Αψήφιστη αναλογική

Οι εκλογές είναι ένα πολύτιμο δημοκρατικό εκκρεμές. Προκαλούν αστάθεια. Υπό προϋποθέσεις, παρωδική. Η σταθερότητα επανέρχεται με τον σχηματισμό κυβέρνησης ισχυρής στη Βουλή. Σε αυτό «βοηθά» το εκλογικό σύστημα, όταν ενισχύει το κόμμα που θα αποτελέσει τον «κορμό» της ομάδας διακυβέρνησης. Περισσότερο βοηθά όμως η επιλογή του κατάλληλου προσώπου στην πρωθυπουργία. Ειδικά μετά την καθιέρωση πρωθυπουργικού «αλάθητου», που εισήγαγε το 1985 ο Ανδρέας Παπανδρέου, ένα ακόμη μικροκομματικό «κόλπο» του εμβληματικού πολιτικού στην εμμονική σύγκρουσή του με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στην προσπάθειά του να κρύψει τη ζημιά που προκάλεσε η πρώτη τετραετία ΠΑΣΟΚ.

Πλην όμως το πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα, ένα άβαταρ προεδρικού συστήματος, καθιερώθηκε επειδή τελικά εξυπηρέτησε όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν από τότε. Δημιουργήθηκε μια ψευδοπροεδρική δημοκρατική τάξη πραγμάτων. Επιδιώκει, άραγε, ο Νίκος Ανδρουλάκης να την ανατρέψει; Εχει κατά νου κάποιο εναλλακτικό σύστημα επιλογής κυβερνήτη, αλλά δεν θεωρεί τους πολίτες αρκετά ώριμους για να το κατανοήσουν;

Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, τόσο αυτός όσο και ο περιστασιακός Επιμηθέας Αλέξης Τσίπρας σίγουρα συμφωνούν σε ένα σημείο: θέλουν, με κάθε τρόπο, να ακυρώσουν το ατού της κυβερνώσας πλειοψηφίας που δεν είναι άλλο από τον αρχηγό της Κυριάκο Μητσοτάκη.

Πλην όμως όλος ο πολιτικός αγώνας διεξάγεται, από το 2016 και μέχρι σήμερα, γύρω από την καταλληλότητα Μητσοτάκη να διαχειρίζεται τα κοινά, τα αμυντικά, τα διεθνή, τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας και των πολιτών. Η ΝΔ κέρδισε το 2019 κι αν είναι πάλι πρώτη στην κάλπη της «απλής», που θα στηθεί την 21η Μαΐου, θα εφαρμοστεί ο δημοκρατικός κανόνας, αυτονόητος πλέον, ότι το πρώτο κόμμα ορίζει τον πρωθυπουργό.

Επιπλέον, ας μη γελιόμαστε, αν το εκλογικό σώμα προκρίνει με την ψήφο του τον Μητσοτάκη, όταν σύμπασα η αντιπολίτευση μάχεται τον «Μητσοτάκη», αυτός θα πρέπει να συγκροτήσει την επόμενη κυβέρνηση. Εστω με έναν ακόμη εκλογικό γύρο. Και ανεξάρτητα από το εκλογικό σύστημα κατανομής των εδρών στο Κοινοβούλιο. Θα ήταν επικίνδυνο για τη δημοκρατία να ζητηθεί η ψήφος εμπιστοσύνης της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ προς κυβέρνηση στην οποία δεν θα συμμετέχει ο αργηγός της. Σε ποια μεθόδευση άραγε υπολογίζει ο άκαπνος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ; Εχει ο Νίκος Ανδρουλάκης στοιχεία ή πληροφορίες ή διαβεβαιώσεις ότι η ΝΔ θα «υποχρεωθεί» να αλλάξει τον πρόεδρό της όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από το εκλογικό σώμα;

Ισως πάλι η εξήγηση όλων αυτών των ανεξήγητων μεθοδεύσεων να είναι ψυχαναλυτικής τάξεως. Οπως τότε, το καλοκαίρι του 2011, όταν ο Γιώργος Α. Παπανδρέου προσεφέρθη να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία με αντάλλαγμα την υποστήριξη Σαμαρά σε κυβέρνηση ειδικού σκοπού, αρκεί να μην πάρει το «ΠΑΣΟΚ του 44%» τις δύσκολες αποφάσεις διάσωσης της χώρας. Ηταν ένα ακόμη πονηρό τρικ α λα Παπανδρέου. Οπως και η απλή αναλογική του Αλέξη Τσίπρα. «Κι είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη για το αψήφιστο της εκλογής» που έγραφε και ο Καβάφης.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι βουλευτής ΝΔ στη Β3 Αθηνών (Νότιος Τομέας)