Φέρετρα και θεάματα

Υπάρχει η ανθρώπινη πλευρά, η απολύτως σεβαστή, του προσωπικού πένθους συγγενών και φίλων. Αλλιώς ο θάνατος βασιλιά έχει σημασία μόνο ως διαδοχή – για τούτο και η φράση «ο βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο βασιλεύς» που υποτίθεται δηλώνει τη συνέχεια του θεσμού, ανεξάρτητα από πρόσωπα. Αντιθέτως, εγγυάται ότι ο θρόνος μεταβιβάζεται στον νόμιμο διάδοχο, την εξουσία συγκεκριμένου προσώπου εγγυάται.

Διότι η βασιλεία είναι οικογενειακή υπόθεση· η σειρά της διαδοχής είναι αυστηρά καθορισμένη για να αποφεύγονται οι αιματηρές ενδο-οικογενειακές ρήξεις. Η ασάφεια θα οδηγούσε σε συγκρούσεις τους διεκδικητές του θρόνου που θα έθεταν σε κίνδυνο την ισχύ της βασιλεύουσας οικογένειας.

Για το καλό του ίδιου του βασιλικού οίκου λοιπόν,  υπήρχε η ακραία συνήθεια της δολοφονίας επίδοξων διαδόχων, αδελφών ή συγγενών του νόμιμου διαδόχου, πολύ συνηθισμένο φαινόμενο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αν ίσχυε αυτή η ωραία παράδοση και στη Βρετανία, οι Windsor δεν θα είχαν τα προβλήματα που έχουν με τον ασυμμάζευτο και φιλόδοξο «πρίγκιπα Χάρι».

Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Β’, θέμα διαδοχής δεν υπήρχε, η εξουσία του ελληνικού βασιλικού οίκου είχε εκμηδενιστεί με προφανή ευθύνη του ίδιου: ανόητοι κόλακες και πονηροί συνωμότες που ο ίδιος είχε διαλέξει ως «ο του», τον είχαν πείσει ότι διέθετε δύναμη, πως ο «Εθνικός Στρατός» ήταν δικός του. Όχι του έθνους – ποιος νοιάζεται για κάτι που ανήκει σε τόσο πολλούς;- δικός του, καταδικός του.

Δεν θέλησε να αλλάξει τις οικογενειακές και εθνικές πολιτικές παραδόσεις που δίδασκαν πως μόνο όποιος έχει τον στρατό έχει και την εξουσία. Αποδείχθηκε όμως πως δεν τον είχε, άρα δεν είχε εξουσία, δεν είχε πλέον λόγο ύπαρξης ο ίδιος, ούτε η βασιλεία και η διαδοχή. Έπαιξε και έχασε.

Όταν έτσι έχουν τα πράγματα επί της πολιτικής ουσίας, τυχόν  επίσημη κρατική κηδεία θα είχε νόημα μόνο για να πουληθούν παγκοσμίως  η οικογένεια και η Ελλάδα, όπως πουλήθηκαν παγκοσμίως «Ελισάβετ» και Βρετανία – διότι οι Windsor δεν είναι πλέον βασιλικός οίκος, είναι Buchinghamland, κατά το Disneyland και Legoland.  Στην επίσημη «δημοσία δαπάνη» τελετή δεν θα κυριαρχούσε το πένθιμο μαύρο αλλά το θέαμα των επίσημων πολύχρωμων στολών με σπαθιά, παράσημα, λοφία, κανόνια, κιλιβάντες. Θα έμοιαζαν χρυσαλειμένοι κήποι η μουντή και ταπεινή για τα μέτρα των ευρωπαϊκών καθεδρικών αθηναϊκή μητρόπολη και το καρβουνιασμένο Τατόι.

Είναι προς τιμήν και της κυβέρνησης και της οικογένειας η σεμνή διαδικασία που ακολουθήθηκε. Το ότι ελάχιστοι δεξιοί πολιτευτές προσπάθησαν να μετατρέψουν το πένθος σε θέαμα για να αποκτήσουν ισχύ και ψήφους, δείχνει απλώς πόσο αξιοθρήνητοι ήσαν και είναι οι ίδιοι.