Χωρατά και μπόλικη μιζέρια

Στην προεκλογική περίοδο συμβαίνουν πράγματα που σε ξεσηκώνουν (λίγα), που σε ενθουσιάζουν (λιγότερα), που σε θυμώνουν (πολλά) και κάποια που σε απογοητεύουν (περισσότερα). Οπως, μέχρι στιγμής, εξελίσσονται τα επεισόδια αυτής της αργόσυρτης κομματικής σύγκρουσης μπορώ με μεγάλη ακρίβεια να σημειώσω ότι το δίπολο της καθιερωμένης δημοκρατικής διαμάχης είναι «βολονταρισμός εναντίον μιζέριας».

Πρόσφατη απόδειξη είναι το «ιδεολογικό» περιεχόμενο των σποτακίων, που κυκλοφορεί ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, για τρία θέματα που ενδιαφέρουν τους νεότερους πολίτες, ειδικά όσους ετοιμάζονται να περάσουν τη δοκιμασία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την απογαλάκτωση από τη γονική αγκαλιά και την, πολύ δυσκολότερη, δυστυχώς, μετάπτωση στην αγορά εργασίας.

Και στα τρία αυτά θεματικά σποτάκια, με υπόκρουση ένα απόκοσμο και ερεβώδες «Δικαιοσύνη παντού», που εκφωνεί ο ίδιος ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πρωταγωνιστεί ένα χαβαλετζίδικο «πρότυπο» νεαρού, συμπαθέστατου κατά τα λοιπά. Ο άνετος νέος είναι εκλεκτικός, αλλά και πολύ τυχερός στη ζωή. Διαθέτει πικάπ (turntable) και δίσκους βινυλίου (τα οποία διαθέτω κι εγώ πάντως) και ηλεκτρική κιθάρα! Διαλέγει (απροϋπόθετα) τη «σχολή που θέλει». «Κυνηγά το όνειρό του» και «διαβάζει με τους φίλους του», αν και η εικόνα παραπέμπει σε ρεμπεσκελέ κατάσταση (την οποία εμείς οι υπόλοιποι προφανώς ζηλεύουμε). Ανακοινώνει στους «γέρους του» (με το μαλακό, συμβουλεύει ο κ. Τσίπρας) ότι «φεύγει» γιατί βρήκε το δικό του σπίτι, αφού προηγουμένως έχει ξοδέψει ένα 3χίλιαρο για να αγοράσει «έπιπλα, ηλεκτρικές συσκευές, σερβίτσια, κουζινικά» (πόσο μικροαστικό…). Ψάχνει δουλειά με τη μέθοδο «ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε», με χρυσόσκονη ψιλοαπάτης.

Δεν πρόκειται για χωρατά. Υποτίθεται πως είναι εικόνα της πραγματικότητας όπως τη ζουν οι νέοι άνθρωποι (και από δίπλα οι γονείς τους) σύμφωνα με το νέο επικοινωνιακό μοτίβο του Αλέξη Τρίπρα. Εμπεδώνει, δυστυχώς, την παλαιότερη πεποίθησή μου ότι το δίλημμα προς την πρώτη (και όχι τη δεύτερη) κάλπη είναι «Μητσοτάκης ή χάος». Προς επίρρωση του συμπεράσματός μου αρκεί να μετρήσει κανείς τα προβαλλόμενα εμπόδια, πάντα σύμφωνα με σποτάκια, που βρίσκει ο συμπαθής νέος (φαντάζομαι ότι θα βρεθεί και καμία νέα γυναίκα) στον δρόμο για την πραγμάτωση του ονείρου που ορίζεται με το μότο «Δικαιοσύνη παντού».

Δεν βρίσκει δουλειά γιατί του λείπει «ο γνωστός να τον βολέψει». Δεν θα σπουδάσει τελικά γιατί «ξέχασε ότι η αστυνομία μπαίνει στα πανεπιστήμια και δέρνει». Δεν βρίσκει το δικό του κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, γιατί «παίρνει λιγότερα από 500 ευρώ», άσε που «τα περισσότερα σπίτια είναι πλέον Ερ-μπι-εντ-μπι».

Αν μπει κάποιος στον κόπο να δει τον κόσμο με την «προοδευτικιά» ματιά του υπογράφοντος πρώην πρωθυπουργού θα τον πλημμυρίσει μια αφόρητη μιζέρια. Πιστεύω όμως ότι η εικόνα της κοινωνίας που προβάλεται σε αυτά τα διαφημιστικά σποτάκια, είναι τόσο εξωπραγματική, ελιτίστικη και αντιδραστική ώστε ο καθημερινός άνθρωπος, που έχει πολλά προβλήματα να αντιμετωπίσει, θα την προσπεράσει, προβληματιζόμενος όμως για την παγίδα που έχει στηθεί στους νέους ψηφοφόρους.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής