Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ. Αλλά πού;

Την ώρα που τα κομματικά επιτελεία αναζητούν το δημοσκοπικό αποτύπωμα της τραγωδίας, η Χαριλάου Τρικούπη έριξε λίγο πριν από τις εκλογές νέο φύλλο στο τραπέζι. Συγκυβέρνηση μετά την πρώτη Κυριακή, εφόσον το ΠΑΣΟΚ έχει «ισχυρό διψήφιο ποσοστό», με το κόμμα που θα συναινέσει στις προγραμματικές του δεσμεύσεις και πρωθυπουργό πολιτικό πρόσωπο πλην των Μητσοτάκη – Τσίπρα. Η αλήθεια είναι πως κάτι παρεμφερές το έχει ξαναπεί η Χαριλάου Τρικούπη. Οταν όμως διατυπώνεται κυβερνητική πρόταση εν είδει χρησμού σε σχέση με το πρόσωπο του πρωθυπουργού λίγες εβδομάδες πριν από τις κάλπες, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν.

Κατ’ αρχάς, διότι έως τώρα έχει αποδειχθεί ότι το θολό πολιτικό μήνυμα και η στρατηγική του καθρέφτη στον οποίο μπορεί να δει κάθε ιδεολογική δεξαμενή τον εαυτό της δεν έχουν αποδώσει έως τώρα δημοσκοπικά οφέλη στο κόμμα. Κυρίως όμως διότι ο συγκεκριμένος χρησμός κατέστησε το προεκλογικό πεδίο στο οποίο θα κληθούν να ανταποκριθούν οι υποψήφιοί του μονοθεματικό. Επί δύο μήνες, βασικό και ίσως μόνο ερώτημα στο οποίο θα πιέζονται να απαντήσουν θα είναι ποιο είναι τελικά το πρόσωπο που υπονοεί το ΠΑΣΟΚ ότι θα προτείνει για πρωθυπουργό. Η αλήθεια είναι ότι δυνητικά η επικοινωνιακή στόχευση της φράσης θα μπορούσε να είναι η προσέλκυση εκείνων των ψηφοφόρων που απαντούν «κανέναν από τους δύο» στο ερώτημα «ποιον θεωρείτε καταλληλότερο για πρωθυπουργό;». Δεδομένου όμως ότι βασικό σημείο της κριτικής εναντίον του κόμματος είναι η «δημιουργική ασάφεια», ο κόσμος του Κέντρου περιμένει από το ΠΑΣΟΚ να καταστήσει σαφή την πολιτική του τοποθέτηση. Οι ψηφοφόροι της παράταξης που σήκωσε δυσανάλογο βάρος στα χρόνια της κρίσης, δέχτηκε πρωτοφανούς έντασης επιθέσεις και εν τέλει ποινικοποιήθηκε η ίδια η ύπαρξή της, περιμένουν να βγει μπροστά ως αταλάντευτη μεταρρυθμιστική φωνή και γνήσιος εκπρόσωπος του μετώπου της λογικής απέναντι στους μεν που έσκιζαν Μνημόνια και στους δε που έφτιαχναν Ζάππεια. Ιδίως τώρα που το ΠΑΣΟΚ σταμάτησε το ενοχικό αυτομαστίγωμα και τη μοιρολατρική αποδοχή της ευθύνης για όλα τα δεινά της Μεταπολίτευσης, θα περίμενε κανείς να βγει μπροστά με σαφή πρόταση.

Οσον αφορά τις εμμονές στο εσωτερικό για την προσθήκη αριστερού συμπληρώματος στον όρο «Κέντρο» ως προς την ιδεολογική τοποθέτηση που «οφείλει να έχει το ΠΑΣΟΚ», μάλλον θα πρέπει να αναλογιστούν τον επανακαθορισμό των όρων Αριστερά – Δεξιά στην ελληνική πολιτική σκηνή, ήδη από την εποχή που υποψήφια με αριστερό κόμμα εξελέγη η Ραχήλ Μακρή.