Σε μία άλλη διάσταση

Υπάρχει μία σειρά στην οποία ο Τζέιμς Φράνκο μπαίνει στην ντουλάπα ενός εστιατορίου και μεταφέρεται στο παρελθόν, λίγο πριν από τη δολοφονία του Κένεντι. Στον άνθρωπό μας συνέβη κάτι εξίσου συναρπαστικό. Ανοιξε την πόρτα του WC και μεταφέρθηκε σε μία άλλη διάσταση, σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπως αυτά που περιγράφει ο φυσικός Δημήτρης Νανόπουλος. Σε εκείνη τη διάσταση ο χρόνος δεν σκίστηκε στα Τέμπη, συνέχισε να κυλάει κανονικά, σαν τον Πηνειό, χωρίς κυματισμούς και αναπάντεχους στροβιλισμούς. Δεν έχει σχηματιστεί η δίνη της τραγωδίας που έσυρε την κανονικότητα στον πάτο του ποταμιού. Τη στιγμή, λοιπόν, που ο άνθρωπός μας μπήκε στο WC, ο Μητσοτάκης είναι στη Θεσσαλονίκη για να εγκαινιάσει το έργο τηλεδιοίκησης των τρένων. Οπως ακριβώς προέβλεπε το πρόγραμμα. Ο Πρωθυπουργός μιλάει για τη σημασία του σύγχρονου σιδηροδρομικού δικτύου που αναβαθμίζει τη θέση της χώρας στον χάρτη, διασυνδέοντας τα βασικά λιμάνια της με τους δρόμους των μεταφορών. Και επισημαίνει ότι ο σιδηρόδρομος καθιερώνεται στη συνείδηση των πολιτών ως ένα μέσο γρήγορης και ασφαλούς μεταφοράς. Αλλωστε σε λίγο καιρό, η διαδρομή Αθήνα – Θεσσαλονίκη θα γίνεται σε λιγότερο από τέσσερις ώρες. Δίπλα του είναι ο Κώστας Καραμανλής. Κοιτάζει με ευθύτητα τον φακό και κουνάει ελαφρά το κεφάλι, επιβεβαιώνοντας όσα λέει ο Πρωθυπουργός. Νωρίτερα έκανε ένα λογοπαίγνιο, είπε ότι όταν ανέλαβε το υπουργείο στόχος του ήταν να κάνει τη χώρα πιο μικρή, όσον αφορά τον χρόνο που χρειάζεσαι για να τη διασχίσεις. Πράγματι, έλεγε αλήθεια, την έκανε μικρότερη. Γενικά όλη η προεκλογική εκστρατεία της Νέας Δημοκρατίας για τις εκλογές της 9ης Απριλίου κινείται πάνω σε αυτόν τον άξονα, στις ράγες της ανάπτυξης. Σχεδόν όλες οι ομιλίες του Μητσοτάκη επικεντρώνονται στο επιτελικό, ψηφιακό κράτος, στη βελτίωση της ζωής των πολιτών, στο αίσθημα ασφάλειας, σε έναν εκσυγχρονισμό που, επιτέλους, αποτυπώνεται στην καθημερινότητα. Τα πρωινά ο Αδωνις, όταν δεν σπρώχνει τα καλάθια του, βάζει στοιχήματα υπέρ της αυτοδυναμίας τονίζοντας ότι, επιτέλους, γίναμε μία κανονική χώρα.

Τη στιγμή που ο Μητσοτάκης εγκαινίαζε το έργο τηλεδιοίκησης, ο Αλέξης Τσίπρας μιλούσε σε συγκέντρωση καλλιτεχνών, καταγγέλλοντας για πολλοστή φορά την κυβέρνηση, «το καθεστώς Μητσοτάκη», για μία αλυσίδα αντιδημοκρατικών εκτροπών. Λογικό. Και έτσι θα πάει μέχρι το τέλος. Ο Μητσοτάκης μιλάει για τον εκσυγχρονισμό του κράτους και την αντιμετώπιση δομικών προβλημάτων, ο Τσίπρας απευθύνεται στους νέους και ρίχνει σχεδόν όλα του τα βέλη σε θέματα Δημοκρατίας. Παράλληλα καλείται να αντιμετωπίσει τα ερείσματα εσωστρέφειας που δημιούργησε ο αποκλεισμός του Παύλου Πολάκη από τα ψηφοδέλτια. Ο δε Πολάκης, που παραμένει σιωπηλός στα Σφακιά, μάλλον προετοιμάζεται για τη δημιουργία πολιτικής κίνησης μετά τις εκλογές αν και κάποιοι εκτιμούν ότι θα πετάξει ευθέως το γάντι στον Τσίπρα. Γενικά, είναι μία από τις πιο προβλέψιμες και βαρετές προεκλογικές περιόδους όλων των εποχών. Και οι μόνοι που σπάνε τη μονοτονία είναι οι νέοι υποψήφιοι στα πρωινά πάνελ. Σου θυμίζουν μικρούς αρσενικούς πιγκουίνους που προσπαθούν να ξεχωρίσουν από το κοπάδι. Κάνουν μικρά, αστεία βήματα, οι περισσότεροι δείχνουν (και είναι) καρικατούρες των προηγούμενων. Και δεν μπορείς παρά να αντιμετωπίσεις με συμπάθεια αυτούς τους καινούργιους του ΠΑΣΟΚ. Σχεδόν τους αγαπάς, θέλεις να τους δώσεις μία αγκαλιά και ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Μα, υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ; Ο Ανδρουλάκης είναι σε μία περίεργη κατάσταση, δεν μπορείς να καταλάβεις αν διακατέχεται από ευφορία ή τρομακτικό άγχος. Ο Βαρουφάκης επικοινώνησε με εκείνο το γραφείο, που του κλείνει τις ομιλίες, για να δηλώσει ότι ίσως είναι και πάλι διαθέσιμος από το καλοκαίρι. Ο Βελόπουλος εκκλησιάζεται με Παλαιοημερολογίτες και ο Κουτσούμπας δοκιμάζει, σαν παιδί που μαθαίνει να περπατάει, το χιούμορ του στις εκδηλώσεις του κόμματος. Δεν το πιάνουν όλοι. Ποιος αγώνας, άλλωστε, γίνεται με χωρατά;

Σε αυτή τη διάσταση, που υπάρχει μόνο μέσα στο WC του ανθρώπου μας, τα πράγματα κυλούν με προδιαγεγραμμένη τροχιά και καταλήγουν σε ένα μακρύ, καυτό, ήσυχο καλοκαίρι με πολλούς τουρίστες και λίγες πυρκαγιές. Με τις εκλογές να είναι ένα απαραίτητο, αν και σχετικά μακρύ, διάλειμμα. Με τους πολίτες βυθισμένους στους καναπέδες να επιδίδονται σε ανελέητο ζάπινγκ μήπως και γλιτώσουν από τις πολιτικές διαφημίσεις. Με τον σταθμάρχη της Λάρισας να κάθεται ήσυχος στη γωνιά του και να μετράει τα ένσημα και τα χρόνια για τη σύνταξη. Και άλλοι 57, εντελώς άγνωστοι, να ζουν μία ζωή με ορίζοντα κάπου στο βάθος, μακριά. Ναι, όλα αυτά υπάρχουν στο WC του ανθρώπου μας. Και χάθηκαν όταν άνοιξε τη βρύση και έτρεξε το νερό.