Τίζερ

Τελικά, το ΠΑΣΟΚ δεν θα φυλάξει για έκπληξη στους ψηφοφόρους το όνομα εκείνου που θα προτείνει για πρωθυπουργό αν του δώσουν το «ισχυρό διψήφιο ποσοστό» που ζητάει προκειμένου να μπει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Τουλάχιστον αυτό υπονοεί το βιντεάκι των δεκαπέντε δευτερολέπτων το οποίο ανέβασε χθες η Χαριλάου Τρικούπη στα σόσιαλ μίντια. Σε εκείνο, αφού πέφτουν δεκάδες τίτλοι με απορίες για την πράσινη ιδέα, το Κίνημα βάζει την ερώτηση «ποιο είναι το πρόσωπο που έχει στο μυαλό του ο Νίκος Ανδρουλάκης;», κι ενημερώνει το φιλοθέαμον κοινό ότι έρχεται «σύντομα η απάντηση». Οι κεντροαριστεροί φαίνεται να θεωρούν πως ένα μικρό, αινιγματικό, σποτ – απ’ αυτά που φτιάχνουν οι διαφημιστές με στόχο να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του κοινού για ένα προϊόν – είναι το μέσο που θα κρατήσει το κόμμα τους στο επίκεντρο της προεκλογικής επικαιρότητας. Θα το κρατήσει, δηλαδή, εκεί όπου το τοποθέτησε η επαναδιατύπωση της αρχηγικής πρότασης «ούτε Μητσοτάκης, ούτε Τσίπρας» με την προσθήκη της δέσμευσης πως ο προτεινόμενος αντικαταστάτης τους θα είναι πολιτικός, όχι τεχνοκράτης.

Στρατηγική

Παραβλέποντας τον παλιό κανόνα του πολιτικού μάρκετινγκ, σύμφωνα με τον οποίο στην πολιτική δεν είναι κάθε δημοσιότητα καλή, οι φιλικά διακείμενοι στο κόμμα είδαν το διαφημιστικό σαν απόδειξη πως αυτό προτίθεται να παρουσιάσει σε εκλογικό σώμα και δυνητικούς κυβερνητικούς εταίρους όλες τις προϋποθέσεις που θέτει για την περιλάλητη «σωστή κυβέρνηση». Οι κακές γλώσσες, πάλι, το παρακολούθησαν ως μια αναδίπλωση μετά τα ειρωνικά σχόλια για την άρνησή του να αποκαλύψει την ταυτότητα του πρωθυπουργού που θα επιθυμούσε. Ενας επαγγελματίας spin doctor, βέβαια, θα έλεγε ότι αποτελεί επιβεβαίωση της κεντροαριστερής επιμονής σε μια θολή τακτική. Γιατί, σημειολογικά μιλώντας, θυμίζει ότι κανείς δεν γνωρίζει πόσο ακριβώς τοις εκατό θέλει το ΠΑΣΟΚ για να θεωρήσει πως έλαβε εντολή συμμετοχής σε έναν κυβερνητικό συνασπισμό. Ούτε και ποια πολιτική δύναμη κρίνει ως εγγύτερη στο σοσιαλδημοκρατικό του πρόγραμμα. Αρα, κανείς δεν ξέρει πόσο ειλικρινά διατείνεται ότι είναι διατεθειμένο να σηκώσει στους ώμους του τα βάρη της κυβερνητικής ευθύνης. Η χάραξη στρατηγικής που θυμίζει σκηνοθεσία τίζερ ίσως λύνει τα προεκλογικά προβλήματα με ορίζοντα τριών ημερών. Υποδηλώνει, ωστόσο, αδυναμία αναμέτρησης με τα υπαρξιακά διλήμματα του χώρου.