Πρέσπες του Αιγαίου

Ενα είδος «Πρεσπών του Αιγαίου» ζητά ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Φίλης ως μοντέλο συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Υποθέτει κανείς ότι ο κ. Φίλης έχει γνώση του γεγονότος ότι οι Τούρκοι ζητούν ρητά, σταθερά και ξεκάθαρα από την Ελλάδα να τους παραχωρήσει εδάφη, χωρικά ύδατα και εναέριο χώρο, επικαλούμενοι διάφορα «επιχειρήματα» τα οποία διανθίζουν διαρκώς με απειλές, παραβιάσεις κ.ο.κ. Εντάξει, τις τελευταίες μέρες έχουν αλλάξει ρητορική μετά τους σεισμούς – όμως αυτή που έχουν τώρα υιοθετήσει, προς στιγμή τουλάχιστον, δεν έχει απολύτως καμία αξία για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν έχει ακυρώσει σε τίποτα όλα τα παραπάνω. Μιλάνε δηλαδή εσχάτως για νέο κλίμα και νέα πορεία, αλλά δεν λένε τίποτα επί της ουσίας τού τι σημαίνει αυτό και, κυρίως, δεν έχουν πάρει πίσω καμία από τις απειλές. Και, κατά συνέπεια, κακώς βιάζονται διάφοροι στην Αθήνα, του υπουργού Εξωτερικών συμπεριλαμβανομένου, να εκφράσουν την άποψη ότι δεν πρέπει να αφήσουμε την «ευκαιρία να πάει χαμένη». Δεν υπάρχει «ευκαιρία» στον ορίζοντα. Τίποτα απ’ όλα όσα συνιστούν την τουρκική απειλή δεν έχει αρθεί μέχρι σήμερα. Τα ωραία λόγια είναι άλλη ιστορία…

Αν επανέλθει κανείς όμως στην πρόταση Φίλη, θα πρέπει, πριν απ’ όλα, να σημειώσει ότι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ζητά μία συμφωνία στα πρότυπα μιας άλλης που το κόμμα του ψήφισε και η οποία συστηματικά παραβιάζεται από την άλλη πλευρά χωρίς η Ελλάδα να μπορεί πλέον ουσιαστικά να κάνει τίποτα γι’ αυτό. Ομως υπάρχουν και (πολύ) χειρότερα, που θέτουν σε αμφισβήτηση το αν ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κατανοεί για τι μιλάει. Η υπάρχουσα συμφωνία που διέπει όλα όσα εκείνος θέλει να γίνουν αντικείμενο μιας «συμφωνίας τύπου Πρεσπών» δεν είναι διμερής, αλλά πολυμερής διεθνής συμφωνία, είναι η Συνθήκη της Λωζάννης. Και η κατάργησή της δεν είναι μία απλώς διμερής υπόθεση. Επιπλέον, αυτονόητο εκ των παραπάνω είναι ότι εδώ υπάρχει μία συμφωνία ενώ στην περίπτωση των Πρεσπών δεν υπήρχε. Ταυτόχρονα, είναι γνωστή και πάγια η ελληνική, και ορθή, θέση ότι η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτα από καμία χώρα. Συνεπώς, πού καταλήγουμε; Στο ότι η χώρα θα προσέλθει οικειοθελώς σε διαπραγμάτευση για την κατάργηση μιας πολυεθνικής συνθήκης που ρυθμίζει τα σύνορά της με την Τουρκία, χωρίς η ίδια να έχει διεκδικήσεις εις βάρος της Τουρκίας, αλλά με τη δεύτερη να έχει πληθώρα εις βάρος της Ελλάδας. Και αυτό θα το κάνει γιατί ακριβώς; Για ποιο λόγο; Με ποια λογική; Με ποιο στόχο;

Αν η απάντηση είναι για να «λείψει η ένταση μεταξύ των δύο χωρών», τότε αυτό σημαίνει, ουσιαστικά, ότι η ένταση που δημιουργεί η Τουρκία οδηγεί την Ελλάδα σε ένα είδος άνευ όρων παράδοσης. Δηλαδή της επιβάλλει εθελοντική συρρίκνωση της εθνικής της κυριαρχίας, κάτι που βέβαια, εκτός όλων των πρωταρχικών άλλων, ουδεμία κυβέρνηση μπορεί να επιτρέψει καθώς την απαγορεύει και το Σύνταγμα της χώρας. Και παρά το γεγονός ότι είναι απολύτως σε θέση να υπερασπιστεί πλήρως την επικράτειά της. Τώρα, αν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που εισηγούνται τη συρρίκνωση της ελληνικής κυριαρχίας ως μέσο για να «έχουμε την ησυχία μας», τότε τι να πει κανείς; Αντί άλλων, ας σημειωθεί απλώς το εξής: τι είναι αυτό που εγγυάται στον κ. Φίλη και σε όσους σκέφτονται σαν και αυτόν ότι πρώτον η Τουρκία δεν θα επεκτείνει τις απαιτήσεις αυτού του είδους μέχρι τη… Λάρισα; Και δεύτερον ότι την επομένη της ημέρας που θα υπέγραφε τις «Πρέσπες του Αιγαίου» δεν θα άρχιζε όλος αυτός ο κύκλος από την αρχή, απέναντι σε μία χώρα που θα είχε δώσει μοναδικές πρωτοφανείς αποδείξεις ότι μόλις της κάνεις «μπου!» είναι έτοιμη να σ’ τα δώσει όλα;