Μπορεί να γελάμε

Πριν από πέντε εβδομάδες τα ξέραμε όλα. Εκλογές στις 9 Απριλίου και η δεύτερη κάλπη σε μία από τις δύο τελευταίες Κυριακές του Μαΐου. Ξέραμε και πού έβγαζε αυτός ο δρόμος ή, τέλος πάντων, μπορούσαμε να κάνουμε υποθέσεις που έμοιαζαν ασφαλείς: η ΝΔ συγκέντρωνε καλές πιθανότητες για να κατακτήσει την αυτοδυναμία. Κοινώς το έπαιζες στο στοίχημα με σχετική άνεση. Τώρα το μόνο που μπορείς να επιλέξεις με σιγουριά, αλλά και μικρή απόδοση, είναι η κατάκτηση της πρώτης θέσης στις εκλογές του Μαΐου. Η Νέα Δημοκρατία πληρώνει με ποσοστό 1.21. Αυτό σημαίνει ότι αν στοιχηματίσεις ένα χιλιάρικο θα πάρεις κέρδος 210 ευρώ και θα τα εκλάβεις ως ακόμα ένα pass από αυτά που μοιράζει η κυβέρνηση. Ολα τα άλλα παίζονται.

Δημοσκοπήσεις διαβάζουμε όλοι. Και ξέρουμε τι δείχνουν. Φθορά του συστήματος εξουσίας, ενίσχυση των μικρών, υψηλό ποσοστό αναποφάσιστων. Κάποιες μετρήσεις δείχνουν ότι η ΝΔ άρχισε να «μαζεύει» κάπως τη φθορά, επενδύοντας κυρίως στον Μητσοτάκη και λιγότερο στην επίδειξη του διαχειριστικού έργου – λόγω Τεμπών δεν είναι πια εύκολο να μιλήσεις για το επιτελικό, ψηφιακό κράτος. Αλλωστε επί της ουσίας δεν γίνεται πολιτική κουβέντα, αλλά επίδειξη μικρών σκανδάλων, υπαρκτών ή ανύπαρκτων. Μπορούμε, βάσει αυτών, να κάνουμε ασφαλείς προβλέψεις για το αποτέλεσμα των εκλογών; Κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν μπορούμε. Πρώτον, γιατί οι εκλογές είναι μακριά και τα Τέμπη μας δίδαξαν ότι μια στιγμή μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Δεύτερον, επειδή δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει το μετατραυματικό πολιτικό στρες στο εκλογικό ακροατήριο. Οχι ότι ο κόσμος θα ξεχάσει τι συνέβη, αλλά μέχρι την κάλπη θα επανακάμψουν και άλλοι παράγοντες ρύθμισης της εκλογικής συμπεριφοράς που τώρα βρίσκονται στην άκρη. Και τρίτον δεν γνωρίζουμε τι θα συμβεί μέχρι τότε. Από απρόβλεπτα γεγονότα μέχρι σκανδαλοθηρικά χαρτιά που θα εμφανιστούν την τελευταία στιγμή.

Τι προσπαθώ να πω; Οτι σε μερικές εβδομάδες μπορεί να διαβάζουμε αυτά που γράφονται σήμερα και να γελάμε. Εχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν. Μπορεί να συμβεί και τώρα. Είναι το μόνο εύκολο.

Τα παλιά τα σινεμά
Σινεμά πάω μόνο σε θερινό. Για την ατμόσφαιρα και κάποιες παλιές ταινίες. Αλλά περισσότερο για την μπίρα και τα ποπ κορν μέσα στην καλοκαιρινή νύχτα. Αποφεύγω τις κλειστές αίθουσες. Ναι, ήταν η πανδημία που με έκανε να σκεφτώ ότι μαζί με τα ποπ κορν μπορεί να τσιμπήσω και καμιά ίωση. Και μετά είναι η μεγάλη οθόνη στο σπίτι. Και οι streaming πλατφόρμες. Και το ίδιο το Χόλιγουντ που πλέον επενδύει στις σειρές. Είναι λογικό να μην επιβιώνει ο παραδοσιακός κινηματογράφος στην κλειστή αίθουσα, όταν μπορείς να τον βάλεις σπίτι σου. Είναι κάτι ακόμα: η κινηματογραφική ταινία απαιτεί να αφήσεις κανένα δίωρο το κινητό στην τσέπη σου. Πόσοι νομίζετε ότι μπορούν, ακόμα, να συγκεντρωθούν στην παρακολούθηση μίας ταινίας. Να δεχθώ, λοιπόν, το μοιρολόι για τα παλιά σινεμά της Αθήνας, αλλά δεν θα αισθανθώ και τύψεις που δεν τα στηρίζω. Γιατί, δυστυχώς, η συζήτηση μου θυμίζει την εποχή που τα σουπερμάρκετ ξεκίνησαν να κλείνουν τα μπακάλικα.

Δαπάνες και τεχνητή νοημοσύνη
Η κυβέρνηση της Ρουμανίας παρουσίασε μία εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης που επεξεργάζεται δεδομένα και αναλύει τις τάσεις στην κοινή γνώμη της χώρας. Καλό, αλλά περισσότερο έχει να κάνει με επίδειξη καινοτομίας. Αν αρχίσουμε όμως να μιλάμε στα σοβαρά για τεχνητή νοημοσύνη στη διακυβέρνηση, ας ρίξουμε μια ματιά σε εφαρμογές που δοκιμάζονται πιλοτικά σε αμερικανικές κομητείες. Το σύστημα ελέγχει σε πραγματικό χρόνο όλες τις δαπάνες και τη χρήση τους. Και αποφασίζει πού και πώς θα ανακατευθύνει τους πόρους. Αξιολογεί, ας πούμε, τη λειτουργία των συγκοινωνιών και κρίνει αν θα πρέπει να δώσει επιπλέον χρήματα ή είναι πιο φρόνιμο να τα διαθέσει αλλού. Αυτό βέβαια καταργεί στην πράξη την αυθεντία της γραφειοκρατίας και την ισχύ των πολιτικών στελεχών. Για αυτό και θα αργήσουμε να το δούμε σε μεγάλη κλίμακα, τουλάχιστον στα μέρη μας.