Κοινό

Οι γνώστες της ανθρωπογεωγραφίας του στενού πυρήνα της συριζαϊκής βάσης δεν ήταν οι μόνοι που περίμεναν το χάσταγκ #με_τον_παυλάρα. Ακόμη κι όσοι αφιερώνουν μερικές ώρες της ημέρας τσεκάροντας αυτά που τρεντάρουν στον σοσιαλμιντιακό δημόσιο διάλογο ήξεραν πως ο βουλευτής Χανίων έχει κοινό – και μάλιστα πολύ μεγαλύτερο από εκείνο των συντοπιτών του. Eτσι, κάποιοι σύντροφοι έτρεξαν να συμφωνήσουν με την Κουμουνδούρου – δηλώνοντας ότι η προσωπική ατζέντα δεν τίθεται πάνω από την κομματική γραμμή – αλλά ταυτόχρονα τάχθηκαν και κατά μιας διαγραφής του, επικαλούμενοι αριστερά κλισέ σαν το «κανένας δεν περισσεύει». Οι πιο ειλικρινείς ανάμεσά τους παραδέχθηκαν ότι «υπάρχουν πολλοί από τους συμπολίτες μας που μπροστά σε αυτή τη συσσώρευση σκανδάλων θέλουν κάποιος να τα πει, όπως τα λέει ο Παύλος» – ομολόγησαν, με άλλα λόγια, πως το ασύντακτο πεζοκεφαλαίο ιδίωμα στο οποίο αντιπολιτεύεται μπορεί να ντοπάρει μια μερίδα ψηφοφόρων της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η αλήθεια είναι ότι εκείνος είχε πιάσει από νωρίς το Zeitgeist των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – από τη μνημονιακή εποχή, όταν οι κραυγές αποτελούσαν τον μοναδικό τρόπο πολιτικής αντιπαράθεσης.

Επικράτηση

{ARX}Σήμερα, βέβαια, τα κόμματα ομνύουν ρητορικά στην ανταλλαγή επιχειρημάτων κι όχι στους καβγάδες στη λάσπη. Μέχρι κι αυτό του Σφακιανού – τα ποσοστά του οποίου εκτοξεύτηκαν χάρη στα αντισυστημικά συνθήματα – προσπαθεί να προβάλλει τις προγραμματικές του προτάσεις αντί για τις ιαχές του μπούλινγκ στους πολιτικούς του αντιπάλους. Παρ’ όλ’ αυτά, οι υπερασπιστές του παραπεμφθέντος στα κομματικά όργανα συναδέλφου τους έχουν δίκιο σε κάτι: το ύφος που εκείνος «τελειοποίησε» έχει απήχηση. Για να ακριβολογούμε, κυριαρχεί στις συγκρούσεις μέσω πληκτρολογίων. Και δεν χαρακτηρίζει αποκλειστικά την αριστερή πλευρά – φωνάζουν και νεοδημοκράτες «σ’ έχω». Oποιοι παίρνουν μέρος σε τέτοιες συζητήσεις, άσχετα από τον ιδεολογικό τους προσανατολισμό, δεν έχουν απώτερο στόχο να πείσουν τους συνομιλητές τους. Θέλουν απλά να σκεπάσουν τις φωνές των απέναντι. Ο Πολάκης είναι δημιούργημα της τοξικότητας. Θα ήταν ωστόσο υπερβολικό να του χρεώσει κανείς την επικράτησή της. Εχει κερδίσει τον τίτλο του εμπνευστή ενός -ισμού. Δεν είναι όμως τόσο χαρισματική πολιτική προσωπικότητα ώστε να έχει κατορθώσει να τον επιβάλει στη δημόσια σφαίρα. Οι μεγάλες κομματικές έδρες, με τον τρόπο που καδράρουν η μία την άλλη, τον έκαναν μέινστριμ{ARX}.