Ανένδοτος

Ο Ανένδοτος Αγώνας ξεκίνησε το 1961 αμέσως μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου. Οι εκλογές εκείνες, που ανέδειξαν κυβέρνηση της ΕΡΕ υπό τον Κ. Καραμανλή, είχαν αμαυρωθεί από τη βία που ασκήθηκε (αυτό είναι βέβαιο και το γνωρίζουμε καλά και από προσωπικές εμπειρίες ή παρατηρήσεις) και από τη νοθεία (πράγμα βέβαιο σε ορισμένες περιπτώσεις αλλά εικαζόμενο ως προς την έκτασή της).

Οι εκλογές εκείνες «βίας και νοθείας» ήταν το επιστέγασμα μιας ολόκληρης περιόδου, μετά τη λήξη του Εμφυλίου, στην οποία κυριαρχούσε το «κράτος της Δεξιάς» με τη συνδρομή του Παλατιού και τη χρήση των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Προσωρινά διεκόπη το 1964 με τον εκλογικό θρίαμβο της Ενωσης Κέντρου, έγινε απόπειρα επανάκαμψής του με την Αποστασία του 1965 και επανήλθε τρισχειρότερο με τη χούντα του 1967-1974.

Πολλοί, κάπως «παλαιότεροι», το ζήσαμε. Γι’ αυτό και μας ξάφνιασε δυσάρεστα η κήρυξη ενός νέου «ανενδότου» από τον πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γιατί δεν ασκείται καμία βία στο εκλογικό σώμα, γιατί δεν υπάρχει πιθανότητα νοθείας στις προσεχείς εκλογές (όπως δεν υπήρξε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης). Μα και γιατί ξεφτιλίζουμε την ιστορία μας, πράγμα οδυνηρό για όσους ζήσαμε εκείνη την παλιά περίοδο του «κράτους της Δεξιάς» και των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα είναι όλα καλά. Και πέφτει σκιά στη σημερινή κυβέρνηση για τις παρακολουθήσεις πολιτών αλλά και πολιτικών και στρατιωτικών. Σκιά που πρέπει να φύγει! Είναι βέβαια παράδοξο να πρωτοστατεί στην αντίδραση ένα κόμμα που ήθελε να ελέγξει όλους «τους αρμούς της εξουσίας» και το οποίο ελέγχεται για αντίστοιχες παρακολουθήσεις την εποχή που ήταν στην κυβέρνηση. Και είναι καθήκον των δημοκρατικών πολιτών να διεκδικούν και να απαιτούν τόσο την πλήρη διαλεύκανση τέτοιων υποθέσεων όσο και την εξασφάλιση – με διαδικασίες, πρόσωπα και Αρχές – ότι δεν θα επαναληφθούν, ανεξαρτήτως του ποια θα είναι η κυβέρνηση. Οχι όμως με δήθεν Ανενδότους που παραπέμπουν σε παρελθούσες εποχές που κινδυνεύουν να γελοιοποιηθούν κι αυτές (και είναι κρίμα…) μαζί με τους επίδοξους υποκλοπείς της αίγλης τους.

Ο δρ Σπύρος Καβουνίδης είναι πολιτικός μηχανικός