…Κι ο Πολάκης χοροπηδά

Πριν από δύο εβδομάδες ακριβώς. Τελευταία Κυριακή της Αποκριάς και Καθαρά Δευτέρα. Με την ταραμοσαλάτα στον ουρανίσκο, πήραν φωτιά τα πληκτρολόγια και τα διαδίκτυα, άναψαν οι συζητήσεις, «βγήκε κόσμος στα μπαλκόνια, σταματήσαν τα καμιόνια» που λέει και το τραγούδι, για τη «δημοκρατία αλλιώς» που ονειρευόταν ο Παύλος Πολάκης και τις στοχοποιήσεις δημοσιογράφων που έκανε σε αναρτήσεις στα σόσιαλ μίντια. Τα πήρε και ο πρόεδρος Αλέξης, άστραψε και βρόντηξε από κάπου στο εξωτερικό που ήταν για τριήμερο, έβγαλε, σου λέει, με δική του απόφαση τον αψύ Σφακιανό από τα ψηφοδέλτια, μαζευτήκαν οι ρεπόρτερ (τι τραβάνε και αυτοί) έξω από την Κουμουνδούρου, θα τον διαγράψει, δεν θα τον διαγράψει, είναι και που ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να εμφανίζεται ως κεντρώο κόμμα, θα γινόταν μια συνεδρίαση, οι μεν τον ήθελαν εντός, οι δε εκτός… κι ύστερα ήρθε η πραγματικότητα.

Η τραγωδία στα Τέμπη και τα παρελκόμενά της άλλαξαν τις προτεραιότητες και σάρωσαν την ειδησεογραφία. Από την πρώτη του μήνα μονοπωλεί την επικαιρότητα, προσωπικά μόνο γι’ αυτό γράφω από τότε, όλο λέω ότι το ολοκλήρωσα το θέμα και όλο κάτι νέο προκύπτει για να ασχοληθώ. Και εν τω μεταξύ, ξεχάσαμε όλα τα άλλα και καλά κάναμε. Ποιος Πολάκης; Ελα όμως που ο Πολάκης είναι πια ιδέα. Και ο πολακισμός είναι εδώ, ενωμένος δυνατός. Ο ίδιος δε φαντάζομαι ότι κάπου θα τρίβει τα χέρια. Παραφράζοντας το αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού (της δικής μου εποχής) κάπως ως «…η Βασδέκη τραγουδά κι ο Πολάκης χοροπηδά» το βλέπω.

Ο πυρήνας της ρητορικής του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με αυτήν την τραγωδία αλλά κυρίως η «φλούδα» των «πλοκαμιών» του στη δημόσια ζωή αναδύουν έναν πλέριο, ατόφιο και συμπαγή πολακισμό. Αυτό που προσπαθούσαν να κρύψουν, να στρογγυλέψουν, να απαλύνουν για να δείξουν ότι είναι ένα κόμμα συντεταγμένο με την κοινοβουλευτική δημοκρατία ήρθε κι έσκασε στα μούτρα όλων μας. Μικροί Πολάκηδες εμφανίζονται από παντού προς δημιουργία αυτού που λέμε «κλίματος». Το έργο το έχουμε ξαναδεί και το έχουμε εμπεδώσει οπότε δεν λέει τίποτα το ότι ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ κρατάει, στοιχειωδώς, τα μπόσικα. Τη βρώμικη δουλίτσα την αφήνει σε άλλους «πρόθυμους».

Το κλίμα ήταν αυτό στο οποίο στηρίχθηκε, το 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ ώστε να αρχίζουν να ανεβαίνουν τα ποσοστά του. Στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δημιουργείται από κραυγές, συνθήματα, μπάχαλα και επιθέσεις του Ρουβίκωνα. Της ξέφυγε της συντρόφισσας Εφης Αχτσιόγλου. «Η κανονικότητα δεν ήταν ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά» (Αριστερά, λέμε τώρα). Και ο Σπίρτζης, μέχρι να μας επιβάλλει τη δημοκρατία με το άγριο, δηλώνει ότι φταίνε οι πρώην, οι επόμενοι αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άμωμος σαν τον αμνό του Θεού.

Και για ακόμη περισσότερο κλίμα, το αγαπημένο σπορ του ΣΥΡΙΖΑ, οι στοχοποιήσεις δημοσιογράφων, αυτό που είχε μετατρέψει τη φιέστα για τον πρώτο χρόνο διακυβέρνησής του σε ρωμαϊκή αρένα. Τις ίδιες φωτογραφίες βγάλανε, με το ίδιο κόκκινο Χ και τις περιφέρουν στις πορείες για την τραγωδία στα Τέμπη. Ναι, ναι, ξέρω. Οχι ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ. Οι κλακαδόροι του. Η πάλαι ποτέ «υπόγα» του. Και εν τω μεταξύ, ο Πολάκης που, υποτίθεται, ότι τους χαλούσε την εικόνα, κάπου θα τρίβει τα χέρια του. Υποθέτω μέχρι να ακούσει το «τώρα όλους τους χρειαζόμαστε, δεν περισσεύει κανείς». Και εν τω μεταξύ, κάπως έτσι, μετατοπίζεται το κέντρο της τραγωδίας από τους πραγματικά ένοχους σε αυτήν την υπόθεση. Και, πραγματικά, δεν ξέρω ποιους συμφέρει περισσότερο αυτό.

Ηθοποιοί και ρόλοι

Βλέπω τα πανό διαμαρτυρίας των ηθοποιών. Ή μάλλον, για να είμαι συγκεκριμένη, τα καθοδηγούμενα από το ΣΕΗ πανό διαμαρτυρίας. Διότι από ηθοποιούς βλέπω πάντα τους ίδιους και τους ίδιους. Ανάμεσά τους, λίγοι αυτοί με ουσιαστικό έργο και καταξίωση στον χώρο τους. Οι υπόλοιποι; Σιωπούν. Διότι αν πουν αυτό που πραγματικά πιστεύουν για τις κινητοποιήσεις θα πέσουν οι άλλοι, οι από τον Μπιμπίλα εκπροσωπούμενοι, να τους φάνε. Ξέρουμε πώς λέγεται αυτό; Ξέρουμε.