«Opos Ameriki»

Εχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς – αν και χρειάζεται, ομολογουμένως, αυξημένες ψυχικές αντοχές – την ατζέντα που επιχειρούν να εισαγάγουν στην εγχώρια πολιτική συζήτηση τα κομματίδια της ελληνικής Ακροδεξιάς, εκείνο το κομμάτι της που επιδιώκει να κερδίσει τους ψηφοφόρους που είχαν βάλει στη Βουλή τη Χρυσή Αυγή. Πέραν της κλασικής ατζέντας των εθνικών θεμάτων, τα κόμματα αυτά, είτε κεντρικά είτε διά των υποψηφίων που επιλέγουν, επιδιώκουν να δημιουργήσουν ή να καβαλήσουν το κύμα μιας νέας ατζέντας τραμπικού τύπου, με ιδέες δανεισμένες από το εξωτερικό που διαχέονται στην ελληνική κοινωνία μέσω των social media.

Ενα προφανές παράδειγμα είναι ο πούρος αντιεμβολιασμός ή η αμφισβήτηση των εμβολίων, οι ευφάνταστες θεωρίες συνωμοσίας για τη δράση των φαρμακευτικών εταιρειών, τα νέα κινήματα υγιεινισμού και η συνωμοσιολογία για τους κανονισμούς ασφάλειας τροφίμων, τα «μεταλλαγμένα» και για δήθεν επιβολή… εντομοφαγίας (μην εκπλήσσεστε, οι σχετικές ελληνόφωνες σελίδες έχουν έναν μέσο όρο 5.000 χρηστών εκάστη). Κι όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς από αυτά τα «κινήματα» έχουν ήδη προκύψει ανακοινώσεις υποψηφιοτήτων στα ακροδεξιά κομματίδια.

Αυτονοήτως, η ατζέντα τους στρέφεται και στα θέματα ταυτοτήτων, με έμφαση πλέον όχι τόσο στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα συνολικά αλλά στην τρανς ταυτότητα ειδικότερα, στην οποία συμπτωματικώς (ή όχι τόσο) επικεντρώνεται και η επιθετική ρητορική των συντηρητικότερων φωνών της alt right διεθνώς και των Ρεπουμπλικανών του Τραμπ. Χαρακτηριστική η περίπτωση των εγχώριων αντιδράσεων για ιδιωτική δράση ανάγνωσης παραμυθιών από drag queens στη Θεσσαλονίκη αλλά και η διένεξη βετεράνου ποδοσφαιριστή και υποψήφιου βουλευτή με το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών. Εναν φορέα με θεσμική δράση υψηλού επιπέδου που δικαιώθηκε από την ελληνική Δικαιοσύνη για τον λόγο μίσους που ο υποψήφιος διατύπωσε εναντίον μιας από τις πιο ευάλωτες στη βία και τις διακρίσεις κοινωνικές ομάδες στον κόσμο.

Η τακτική της συνωμοσιολογίας και της συνεχούς δημιουργίας δήθεν υπαρκτών και σοβαρών «κοινωνικών κίνδυνων» είναι, βεβαίως, κατανοητή. Η μεν συνωμοσιολογία έχει το καλό ότι αγνοεί τις περιπλοκότητες της πραγματικότητας, η δε κρούση συναγερμών προκαλεί θόρυβο ικανό να κρύψει την ανυπαρξία λόγου. Οσο ανεπαρκείς κι αν είναι, όμως, η ιστορία έχει αποδείξει ότι δεν είναι καλό να τους αγνοούμε διότι η τοξικότητα ενίοτε προκαλείται έτσι, συσσωρευτικά, από την αργή διάχυση του δηλητηρίου σε μικρές και φαινομενικά αβλαβείς δόσεις.