Οχι άλλα δάκρυα

Με ξεχωριστές κρατικές οντότητες μοιάζουν τα δύο κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία. Ακόμη και κυβερνήσεις απ’ το ίδιο κόμμα προερχόμενες, έρχονται για να τ’ αλλάξουν όλα. Να ξαναγράψουν την ιστορία απ’ τη δική τους οπτική. Την κοντόφθαλμη. Να δείξουν ότι είναι κάτι διαφορετικό. Ριζοσπαστικό. Και, βέβαια, καταλήγουν να γκρεμίζουν κι ό,τι καλό χτίσθηκε. Μερικοί, ανόητοι, το βροντοφωνάζουν: Ναι. Ηρθαμε να κτίσουμε το καινούργιο. Που δεν είναι, παρά ένα απολίθωμα του παρελθόντος. Και, προς τούτο, ανασύρουν και φωτογραφίες προσώπων, αμφιλεγόμενων, για επιβεβαίωση. Και ζουν, τη φαντασίωσή τους, μέσα στον μικρόκοσμό τους, και έτσι ταλαιπωρούν τον μεγαλόκοσμο που κυβερνούν. Ταλαίπωρη χώρα.

Τα σφάλματα του ενός φέρνουν στην εξουσία τον άλλον. Σκοπός, η διατήρησή της και την επόμενη φορά. Ούτε λόγος για απόσυρση, όπως συμβαίνει στις δυτικές χώρες. Κι από δω ξεκινούν τα προβλήματα. Εγγενή πλέον. Κι αρχίζει το αλισβερίσι, με όλες τις συνέπειες, τις αμαρτωλές, ενός συστήματος που έχει εγκαθιδρυθεί και μεταλλάσσεται, αναλόγως. Οι μεν και οι δε. Οι δύο πόλοι. Πρέπει ν’ ανήκεις σε κάποιον. Αν όχι, δεν έχεις μέλλον. Συνθλίβεσαι. Η διαπλοκή κι η συναλλαγή, μοιραία, κατέχει κυρίαρχη θέση. Η ηθική έχει εξαφανιστεί απ’ την πολιτική. Ή προσαρμόζεται αναλόγως κι αυτή και χάνει το νόημά της. Κι όταν εκλείπει παντελώς η ηθική, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος δικαίου.

Μπορούμε, ίσως, να μιλάμε για κράτος δικαστών. Γιατί εκεί οδηγούμαστε. Οχι όμως για κράτος δικαίου. Ούτε όμως τελικά για κράτος δικαστών πρόκειται. Απλώς, πρόκειται, για ένα ευκαιριακό κράτος, που άγεται και φέρεται, σύμφωνα με τις βουλές και τις βολές εξωθεσμικών παραγόντων. Που το ίδιο δημιούργησε. Είναι τόσα τα εγκληματικά λάθη κι οι παραλείψεις, διαχρονικά, των κυβερνήσεων, σε βάρος του Δημοσίου Συμφέροντος, που χρειάζονται τόμοι για ν’ αποτυπωθούν. Εχουν όμως διαγραφεί είτε απ’ την Ελληνική Βουλή είτε απ’ τα δικαστήρια. Συνήθως με τη μέθοδο της παραγραφής. Μετά από πολλά χρόνια αδράνειας. Δεν είναι έκπληξη στο πώς συμβαίνουν τα τραγικά ατυχήματα. Οπως των Τεμπών. Με τον ανθό της νιότης μας, νεκρό.

Οχι άλλα δάκρυα. Σκύψτε το κεφάλι και ταπεινωθείτε. Νοικοκυρέψτε πρώτα τα του οίκου μας. Δώστε λίγο ηθικό χρώμα στα παράθυρα. Ανοίξτε τις πόρτες στο αληθινό πόθεν έσχες. Να σας βλέπουμε όλοι. Ψηφίστε νόμους έντιμους που θ’ αποπνέουν δημιουργία. Κι όχι σαπίλα. Για το κοινό καλό. Για κοινωνική ευνομία. Κι όχι για λίγους. Δείξτε ότι σας αξίζει ο έπαινος. Οτι είστε Θνητοί. Και τότε κι η κοινωνία θα σας ανταμείψει. Θα σας ευγνωμονεί. Με τον αληθινό σεβασμό. Κι όχι τον ευκαιριακό. Τον κίβδηλο. Δείξτε ότι δεν εξέλιπε το φιλότιμο κι η ηθική. Οτι είστε Εθνοπατέρες.

Ο Δημήτρης Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών