Μαρξιστικές κωλοτούμπες

Αν μη τι άλλο, ο Νίκος Ανδρουλάκης -με σπουδές πολιτικού μηχανικού και αυτός- κάτι θυμάται από τα μαθηματικά που έμαθε στο Πολυτεχνείο και για τούτο θέτει ως όρο «διψήφιο ποσοστό» για να συμμετάσχει το ΠαΣοΚ σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Με ποσοστό 10% -και αν συγκεντρώνουν 10% τα κόμματα που δεν θα ξεπεράσουν το 3%– το ΠαΣοΚ θα έχει 33 έδρες, απαιτούνται άλλοι 118 τουλάχιστον βουλευτές για να σχηματιστεί κυβέρνηση.

Ο κ. Ανδρουλάκης έχει ξεκαθαρίσει ότι -για προφανείς πολιτικούς λόγους- δεν πρόκειται να συνεργαστεί με το κόμμα του κ. Βαρουφάκη και δεν είναι Αλέξης Τσίπρας για να συνεργαστεί με την Ακροδεξιά. Το ΚΚΕ έχει τάξει τον εαυτό του στην αντιπολίτευση, πρέπει η ΝΔ ή ο ΣΥΡΙΖΑ να εκλέξουν 118 βουλευτές. Με απλή αναλογική (και 10% για τα κόμματα εκτός βουλής) απαιτείται ποσοστό ~39%.

Αλλά είναι προφανές ότι όποιο από τα δύο αυτά κόμματα εξασφαλίσει αυτό το ποσοστό (ή έστω απλώς πάνω από 35%-36%) θα προτιμήσει απολύτως ωφελιμιστικά να γίνουν δεύτερες εκλογές γιατί με το (σχεδόν) πλειοψηφικό σύστημα που θα ισχύσει αρκεί ποσοστό 37%-38% για να εκλεγούν 151 βουλευτές.

Είναι λοιπόν απολύτως σωστό και λογικό να ζητά ο Νίκος Ανδρουλάκης «ισχυρό διψήφιο ποσοστό», της τάξης του 15% για να συμμετάσχει σε κυβερνήσεις συνεργασίας αμέσως μετά τις εκλογές του Μαΐου.

Το ότι δεν δέχεται να προεδρεύει σε τέτοια κυβέρνηση κάποιος από τους δύο τελευταίους πρωθυπουργούς καταγγέλθηκε με θρησκευτικούς όρους ως «θεσμική ασέβεια» από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο – λόγω Σαρακοστής μάλλον, διότι κατά το σύνταγμα οι εκλογές γίνονται για να εκλέξουμε βουλευτές και όχι πρωθυπουργό. Άλλο αν η «πολιτική πιάτσα» επέβαλε τελικά οι αρχηγοί των κομμάτων να επιλέγουν τους βουλευτές ή να τους διαγράφουν όποτε θέλουν.

Ο κ. Ανδρουλάκης έχει επικαλεστεί σοβαρότατα θέματα για να στηρίξει την άποψή του ότι δεν πρέπει είναι ξανά πρωθυπουργοί οι δύο πρώην. Αλλά αν υπάρχει πρόβλημα «σεβασμού», υπευθυνότητας και συνέπειας, αυτό το δημιουργεί η απαίτηση να είναι πρωθυπουργός σε κυβέρνηση συνεργασίας ο κ. Μητσοτάκης – που δηλώνει ρητά ότι είναι κατά των κυβερνήσεων συνεργασίας και διεκδικεί την πρωθυπουργία επισείοντας τον κίνδυνο της «ακυβερνησίας».

Μετά τις εκλογές θα υπονομεύει την κυβέρνηση συνεργασίας της οποίας θα είναι πρωθυπουργός για να αποδειχθεί η ακυβερνησία ή θα υιοθετήσει το μαρξιστικό (του Γκράουτσο Μαρξ) «αυτές ήταν οι αρχές μου… εντάξει, προκειμένου να μείνω πρωθυπουργός έχω κι άλλες»; Αυτό συνέβη κατά την περίοδο 2015-20, το πληρώσαμε πολύ ακριβά και καταγράφηκε ως «κωλοτούμπα» στα πολιτικά λεξικά. Νομίζω δεν του ταιριάζει του κ. Μητσοτάκη να το κατοχυρώσει ως θεμιτή πολιτική πρακτική.