«Ζωή ασορτί»

Κομμάτι ζόρικη η εβδομάς. Για ενημέρωση δεν συζητάμε. Δυο ειδήσεις όλες κι όλες μάς απασχολούν και κρατάνε τα πρωτεία και το μονοπώλιο. Οι πλημμύρες και η πρόταση δυσπιστίας. Οπου και να πέσει το μάτι σου σε πισί, λάπτοπ, κινητό ή έντυπο θα δεις λάσπες ή Βουλή. Πολλές φορές δε, η λάσπη φεύγει απ’ το χωράφι έξαλλη και πάει ως διά μαγείας στα χέρια βουλευτή που την εκσφενδονίζει με άνεση στο αντίπαλο στρατόπεδο. Ωραία πράγματα, «δικά μας, Γραικικά». Από ζάπινγκ σε ζάπινγκ τελικά ζαλίστηκα και δεν ήξερα, η Βουλή πλημμύρισε; Το ποτάμι έβγαλε μιλιά και ωρύεται στο μικρόφωνο; Αδύνατον να βγάλω άκρη. Αφού σε μια στιγμή νόμιζα πως είδα να φυτρώνουν στο προεδρείο κολοκύθια τούμπανα.

Γι’ αυτό κι εγώ τους γύρισα ωραιότατα την πλάτη και πήγα προς τις κάπως ελαφρές σελίδες, αυτές που στα σάιτ έχουνε έναν τίτλο με λιγότερα λιπαρά. Του τύπου «Κόσμος και ζωή», «Στυλ και λάιφ», «Γκουντ λάιφ», «Σπίτι και ζωή». Γενικά η ζωή παίζει σε όλες τις γλώσσες.

Εγώ επικεντρώθηκα στο «Ζωή και σπίτι». Είδα πολλά απ’ αυτά τα σπίτια που αναλαμβάνουν διάφορα αρχιτεκτονικά γραφεία – στούντιο, σε ειδικές φωτογραφίσεις, και πρέπει να πω ότι μου δημιουργήθηκαν πολλές και μεγάλες απορίες. Πρώτα απ’ όλα τα χρώματα. Τα περισσότερα, για να μην πω όλα, απ’ έξω είναι βαμμένα με το γκρι το θανατερό, αυτό που παίρνει η άσφαλτος στο λιοπύρι, πώς να σας το πω, αυτό της φυλακής, του εγκλεισμού. Πάντα βέβαια καδραρισμένο με ξύλο ή σε σανίδες ή τάβλες – παλέτες σε απόχρωση φερετρί.

Εν αντιθέσει όμως με το κατίμαυρο της όψεως, το εσωτερικό της οικίας άσπρη πέτρα ξέξασπρη κι απ’ τον ήλιο ξεξασπρότερη. Ασπρο το σπίτι κι έρημο. Λίγα έπιπλα αλφαδιασμένα το ένα ακριβώς απέναντι απ’ το άλλο, με το μοιρογνωμόνιο, μια έντονη απουσία κάθε περιττού, μόνο τραπέζι, καναπές, ένα φωτιστικό ελικοπτεροειδές και τέλος το σαλόνι. Ποιο σαλόνι δηλαδή; Αυτό δεν είναι σαλόνι, είναι η αίθουσα τελετών στο αποτεφρωτήριο στη Ριτσώνα. Η κουζίνα πάλι, άλλη κατάσταση. Το πλήρες κενό. Τον νεροχύτη τον υποψιάζεσαι. Γιατί σ’ ένα σημείο ξεκινάει ένας ελικοειδής σωλήνας, ένα μαρκούτσι από νίκελ να το πω, που αφού κάνει μια καμπύλη μέχρι το ταβάνι επανέρχεται ησύχως στη βάση του. Δεν υπάρχουν πιάτα, ποτήρια, κατσαρόλες ούτε για δείγμα. Ολα κρυμμένα επιμελώς, μπας και τα ματιάσουνε. Μόνο στη μέση ενός κατάλευκου πάγκου, ένα τεράστιο κατακόκκινο πλαστικό μήλο αγνώστων λοιπών στοιχείων. Κύριος οίδε σε τι μπορεί να χρησιμεύει.

Το λουτρό είναι πιο αναγνωρίσιμο. Θες ο νιπτήρας που εδώ, εν αντιθέσει με τον νεροχύτη της κουζίνας, είναι φάτσα φόρα, θες ο καθρέφτης ο μεγάλος, γιατί ο άλλος ο μεγεθυντικός με την τρύπα στη μέση και τον ενσωματωμένο λαμπτήρα περισσότερο σε κάτι ιατρικό φέρνει. Ναι. Η αλήθεια είναι ότι το μπάνιο έχει έναν αέρα οδοντιατρείου.

Και περνάμε στην κρεβατοκάμαρα. Εκεί σε θέλω. Εστησε το λευκό χορό με τ’ άσπιλο σεντόνι. Το δωμάτιο, ίδια εντατική. Τέτοια αποστείρωση ούτε στο Μεμόριαλ, αχρείαστο να ‘ναι. Αφού έψαχνα στον τοίχο να βρω την παροχή του οξυγόνου. Και μετά, για να ανασάνουμε, φωτό της αυλής. Ή μάλλον του αύλειου χώρου, όπως τον αποκαλούσε η λεζάντα. Ολο στρωμένο το έδαφος με τούβλο χακί και μια μάντρα γύρω γύρω ίσαμε 3 μέτρα ύψος να σου κόβεται η ανάσα, περιμένεις πότε θα βγούνε οι φυλακισμένοι να προαυλιστούνε. Και λέω, καλά το αρχιτεκτονικό στούντιο, το σχεδιάσανε, το χτίσανε, σηκωθήκανε και φύγανε. Αυτοί οι έρημοι οι άνθρωποι πώς θα το κατοικίσουνε και τι θα ζήσουνε; Ζωή εντοιχισμένη, θα μου πεις. Ή όχι; Λες αυτό να ζητάνε πια; Μια ζωή ασορτί με το politically correct. «Είναι κι αυτή μια στάσις. Νιώθεται». Εσείς το νιώθετε; Ή μόνος μου μιλάω;