αν επιχειρείται να το λουστεί συνολικά ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό είναι ένα διδακτικό μάθημα προς την Κουμουνδούρου που πρώτη λανσάρισε στα social τα hashtag για βιαστές, συνδέοντας μία ολόκληρη παράταξη με πράξεις συγκεκριμένων ανθρώπων. Υπάρχει, άραγε, περίπτωση να επηρεαστεί η ψήφος κάποιου από την υπόθεση Γεωργούλη; Οχι βέβαια. Δεν αφορούν το κόμμα οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Ωστόσο η υποκρισία στα αντανακλαστικά του ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι που δεν μπορεί να περάσει ούτε απαρατήρητο, ούτε ασχολίαστο. Και η διαρροή του ονόματος της καταγγέλλουσας μάλλον δείχνει την Κουμουνδούρου. Ας πρόσεχαν.

Στην Ευρωβουλή το 1984…

Σταχυολογώ ορισμένα από τα ονόματα των αντιπροσώπων που στείλαμε στην Ευρωβουλή το 1984. Ευάγγελος Αβέρωφ (μπήκε συμβολικά στη λίστα και παραιτήθηκε), Λεωνίδας Κύρκος, Γιάννης Μπούτος, Ευθύμιος Χριστοδούλου, Γεώργιος Μαύρος, Σπύρος Πλασκοβίτης, Γιάννης Βάρφης, Παναγιώτης Λαμπρίας, Μαριέττα Γιαννάκου.

Τώρα μπορείτε να κάνετε τη σύγκριση με την παρούσα ή και την προηγούμενη σύνθεση. Βλέπετε τότε εξελέγησαν με λίστα. Ακολούθως άρχισε να αποφασίζει ο λαός προκειμένου και οι πολιτικοί αρχηγοί να βγάλουν από πάνω τους την πίεση για ρουσφέτια σε εκλεκτούς. Και μπλέξαμε με τους σταρ. Χρειάζονται περισσότερα επιχειρήματα για να επανέλθει η λίστα στις επόμενες ευρωεκλογές;