Κατερίνα Μαραγκού

Με γοητεύουν τα όνειρα για την ασυδοσία τους. Για τον Ελύτη είναι ο μόνος χώρος που προσφέρει απεριόριστη ελευθερία σε πείσμα όλων των κοινωνικοηθικών απαγορεύσεων.

Από μικρή έμαθα να αγαπάω τα όνειρα και να έχω μαζί τους μια ιδιαίτερη μεταφυσική σχέση. Αυτό ίσως να οφειλόταν στη γιαγιά μου, Σμυρνιά και Θεσσαλονικιά, που γύρω στα 12 χρόνια μου προσπαθώντας να με ψαρέψει για τις παρέες μου με ρώταγε με πονηρή ματιά «Είδες κανένα όνειρο; Πες το μου να σου το εξηγήσω». Της έλεγα λοιπόν διάφορα και εκείνη με ύφος περισπούδαστο μου τα ερμήνευε. Κάποια έβγαιναν, λες να είναι αλήθεια, το όνειρο να σε προειδοποιεί για κάτι καλό ή κάτι κακό. Αργότερα το έψαξα λίγο αλλά μπλέχτηκα με θεωρίες για το ασυνείδητο που με μπέρδεψαν, και γύρισα στον απλοϊκό τρόπο ερμηνείας της γιαγιάς για τα όνειρα. «Φόραγες κόκκινο παιδί μου, κάτι γρήγορο και καλό θα γίνει, έκλαιγες, χαρά θα πάρεις». Κάτι όμως που μου έλεγε το κατάλαβα μεγαλώνοντας. Οτι η ερμηνεία του ονείρου είναι κυρίως αυτό που αισθάνεσαι μόλις ξυπνήσεις.

Οταν έχασα τον μπαμπά μου γύρω στα 28 μου χρόνια, πρώτη μου απώλεια αγαπημένου προσώπου, πρώτη επαφή με τον θάνατο, με ανισορρόπησε πολύ.

Είχα τρομερό άγχος δεν μπορούσα να κοιμηθώ, σηκωνόμουν τη νύχτα ιδρωμένη ώσπου κάποια στιγμή κλαίγοντας μουρμούρισα κάτι σαν ο μπαμπάς μου να ήταν δίπλα μου. Αν μπορούσα να μάθω ότι είσαι καλά εκεί που είσαι θα ηρεμούσε η ψυχή μου…

Πέρασαν τρεις μέρες και είδα το εξής όνειρο, τον μπαμπά μου με ένα λευκό κοστούμι να κάθεται σε μια ακροθαλασσιά, εμένα κουλουριασμένη στα πόδια του να μου χαϊδεύει τα μαλλιά και να μου λέει πόσο ήρεμος είναι, πόσο όμορφα αισθάνεται και ότι δεν θέλει να κλαίω γιατί τον στεναχωρούσα πολύ. Ξύπνησα, τυλίχτηκα σε μια κουβέρτα και βγήκα στο μπαλκόνι, θυμήθηκα τα λόγια της γιαγιάς μου «Το όνειρο είναι αυτό που νιώθεις όταν ξυπνάς» και εγώ ήμουν ήρεμη και ανακουφισμένη.

Ενα δεύτερο όνειρο που αυτό μάλλον ήταν παιχνίδι κακό του ασυνείδητου ήταν πριν από πέντε χρόνια μία εβδομάδα ακριβώς πριν φύγει ο άντρας μου, ο Βίλης, και το έβλεπα επί δύο συνεχόμενες ημέρες. Ημασταν λέει με ένα βαρκάκι σε μια ήρεμη θάλασσα και πηγαίναμε να κολυμπήσουμε σε μια ερημική παραλία αλλά όταν πλησιάσαμε την παραλία ο Βίλης δεν υπήρχε στο βαρκάκι, βούτηξα στη θάλασσα και άρχισα να τον ψάχνω, άλλοτε βούλιαζε, άλλοτε δεν μπορούσα να πάρω ανάσα, προσπαθούσα να ανέβω στην επιφάνεια, ένας απίστευτος τρόμος, η βάρκα απομακρυνόταν και δεν είχα πια αντοχές ούτε να ψάξω για εκείνον αλλά ούτε να προλάβω τη βάρκα. Ξυπνούσα με έναν φόβο ότι κάτι θα συμβεί και μετά μία εβδομάδα ο Βίλης έφυγε ξαφνικά από τη ζωή μου έτσι όπως εξαφανίστηκε ξαφνικά από το βαρκάκι.

Αυτά είναι τα δύο όνειρα σε κομβικά σημεία της ζωής μου, για αυτό είπα στην αρχή ότι έχω μια περίεργη και μεταφυσική σχέση με τα όνειρα.

Το όνειρο το δεύτερο είχε βγει αληθινό.

Η Κατερίνα Μαραγκού είναι ηθοποιός και αυτήν την περίοδο πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Δεσποινίς Μαργαρίτα» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη, στο Θέατρο Αλμα, έως τις 28 Φεβρουαρίου.